Zeehonden spotten op de Westerschelde

Najaar, start packrafttijd. Er is weinig regen gevallen dit najaar wat zorgt voor lage waterstanden in de Ardeense rivieren. Plan B is vlak water in Nederland: de Westerschelde.

07

Zaterdag hebben we een stuk Verdronken Land van Saeftinge verkend, zondag de Plaat van Ossenisse. Kleine packrafts dobberen tussen grote oceaanreuzen.

20

Een oostenwind zorgt voor lage temperaturen. De mensen die we tegenkomen op het strand vragen of het niet te koud is om te varen en of we rekening houden met de stroming. Ze lijken packraften in deze condities extreem te vinden?

17

Terug op het strand blijkt dat het altijd extremer kan. Een man kleedt zich uit en loopt in z’n zwembroek naar het water. Hij laat een hoopje kleren en z’n schoenen achter op het strand. Na een minuutje wennen aan het koude water neemt hij een duik. Geen dry-suit, geen wet-suit, geen bierbuik met isolerend vet. Een kwartier later staat hij gezond weer op het strand. Verbazingwekkend.

En de zeehonden… die verkozen zwemmen boven zonnen op een winderige zandplaat. Een stuk of tien zeehondenkopjes hebben we boven het water uit zien komen. Zijn wij nieuwsgierig om zeehonden te zien of zijn de zeehonden nieuwsgierig naar deze opblaasbare indringers?

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Advertenties

De Lage Landen* packraftcursus

De packraft scene in Europa groeit! In mei werd de Swedish Packrafting Roundup (Jacob) (Konstantin) georganiseerd, nu is het tijd voor de Lage Landen* packraftcursus met aansluitend een toer op de Allier.

Overleven in wild water

Op de camping in Réotier ontmoeten we Servaes Timmerman. Hij leert ons varen in wild water. Voor hem een kennismaking met packrafts, voor een aantal van ons een kennismaking met wild water.

De cursus laat zich het beste beschrijven met beelden en een korte anecdote:
De derde cursusdag varen we op de Ubaye. Servaes vaart naar een eddy en vertelt ons om uit te stappen en het volgende stuk te gaan scouten: we moeten zelf de te varen lijn bepalen langs een aantal grote blokken. Servaes zal foto’s nemen aan het einde van de blokken. Ik stap uit en klauter op een groot blok. Jan-Ivo is klaar met scouten en komt net voorbij in z’n gele packraft.

02

De rest ziet er gemakkelijk uit, ik kijk niet verder en loop terug om te varen.
Het stuk dat ik net gescout heb is inderdaad niet moeilijk. Aan het eind ervan zwelt het geluid van de rivier weer aan. Een stroomversnelling…
Ik draai om het laatste blok heen en zie de stroomversnelling. Boven op een blok zie ik Servaes zitten. Op dat moment schiet het pas door m’n hoofd: “Servaes zit natuurlijk op het spannendste stuk klaar met z’n fototoestel.” Het spannendste stuk, het stuk dat ik niet gescout heb…

05

08

13

Twee dingen heb ik geleerd op deze cursus die ik niet meer ga vergeten:
1. Kajakkers zijn lui.
2. Hoe eet je stokbrood zonder je gehemelte te beschadigen.
… en misschien nog wel een paar kleine vaartechnische dingen. 😉

Cowboycamping langs de Allier

Het zijn prachtige dagen. Warm, 30C. Het is geen straf om zo nu en dan een golf koud water over je heen te krijgen. De Allier is afwisselend, rustige stukjes, dan weer wilder water, soms breed, soms zo smal dat je er maar net door kan met een packraft. We varen de hele dag en bivakkeren langs de rivier. Koken op het kampvuur en slapen onder de sterren, wat wil een mens nog meer.

P8250032   P8250041

15 16

P8250047   P8260060

P8270130 P8270144

P8280151

Misschien zijn het niet alleen kajakkers die lui zijn…

*) De groep bestond uit Belgen en Nederlanders.

