Hoe tem je een groene Llama?

‘Bitter water’, denk ik, als ik een mond vol water uit de Markkleeberger See doorslik. Waarom werkt dat reptielenbrein toch zo snel en zo goed? Waarom duurt het even voordat de meer intelligentere delen van je hersenen het overnemen? We zijn in het Kanupark Markkleeberg waar ze 10000 liter water per seconde door een betonnen goot pompen. Geen mens drinkt zo snel.

01

Nog een paar witte schuimkoppen voor ik door de stroming uitgespuugd wordt in het rustige meertje. Vanochtend begon onze packraft cursus met het oefenen van verschillende peddelslagen. Na de basis peddelslagen heeft onze instructeur, Jurgen, ons meegenomen naar het grasveldje om te oefenen met de throwbags en uitleg te geven hoe je iemand kan redden. Natuurlijk blijft het niet bij oefenen op het droge. De zon begint goed te branden op onze drysuits, we mogen het water in om af te koelen. ’s Middags gaan we weer de boot in om het geleerde in de praktijk te brengen. “Het geleerde” bevat niet alleen de peddelslagen, ook het zwemmen.

04

Kanupark Markkleeberg ligt aan de Markkleeberger See in de buurt van Leipzig. Het is een open kolenmijn geweest zoals je die meer kan vinden in dit deel van Duitsland. De kolenmijn is volgelopen met grondwater en uitgebouwd tot een recreatiegebied. Het Kanupark was eigenlijk bedoeld voor de Olympische zomerspelen van 2012. Uiteindelijk zijn deze spelen in London gehouden en doet het park dienst als trainingslokatie. Het bestaat uit een 130 meter lange trainingsbaan en een 270 meter lange wedstrijdbaan. De trainingsbaan wordt voornamelijk gebruikt om te leren kayakken. De wedstrijdbaan wordt gebruikt als familieuitje met grote rafts of door playboats.

05

Om te leren packraften is de trainingsbaan goed geschikt. Je kunt er goed oefenen met kehrwasser, walzen, stufe, etc. De wedstrijdbaan is vooral overleven. Er is één rustpunt in deze 270 meter lange aaneenschakeling van schuimend en persend water. Goed voor een stevig gevulde dag waterpret.

Film

*) Het likken aan de lens is een bekende truuk om de druppels minder aan de lens te laten plakken.

Harz

De laatste tocht van dit jaar. Het wordt een langlauftocht door de Harz van enkele dagen. Een klein probleem: hoe dichterbij de vertrekdatum komt, hoe minder kans er is op een met sneeuwbedekte Harz. Dit is toch het gebied dat bekend staat om zijn vele regenval en lage temperaturen? Tijdens de kerst verdwijnen de laatste vlekken sneeuw, dus we vertrekken richting Duitsland zonder ski’s.

DSC_1591

De Harz is een middelgebergte in Noord-Duitsland met als hoogste punt de Brocken. Het is heel erg bekend: Per jaar komen er 1.3 miljoen mensen naar de Brocken. De Harz is één groot bos van hoofdzakelijk dennebomen en een enkele berk. Het wordt afgewisseld met vennetjes en de “toppen” van de bergen bestaan uit een paar rotsblokken. Een paar jaar geleden is de lynx uitgezet, die meteen symbool staat voor het gebied.
De Harz is al sinds de Middeleeuwen gebruikt voor intensieve mijnbouw. De laatste mijn is vrij recentelijk gesloten: in 2007. De mijnbouw heeft zijn sporen nagelaten want er zitten nog steeds veel zware metalen in de grond. Tijdens de Koude Oorlog lag de grens tussen Oost- en West-Duitsland door de Harz. Tussen 1945 en 1990 was dit verboden, militair gebied. Na de Wende is zo’n beetje alles wat herinnerd aan deze tweedeling verwijderd. De enige herinnering die je regelmatig tegenkomt in het gebied zijn de Kolonnen Wegen, lange blokken beton waarover de soldaten zich verplaatsten.