Packrafting Schweiz

15

19

Ingrediënten voor een weekend vol met waterplezier:
– Mooie omgeving, liefst met herfstkleuren.
– Fijne mensen die meegaan.
– Zon!
– Genoeg water in de rivier en voldoende stroomversnellingen.
– Een houtvuur om ’s avonds weer op te warmen.

11

10

16

34

Laat dat nu helemaal zijn goedgekomen op de Vorderrhein en Hinterrhein in Zwitserland.

25

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Alaska rocks

147

Two Cheechakos* travelling to the last Frontier

De meeste reizen die we gemaakt hebben spelen zich af in Europa. Deze keer vertrekken we naar de andere kant van de wereld, naar the last Frontier, de laatste wildernis: Alaska.

A frontier is never a place; it is a time and a way of life. Frontiers pass but they endure in their people.
– Hal Borland

We zijn hier naartoe gekomen om deze wildernis te beleven, de uitgestrektheid die we in het kleine en bevolkte Europa niet kennen. Geen enkele kaart doet recht aan deze uitgestrekheid. Normaal lopen we op wandelkaarten met een schaal van 1:25 000, nu liepen we op kaarten met een schaal van 1:225 000, de schaal van een wegenatlas. We beginnen pas gevoel te krijgen voor de schaal van het landschap als we Anchorage uitrijden. Aan het einde van de Knik Arm opent het landschap zich plots: we rijden een vlakte in en zien de bergen in het noorden. Het duurt meer dan een uur voordat we met de auto aan de voet van de bergketen zijn. Een tijd waarin we thuis half Nederland al zijn gepasseerd.

Later lopen we over de Kesugi Ridge ten oosten van de hoogste berg van Noord-Amerika, Denali. Tussen de bergkam waar wij over lopen en het massief van Denali ligt een groot bos en de brede Chulitna rivier. Denali heeft zijn eigen microklimaat zoals zoveel hoge bergen en hult zichzelf in mist en regenwolken voor twee-derde van de tijd. We lopen er al twee dagen en zouden prachtig uitzicht op de berg kunnen hebben als de berg zin heeft om zich van zijn dikke grijze jas te ontdoen. Deze dagen zien we alleen het voorgebergte met een paar stevige gletsjers. Wanneer Mount Hunter die naast Denali ligt een keer door de mist prikt, valt onze mond open: geen idee dat er in de wolken zo’n machtige berg verstopt zat!
128

De volgende ochtend lopen we terug omhoog de bergrug op. Onderweg hebben we het over de afgelopen nacht: de harde wind zorgde voor een flink klapperend tentdoek. De wind heeft gelukkig ook voor een wolkenloze hemel gezorgd, de zon schijnt. Wanneer we bovenaan de bergrug komen krijgen we het uitzicht waar we de voorgaande dagen al op gehoopt hadden: Denali, bijna anderhalf keer zo hoog als de indrukwekkende Mount Hunter van gisteren. We zijn met stomheid geslagen, hoe heeft deze gruwelijk grote berg zich schuil kunnen houden achter die paar wolken de afgelopen dagen?

144

Dit gaat al ons gevoel van schaal te boven. We besluiten spontaan om een dag langer bij Byers Lake te blijven, zo indrukwekkend is het landschap. Als we in Talkeetna zijn, 100 km hiervandaan, steekt Denali nog steeds boven het landschap uit. Indrukwekkend.

158

165

Het is niet alleen de natuur die indruk op ons maakt aan deze kant van de wereld. Het meeste zijn we geraakt door de mensen hier, maar daarover later meer.

The Alaskan people are a population generally set apart by their unrestrained spirit and ability to make life happen in a most delightful manner under the some of the most un-delightful circumstances.
– Bob Huck

*) Cheechako, groentje, een nieuweling in het noorden (een term gebruikt ten tijden van de Klondike).

Beren

In Europa staan we als mensen altijd bovenaan de voedselketen: alle beesten zijn bang voor ons. De paar beren die we hier nog hebben zijn zo schuw dat ze schrikken van hun eigen schaduw. In Alaska is dat anders, daarom hebben we ons goed voorbereid voor bear country. Voorbereiden is één ding, maar er daadwerkelijk zijn, ondervinden en voelen is heel iets anders.

We rijden naar ons vertrekpunt bij de Kings River met de shuttle bus. Don is onze chauffeur, honkbalpetje, grote baard, geruit shirt aan en een buikje. Hij praat graag en veel, waaronder ook vele grapjes. “Hey guys, you know the difference between scat from a black bear and that of a grizzly? No? Black bear’s scat is filled with seeds, berries, etc. Grizzly’s is filled with bear bells, bear spray, hiking boots, …” Zelf lacht hij er het hardst om.

Het is nog ochtend als we het bos in stappen. Een dicht bos. De wind waait en de bladeren ritselen. Het ruikt naar denneboom. Ondanks dat alles er normaal uit ziet, maken onze hersenen overuren. Waar is de verrekijker? Is dat een boomstronk in de verte, of is dat een beest? Moeten we de berebel hier ook al gebruiken? Het normale bos verandert in ons hoofd in een gang met achter elke struik een groot harig monster, klaar om ons de stuipen op het lijf te jagen. We zien pootafdrukken en poep. Dan komen we aan bij de doorwading van Kings River.

003

004

Het idee is om de eerste dag tot boven de boomgrens te lopen. Dat gaat niet meer lukken vandaag. Vooral Charissa heeft geen moment kunnen ontspannen in de uren die we gelopen hebben. Laat staan kunnen genieten van dit ruige landschap. We nemen een lastige beslissing om de tocht die we goed voorbereid hadden achter ons te laten en terug te keren naar de asfaltweg.

Op de terugweg zie ik meteen een verandering bij Charissa. Ze is nu al wat meer ontspannen, bijna opgelucht, terwijl we door hetzelfde landschap lopen als daarnet. Het gevoel van zo’n ondoordringbaar bos is moeilijk te doorgronden en al helemaal niet rationeel te benaderen. Tom Waes zegt het mooi: “Bear country, land of light sleep.”

We keren terug en worden geholpen met het uitstippelen van nieuwe tochten. We gaan wandelen door wat opener terrein waar we wat meer andere mensen tegen zullen komen. “Meer” is hier relatief. Als we vier wandelaars tegenkomen per dag is het veel.

We lopen over de Resurrection Trail en ons water is op. Vers water is nooit ver weg, de trail loopt langs de Resurrection Creek. Charissa gaat water halen. “Ik zie een beer, een zwarte!” Hij heeft ons niet gezien, we staan benedenwinds dus hij heeft ons ook nog niet geroken. Hij is maar een meter of vijftig van ons weg en staat aan de andere kant van de rivier, ook hij heeft dorst. We roepen maar hij ziet ons nog steeds niet. Hij heeft wel iets gehoord, maar weet niet wat, want hij richt zich op om beter te kunnen waarnemen. Op het moment dat hij ons ziet, stuift hij weg. We zien struiken tientallen meters van de bosrand nog schudden als hij erdoorheen rent. We hebben een beer gezien, en hij reageert precies volgens het boekje.

041

042

Bear country, land of light sleep.
– Tom Waes

Ik heb op twee momenten met de bearspray in de hand gestaan: De eerste keer toen ik in de tent aan het rommelen was en van achteren beslopen werd door een hond. Die kwam ineens uit de struiken zetten met veel geritsel. Voor ik het in de gaten had stond ik buiten de tent met de bearspray in m’n hand. Z’n baasje zei later: “Misschien moeten we hem een bel omdoen, hij heeft nogal de neiging om mensen te besluipen.” Misschien inderdaad een goed idee, ook voor z’n eigen bestwil.

De tweede keer zat ik net achter een struikje om die van de nodige mest te voorzien toen ik geroffel hoorde. Het geluid leek op een zwaar beest dat in volle gallop aan kwam stormen. Ik kijk de berg omhoog en (met m’n broek nog langs m’n enkels) heb de bearspray in mijn hand. Niks. Als ik omkijk zie ik dat Charissa haar packraft aan het ontdoen is van zand en steentjes voordat ze die gaat oprollen. Om de steentjes eruit te halen roffelt ze met haar handen op de onderkant…

Aan het begin van de Resurrection Trail komen we een oude Alaskaan tegen op een fiets. “You guys have some bear protection with you? Just saw some blackies down the road, big ones.” Hij moet ze weggejaagd hebben, want wij hebben ze niet gezien. Of het was een sterk staaltje Alaskaanse humor.