DSC_1708

De eerste avond kruipen we onder de tarp als het niet lang daarna begint te miezelen. Gedurende de nacht gaat het getik van de regendruppels over in een zachter geroffel: sneeuw. Er valt die nacht toch nog een paar centimeter sneeuw en we worden wakker in een witte wereld.

DSC_1610

Ondanks dat de wind sterker wordt, duurt het een dag of twee voordat de dichte mist die in het bos hangt verdreven is. Deze dagen hebben we geen uitzicht: je loopt door een dicht bos en op de toppen (Klippe) is niks te zien door de mist. Als de mist dan eindelijk optrekt, hangt er toch nog een dichte, grijze deken over de Brocken. Volgens de statistieken zit de Brocken 300 dagen per jaar in de mist. We geloven het.

DSC_1800
Achtermannshöhe

Aangezien het vakantietijd is en de Harz een geliefd gebied is, is het erg druk op de paden richting de Brocken. Zodra je deze paden verlaat, kom je bijna niemand meer tegen!

DSC_1624

Dit gebied is goed geschikt om een keer te langlaufen. Het is glooiend en er zijn goede paden. Om te wandelen hebben wij liever kronkelige bergpaadjes, die we er een stuk minder vinden.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie

450, Karte 1, Harz
Wandern, Rad, Kompass
1:50 000

Packraften op de Isar, van bron naar Bad Tölz

Na de wildwater cursus willen we zelf nog een tocht van een paar dagen maken met onze packrafts. We hebben het idee dat we veel geleerd hebben en willen dat graag in de praktijk brengen. We zoeken in onze DKV Kanuführer, het boek White Water North Alps en bij kajaktour.de en vinden twee rivieren die in aanmerking komen: de Isar en de Salza. Na veel wikken en wegen en staren naar waterstanden gaan we voor de Isar.

We vinden een voorbeeldtocht op internet. Het stuk Scharnitz tot Wolfsrathausen is in juni 2009 gedaan in packrafts en duurde drie dagen.  Bij outdoor bedrijf Nature Lounge zijn helmen en wetsuits te huur. Helaas zijn geen waterhoogtes of debieten vermeldt in de voorbeeldtocht. We gaan met de auto naar Scharnitz en op zoek naar Nature Lounge. Zonder bescherming tegen het koude water willen we geen Alpenrivier in. Morgen gaat het regenen, maar daarna komt er vier dagen goed weer aan. Als we morgen wetsuits kunnen huren, kunnen we de vier dagen erna varen in mooi weer. Past precies.

Helaas, Nature Lounge bestaat nog wel, maar verzorgt alleen maar uitjes met Lama’s, wat door de lokale VVV wordt bevestigd. De vrouw bij de VVV vertelt dat er geen kajakbedrijven in de buurt liggen. De eerste winkel die iets verkoopt wat met kajakken te maken heeft, zit in Garmisch-Partenkirchen. Een beetje teleurgesteld gaan we terug naar de camping. We zien er tegenop om naar Garmisch-Partenkirchen te rijden en er daar erachter te komen dat we toch geen wetsuits kunnen huren. Op internet zoeken we naar alternatieven: Kajak school Source2Sea in de buurt van Innsbruck adverteert met verhuren van wetsuits. We zien geen openingstijden, dus rijden op goed geluk ernaartoe.

Aan de deur hangen wel openingstijden. Wij komen natuurlijk aan buiten deze openingstijden, maar gelukkig is er iemand aanwezig die ons het materiaal wil verhuren. We krijgen een telefoonnummer mee om een afspraak te maken om ze terug te brengen. Hij vertelt er meteen bij dat de openingstijden op de deur indicatief zijn. Wij zijn blij dat we op pad kunnen.

Het plan is om de Obere Isar te bevaren vanaf de camping. Na een overnachting op de camping pakken we de tassen om en gaan we nog drie dagen de Untere Isar bevaren. We kunnen moeilijk inschatten hoe ver we kunnen komen in drie dagen omdat we geen vergelijk hebben van debieten. We weten dat het water eigenlijk net te laag staat en houden er rekening mee dat het langer kan duren als we stukken moeten lopen. Langs het traject is het mogelijk om op verschillende punten af te breken en met het openbaar vervoer terug te gaan naar de camping.