Sourdoughs*

Voordat we naar Alaska kwamen kenden we het land alleen van Discovery Channel: goudzoekers, tonijnvissers, loggers, ruw volk in een ruw land. Wat hadden we het verkeerd.

[…] it is the people of the place and the joy filled insanity that gave me years of adventure and laughter and who are the source of the memories that truly make my heart of hearts smile with abundance and an awesome gratitude.
– Bob Huck

Er is hier geen openbare buslijndienst en maar één spoorlijn. Toen we terug wilden van onze eerste tocht was er geen andere mogelijkheid dan liften. Als we later plannen maken voor nieuwe tochten krijgen we ook het advies: “You should hitchhike your way across Alaska. It is easy, a lot of fun and you’ll meet a bunch of interesting people.” Niets was minder waar.

114

De eerste dag van onze eerste trail was lang, zwaar en vol met bere-stress. Liftend kwamen we uit in Palmer, één stadje voor Anchorage. In theorie zouden we nu binnen een uur in Anchorage kunnen zijn. In de praktijk proberen we een uur lang om een lift te krijgen, tevergeefs. We waren kapot en het werd tijd om een tentplek te zoeken en morgen opnieuw te proberen Anchorage te bereiken. Juist op dat moment stopt een auto en ontmoeten we iemand die “even” 150 km op en neer rijdt naar Anchorage, ondanks dat hij zelf een kwartier rijden verderop woont. Wat waren we blij met hem.

In totaal hebben we negen maal gelift, bijna 400 kilometer. Allemaal werden we meegenomen door locals, de toeristen in campers reden allemaal door. Het viel ons op dat de locals het oprecht leuk en interessant vinden om je mee te nemen en te luisteren naar wat je hebt meegemaakt, waar je vandaan komt en hoe het daar is. Ook zij vertellen over hun land en wat ze doen en zijn daar trots op. Misschien is het juist wel de verre afstanden tussen dorpen, het wisselende weer, de sterke natuur in dit land die ervoor zorgt dat mensen meer op elkaar zijn aangewezen en daarom ook meer bereid zijn om elkaar (en twee rugzaktoeristen) te helpen. Wij vonden het in ieder geval een hele ervaring en prachtig om zoveel mensen te ontmoeten die zo open en trots op hun land zijn.

164

*) Sourdough (zuurdesem), een oud-gediende in Alaska, een naam die zijn oorsprong vond in de zuurdesem gebruikt door de goudzoekers omdat ze geen gist hadden.

Dankwoord

Alastair Humphreys schreef ooit: “Most of my memories of people are from the briefest of connections.” Deze reis heeft ons pad zich gekruist met talloze andere mensen. Een aantal van hen zijn we dankbaar en ondanks de briefest of connections zullen deze ontmoetingen in ons geheugen blijven staan.

Casey, dank je wel voor de ongelooflijke lift op een moment dat we er echt doorheen zaten.
Base Camp Anchorage: Eric, Nate, Ole, bedankt voor de goede zorgen, de nieuwe ideeën voor mooie tochten en het lenen van de wandelstokken toen onze set verdwenen was.
Patrick & Harlow, bedankt voor de aansteker toen de onze het had begeven, voor de goede ideeën, en de gastvrije uitnodiging.
Terri, dank voor het stoppen in de stromende regen om twee drijfnatte peddelaars een lift te geven.
Joel, dank je voor de talloze inspirerende gesprekken tijdens de koffie.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Verschillende kaarten rond de Talkeetna Mountains
1 : 63000
Beschikbaar via http://store.usgs.gov/

Kaarten van heel Alaska
DeLorme Alaska Atlas & Gazetteer
1 : 300000 tot 1 : 1200000
ISBN 0-89933-289-7

222: Denali National Park
National Geographic Trails Illustrated
1 : 225000

Backcountry Bear Basics, second editions
The mountaineers books
Dave Smith
ISBN 978-1-59485-028-8

Gelopen trails

Trail langs Kings River
Coastal Trail (per fiets) in Anchorage
Rond Spencer Lake, daarna per packraft over Placer River
Resurrection Trail van Hope naar Cooper Landing
Mount Marathon
Lost Lake Trail en Primrose Trail van Seward tot Primrose
Kesugi Ridge Trail

21 amfibieën op de Semois

Voorjaar, het is weer tijd voor het jaarlijkse packraftweekend met de Vlaamse vrienden van Hiking Advisor. Komend weekend zijn we te vinden op de Semois.
We hebben onze drysuits mee. Bij wijze van experiment gaan we die ook als regenpak gebruiken, mocht dat nodig zijn. Natuurlijk is dat nodig: bij vertrek regent het, dus we hijsen ons in de zweetpakken en wandelen naar het instappunt.

P4110395

De rugzakken gaan af, we eten iets en blazen onze packraft op. De groene wei wordt opgefleurd met gele, rode, groene en blauwe boten. De eerste “stroomversnelling” is al te zien vanaf het instappunt wat de twijfel aanwakkert bij een paar beginners.

Een paar kilometer verderop is de dam bij Cugnon. Na inspectie en uitleg van Joery en Willem gaat een groot deel van de groep er varend overheen. “Het valt toch wel mee, hoe groot is de kans dat je moet zwemmen daar?” Op het moment dat de vraag gesteld wordt, lijkt die kans zeer klein. Een paar minuten later dobbert er toch iemand in het water.

Tijdens de pauze maken we een kleine klim naar het uitzichtspunt en de grotten van Saint-Remacle. Het is nu nog maar een kort stukje peddelen naar de bivakplaats.

P4110422

We leren er een aantal dingen: Een zak kooltjes meenemen om te kunnen barbecueën is een goed idee voor een weekendje weg. Er zijn vele manieren om te bivakkeren, met de tent, met de tarp, of gewoon met een packraft, wat hout en een stuk aluminiumfolie.
Regendruppels en de eerste muggen worden verjaagd door het kampvuur. Samen rond het vuur worden culturele verschillen en praktische tips besproken. We weten nu bijvoorbeeld waarom Debbie ‘ne Hollander meeneemt het bos in.

P4110424

We worden wakker in de mist die al snel oplost als de zon eenmaal begint te schijnen. We varen verder met prachtig weer. Tussen Dohan en Bouillon eten we in een heerlijk zonnetje. Het laatste stuk varen maken we één grote drijvende cirkel met alle 21 packrafts, wat maar nèt past in de Semois. Aangekomen in Bouillon bouwen we een toren van Pisa met zoveel mogelijk packrafts.

P4120496

P4120559

P4120598

Hiking Advisor, dank weer voor het organiseren van dit gezellige weekend.

Het idee van het statief is gebaseerd op het statief van the Deliverance team. Een prachtig idee, tack!

Semois bij Bouillon: waterhoogte 71 cm en debiet 19 m3/s

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Video

Chez Bertrand, la deuxième fois cette année

Als de laatste buien de regio uitdrijven, rijden we naar onze zuiderburen. Afgelopen voorjaar zijn we gestart met de GR571, Vallée des Légendes. Met de kleurende blaadjes en een paar dagen mooi weer in het verschiet een mooie gelegenheid een stuk verder te lopen langs deze route.

06

We laten de auto achter in Trois-Ponts en lopen het eerste stuk langs de Salm. Kunnen we mooi even spieken hoe deze loopt, als we de beek later deze week nog willen bevaren.

11

De eerste avond komen we tot een pijnlijke ontdekking: de gasbrander begeeft het. We eten lauwe macaroni en hebben helaas geen mogelijkheid meer om ’s ochtends warme thee te maken.

Vanuit Gouvy gaan we de volgende ochtend terug naar de auto. Voor de tweede keer dit jaar eten we ’s avonds bij Bertrand, de bekende, lokale frieterie in Trois-Ponts. Zoals altijd is het er druk.