Obere Isar

Pete Bandtock: “Every time we do this run, we are simply buzzing to repeat it immediately.”

Er loopt een karrespoor vanuit het dorp naar de instap, maar die is verboden voor alle verkeer. Voor kajaks is een taxidienst die je naar de instap brengt. Wij gaan te voet richting de instap. Er is laagwater: volgens het meetstation is de waterstand 112.7 cm, terwijl er minstens 115 cm nodig is voor een bevaring. Als er te weinig water is bij de instap, kunnen we altijd wat verder stroomafwaarts instappen.

In het deel van de instap tot aan de eerste nauwe vallei staat inderdaad te weinig water. We zijn de hele tijd aan het slalommen om rotsen en bomen te ontwijken en raken talloze keren de bodem. We komen de Isar Cataract ongeschonden door, maar de manier waarop verdient geen schoonheidsprijs.

01
Obere Isar.

Na de Cataract gaan we de eerste nauwe vallei in en staat er eindelijk genoeg water. Vanaf hier is het peddelen met een grote glimlach. Het is hard werken, maar erg leuk. Dit zal doorgaan totdat we terug zijn bij Scharnitz.

De eerste vallei bestaat uit een continue afdaling over kleine plateaus. Er zijn geen eddies om op elkaar te wachten of even te rusten. Daarna opent het dal zich weer en wordt het water iets rustiger. Je kunt hier genieten van het uitzicht op het Karwendel massief.

02
Obere Isar.

De tweede vallei is iets gemakkelijker, iets rotsiger met meer eddies. Let hier op het punt waar de Gleierschbach in de Isar stroomt: als je links kijkt, zie je het erg mooie en smalle Gleierschbachtal. In de buurt van Scharnitz moet er opgepast worden voor baggerwerken met een kabel door de rivier. Goed opletten op werkdagen! In de beschrijving van dit stuk van de Isar stond een dam beschreven met ijzeren staven die wij niet tegen zijn gekomen, zelfs niet bij dit lage water.

Untere Isar

We gaan verder stroomafwaarts vanuit Scharnitz. Bij de grens moeten we uit het water en omdragen: Er ligt daar een dam van grote rotsblokken met daarbij meerdere grote, roestige ijzeren staven. Waarschijnlijk geen probleem met een kajak, maar met onze opblaasbare packrafts proberen we toch zoveel mogelijk scherpe objecten te vermijden. Bij dit lage water steken ze net een paar centimeter boven het wateroppervlak uit. Als het water iets hoger staat, zijn ze waarschijnlijk niet te zien.

04
Omdragen bij de grens in Mittenwald.

In Mittenwald volgen nog twee onbevaarbare stukken met veel te veel rotsen. Daarna peddelen we rustig verder door Mittenwald.

07
Mittenwald.

De volgende hindernis ligt bij Krün. Er ligt daar een klein stuwmeer om elektriciteit op te wekken. Bij het begin van het meer staat een bord dat je aan de linkerkant uit het water moet en bevaren niet toegestaan is. Je loopt dan over de brug naar de andere kant en kan dan na de stuwdam weer instappen.

09
Omdragen voor de dam bij Krün.

kajaktour.de: “Man könnte fast meinen, dass man nicht mitten in Europa sondern irgendwo in Kanada ist.”

Na Wallgau verandert de rivier ineens van karakter. Tot nu toe was het een redelijk snel stromende rivier gevuld met rotsblokken. Nu vertakt de Isar zich meerdere malen en stromen deze beekjes door één grote, brede grindbak vergezeld met omgevallen bomen en drijfhout. We volgen deze vertakkende, kronkelige beek en moeten meerdere malen uitstappen omdat het niet diep genoeg is om te bevaren. Later zien we dat de waterstand bij Rißbachdücker maar 16 cm was. 23 cm is minimaal nodig voor een bevaring en er wordt geadviseerd dat het pas lekker varen is bij een waterstand van 30 cm.