21

De dag erna staan we om tien uur te wachten op het station. Twintig over tien gaat de trein naar Vielsalm. Om negentien minuten over tien wordt er iets omgeroepen. “Le train à Luxembourg […] de dix heures vingt […] Excusez-moi” We missen iets van deze zin. Ze zegt iets over de trein die wij willen hebben, maar wat precies ontgaat ons. We wachten nog vijf minuten en lopen dan terug het station binnen. Waar eerst nog drie andere mensen wachtten, is het station nu leeg. We vinden toch nog iemand van het spoor die ons weet te vertellen dat de trein niet gaat.

16

Over twintig minuten gaat er misschien een bus. Dat wil zeggen dat volgens het boekje lijn 142 vertrekt, maar op het bord staat alleen lijn 42a. Gelukkig komt die wel en rijdt hij ook nog naar Vielsalm.

20

Voor Ardense begrippen is de Salm smal en snelstromend. In tegenstelling tot de meeste andere rivieren wordt hier niet met huur-kano’s gevaren. Er worden dan ook geen omgevallen bomen opgeruimd. We beleven een aantal uren plezier aan het varen. We komen zeven drijvende voetballen tegen en moeten zes keer uitstappen om onze packraft om te dragen. Eénmaal vinden de koeien ons zo interessant, dat ze een meter of tweehonderd met ons meerennen.

22

Debiet Salm: 3.2 m3/s Dit is net voldoende om te packraften. We zijn niet vast komen zitten, maar hebben wel regelmatig de bodem geraakt.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie
GR571, Vallées des Légendes Amblève, Salm, Lienne
Topo-Guide du Sentier de Grande Randonnée
ISBN 2-9600450-6-8

IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 55: Durbuy
IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 56-56A: Sankt Vith

Apekooi op de Swalm

PA192222

Zondagmiddag, half oktober. Het is 23C in de Bilt, de hoogst gemeten temperatuur sinds de mens begonnen is met het bijhouden van dit lijstje in 1901.

PA192235

Het is een mooie middag om te varen op de Swalm. Eén van de weinige stukjes natuur in Nederland waar de mens niet aktief zijn stempel op drukt.

PA192231

De Swalm voelt als apekooi op de basisschool. Een hoge mate van flexibiliteit is gewenst.

PA192257

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Route
Vanaf het station in Swalmen loop je in drie kwartier naar de instap bij de grens met Duitsland. Verwacht veel omgevallen bomen, je mag regelmatig uit de boot. De afvaart duurt daarom langer dan je zou denken.
De waterhoogte was 37 cm tijdens onze vaart.

Hoe tem je een groene Llama?

‘Bitter water’, denk ik, als ik een mond vol water uit de Markkleeberger See doorslik. Waarom werkt dat reptielenbrein toch zo snel en zo goed? Waarom duurt het even voordat de meer intelligentere delen van je hersenen het overnemen? We zijn in het Kanupark Markkleeberg waar ze 10000 liter water per seconde door een betonnen goot pompen. Geen mens drinkt zo snel.

01

Nog een paar witte schuimkoppen voor ik door de stroming uitgespuugd wordt in het rustige meertje. Vanochtend begon onze packraft cursus met het oefenen van verschillende peddelslagen. Na de basis peddelslagen heeft onze instructeur, Jurgen, ons meegenomen naar het grasveldje om te oefenen met de throwbags en uitleg te geven hoe je iemand kan redden. Natuurlijk blijft het niet bij oefenen op het droge. De zon begint goed te branden op onze drysuits, we mogen het water in om af te koelen. ’s Middags gaan we weer de boot in om het geleerde in de praktijk te brengen. “Het geleerde” bevat niet alleen de peddelslagen, ook het zwemmen.

04

Kanupark Markkleeberg ligt aan de Markkleeberger See in de buurt van Leipzig. Het is een open kolenmijn geweest zoals je die meer kan vinden in dit deel van Duitsland. De kolenmijn is volgelopen met grondwater en uitgebouwd tot een recreatiegebied. Het Kanupark was eigenlijk bedoeld voor de Olympische zomerspelen van 2012. Uiteindelijk zijn deze spelen in London gehouden en doet het park dienst als trainingslokatie. Het bestaat uit een 130 meter lange trainingsbaan en een 270 meter lange wedstrijdbaan. De trainingsbaan wordt voornamelijk gebruikt om te leren kayakken. De wedstrijdbaan wordt gebruikt als familieuitje met grote rafts of door playboats.

05

Om te leren packraften is de trainingsbaan goed geschikt. Je kunt er goed oefenen met kehrwasser, walzen, stufe, etc. De wedstrijdbaan is vooral overleven. Er is één rustpunt in deze 270 meter lange aaneenschakeling van schuimend en persend water. Goed voor een stevig gevulde dag waterpret.

Film

*) Het likken aan de lens is een bekende truuk om de druppels minder aan de lens te laten plakken.

Bogs, moorland and a dinghy on the Dee

“We zijn op tijd vertrokken en hebben een goede staartwind. Onze navigatiecomputer geeft aan dat we een kwartier voor de normale aankomsttijd zullen landen op Aberdeen”, aldus de gezagvoerder van de KLM. In realiteit stonden we pas vijf uur later op het vliegveld van Aberdeen: het Schotse weer bedekte het vliegveld met een dikke deken van mist, waardoor we zijn doorgevlogen naar Glasgow. Daarna is het nog drie uur naar Aberdeen met de bus.

Eigenlijk is het best goed weer hier. Er hangt dikke mist rond Aberdeen, maar in de rest van Schotland is het zonnig. Een dag later dan gepland stappen we uit de trein in Aviemore. In een klein zonnetje lopen we naar het begin van de Lairig Ghru.

15
Lairig Ghru.

De Lairig Ghru is één van de paden die de Cairngorms van noord naar zuid doorsteken. We gaan een paar dagen door de Cairngorms lopen, waar de river Dee ontspringt. Daarna blazen we onze packrafts op, om over deze rivier bijna honderd kilometer terug naar zee te peddelen.

“You are going to do what? Walk from here to the Dee and then paddle back to sea? Haha, I feel better already!”

We eindigen de dag in een miezelregen net achter de Pools of Dee. Als rond een uur of negen de schemer langzaam in begint te vallen, zien we twee vrouwen en een hond aan komen lopen. Ze zijn vandaag vertrokken uit Aviemore, om naar Devil’s End te lopen en terug. Misschien toch een beetje te ver voor één dag, vertellen ze lachend. “Nee, we gaan niet overnachten, morgen moeten we weer naar het werk.” Ze hebben nog genoeg te eten en ze hebben een stevige zaklamp mee. Als ze maar langs de Pools of Dee zijn voor het donker is, want daarna is er een goed pad terug naar Aviemore. Het enige wat ze missen zijn hondekoekjes. Hond Skye heeft de hele dag nog niets gegeten. Ze vragen naar onze plannen en barsten dan in lachen uit: “You are going to do what? Walk from here to the Dee and then paddle back to sea? Haha, I feel better already!” Als wij in onze slaapzak rollen, lopen zij verder naar Aviemore.

14
Hoen.

The famous day two, waarin de spieren van zich laten horen, wordt vergezeld door the famous grouse. Overal zien we de Schotse hoenen, in het echt een stuk minder elegant dan de whisky reclame uit 2008. Vandaag is er geen wolkje aan de lucht en ’s avonds zien we dan ook wat roder dan normaal. Nee, zonnebrand hebben we niet meegenomen.

Een aantal keren zien we mensen van het National Trust for Scotland, zo ook als we na de Cairngorms aankomen bij Mar Lodge. Deze meneer van het National Trust is bezig met het onderhoud van het landgoed en neemt even de tijd om een praatje te maken. Hij vraagt naar onze plannen en vertelt over de afgelopen winter. Zijn enthousiaste manier van vertellen verraadt dat hij trots op Schotland en trots is op zijn werk hier. Hij wenst ons veel plezier en succes, en stapt dan weer op zijn quad.