In dit deel van het Isartal, van Krün tot Vorderriß wordt veel wild gekampeerd. We komen een aantal mensen tegen in open kano’s, die hun tentje al opzetten langs de kant.

11

Als we de volgende dag wakker worden is de rest van de wereld in een dikke mist gehuld. We kunnen met moeite de andere kant van de Isar zien. We ontbijten, pakken alles in en vertrekken weer. Al snel moeten we uitstappen bij de dam en meetpunt in Vorderriß. De mist is ondertussen bijna helemaal opgetrokken.

16

Vandaag schiet het niet op. We moeten erg vaak uit de boot omdat de waterstand te laag is en we komen veel dammen tegen. Het is een mooi stuk, maar het in- en uitstappen kost erg veel tijd. Vlak voor de Sylvenstein-Stausee wordt grind gewonnen. Er rijden daar grote vrachtwagens af en aan, volgeladen met kiezelstenen. Ze rijden plankgas en we moeten regelmatig in de berm achter onze packrafts schuilen. We gaan direct na de brug het water in om er na twee minuten weer uit te moeten voor de echte dam. Helaas.

17
Sylvenstein Stausee.

We zijn blij om eindelijk het stuwmeer op te kunnen varen. Helaas staat er windkracht vier tegen, dus ondanks ons harde peddelen doen we er lang over om aan de andere kant te komen. Bij de dam zijn werkzaamheden waardoor we pas een stuk verder weer verder kunnen met varen.

Onze boten blijken een bijzondere aantrekkingskracht te hebben op kinderen. Als we aankomen bij de instap na het stuwmeer is er een familie aanwezig met vier kinderen. Eén van de kinderen zit zowat in Fred zijn boot als hij de rugzak aan het klaarmaken is voor vertrek. Ze blijven net zo lang kijken totdat we weggevaren zijn.

Na de instap komen drie leuke drops. Elke drop is hoger dan de vorige, maar gemakkelijk bevaarbaar. Aan deze kant van de stuwdam is het waterniveau gelukkig hoog genoeg om lekker door te kunnen varen. Even waren we bang geweest dat we de rest van deze tocht zouden moeten lopen door de lage waterstand.

18
Drop na de Sylvenstein Stausee.

19
Drop na de Sylvenstein Stausee.

Bij Winkl moeten we nog één keer omdragen voor een dam. Dit tweede deel van de dag gaat verrassend snel. De rivier stroomt weer wat sneller en we kunnen lekker doorvaren zonder uit te moeten stappen. We passeren de dam in Lengries en zetten onze tarp neer op een eilandje in de Isar even buiten Lengries. Het eilandje zit vol met bijtende, rode mieren, maar we vinden nog net een mierloos stukje dat groot genoeg is voor onze tarp en twee packrafts.

21
Bivak op een eilandje na Lengries.

Er is nog maar een klein stukje over tot de uitstap bij Bad Tölz. We spelen nog wat met het in- en uitgaan van eddies, maar bereiken Bad Tölz toch eerder dan verwacht. Het is nog flink zoeken naar het station, maar tegen de middag zitten we dan toch in de bus op weg naar de camping. Een paar uur en twee overstappen later zijn we terug in Scharnitz. Alweer een veel te vroeg einde van een mooie tocht.

23
Uitstap bij Bad Tölz.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Pete Bandtock – White Water North Alps
Rivers Publishing U.K.ISBN 0-9519413-9-9

DKV-Auslandsführer Band 1 – Österreich/Schweiz
Deutscher-Kanu-Verband-Verlag
ISBN 978-3-937743-19-6

WK322: Wetterstein – Karwendel – Seefeld – Leutasch – Garmisch-Partenkirchen
Wander-, Rad- und Freizeitkarte, Freytag & Berndt
1:50 000

182: Isarwinkel, Bad Tölz, Lenggries
Wandern – Rad – Skitouren, Kompass
1:50 000