31
Mar Lodge.

Bij Victoria Bridge blazen we de packraft op. Even waren we bang dat onze planning te krap was. Een halve dag zijn we verloren door het uitwijken van het vliegtuig, maar door het prachtige weer zijn we sneller dan verwacht door de Cairngorms gelopen. Het moet nog steeds haalbaar zijn om tot zee te peddelen. De Dee is hier breder dan we gedacht hadden, er staat genoeg water en zelfs op de brede stukken is er nog stroming. Het valt niet zo op als je aan het varen bent, maar stiekum helpt de stroming meer dan verwacht. Snel zijn we Braemar voorbij en moeten we naar de kant. Net na Braemar is een hek over de Dee gemaakt om het wild te weren. In ons gidsje stond dat er een gat in het hek zou zijn ter grootte van een kajak, maar dat gat is al gerepareerd. Wij gaan uit het water, tillen onze spullen over het hek en stappen weer in.

Onverwacht snel komen we aan bij Invercauld Bridge, klasse 3 volgens ons gidsje. Zoals ons geleerd is, stappen we uit om de stroomversnelling te scouten. We overleggen even welke lijn we willen varen en proberen de markeringen in onze hoofden te prenten: “Net rechts langs het grote rotsblok in het begin, dat is het poortje. Dan de grote V van rustig water volgen en rechts van die grote witte schuimkop blijven.” Later zullen er nog een paar grote stroomversnellingen volgen. Wij vinden ze allemaal erg leuk en goed te doen.

37
Packrafting river Dee.

“Hi there, how are you? Was it you, who have been camping on the riverbank a few hunderd meters back? Beautiful spot, good choice!”

Aan het begin van de Dee is de rivier rustig en breed. Na Ballater wordt het iets smaller en zijn er meer stroomversnellingen. Daar zijn ook de vissers, in bijna elke bocht staan er wel één of twee. De oever van de Dee is versierd met kleine hutjes. Sommigen blinkend nieuw, anderen vallen bijna van rottigheid uit elkaar en bijna allemaal hebben ze een houtkachel. Door het grote aantal vissers vinden we het lastig om een plekje voor onze tent te vinden. Als we op een koude, regenachtige dag dan eindelijk onze tent neerzetten langs de kant zijn we erg blij om eindelijk even droog te zitten en wat te kunnen eten. Het nadeel van slecht weer, we nemen bijna geen pauze en eten te weinig snacks. De beschutting van de tent en het eten pruttelend op de brander is dan echt geweldig. Ondanks de wind en het hobbelige stukje grond waar we staan, slapen we allebei als een os.

We dachten dat we achter een bosje in een groene tent niet op zouden vallen. De volgende ochtend stappen we in onze packrafts en binnen een paar minuten komen we de eerste visser tegen. “Hi there, how are you? Was it you, who have been camping on the riverbank a few hunderd meters back? Beautiful spot, good choice!” De volgende visser een paar minuten later zegt precies hetzelfde!

25

Vanaf Peterculter wordt de Dee weer breed en rustig. Vlak voor we Aberdeen binnenvaren, zien we nog twee otters spelend in het water. Het was een week vol met prachtige ruwe landschappen, we hebben reeën gezien, veel zwaluwen en scholeksters en een heleboel kleine vogeltjes. Ondanks dat er dorpjes langs de Dee liggen, is nergens veel te zien van de beschaving totdat je bijna in Aberdeen aankomt.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Route
Aviemore
Old logging road
Lairig Ghru
Mar Lodge
River Dee tot Aberdeen

Waterstand Dee: 0.7 m – 0.8 m

Bibliografie
36, Grantown & Aviemore
Landranger Map
1:50 000

37, Strathdon & Alford
Landranger Map
1:50 000

38, Aberdeen
Landranger Map
1:50 000

UK Rivers Guidebook
River Dee – Above Braemar to Potarch

UK Rivers Guidebook
River Dee – Potarch to Banchory

UK Rivers Guidebook
River Dee – Banchory to Aberdeen