De man met de hamer

Pheidippides trok het juiste lootje, hij mag het goede nieuws gaan brengen. Hij is zenuwachtig vanwege de eer en nog moe van de veldslag. “De Perzen waren met meer, maar wij waren beter”, denkt hij als hij naar Athene rent. Zonder te stoppen komt hij daar aan, roept: “We hebben gewonnen!” en blaast zijn laatste adem uit. Het is het jaar 490 voor Christus.

Twee-en-een-half duizend jaar na deze held lijkt het ons mooi om een marathon te lopen. Niet eerder trainden we met een bepaald doel. Als voorbereiding voor zo’n afstand volgen we een trainingsschema van internet. Charissa heeft pech en krijgt vlak voor de marathon een blessure en een fikse verkoudheid. Om niet het risico te lopen de blessure te verergeren en met het gemis van het laatste trainingsdeel kiest ze ervoor niet te starten. Ze wisselt naar een halve marathon.

Tijdens de trainingen merk ik geen vooruitgang. Ik hou er niet van om elke keer hetzelfde rondje te lopen, dus het is moeilijk om trainingen onderling te vergelijken. Daarnaast zijn er meer factoren die verschillend zijn per training: het weer, de ondergrond, hoe voel je je, etc. Het beïnvloedt allemaal de beleving van je training. Het meten van hartslag en snelheid laat wel degelijk zien dat ik vooruit ga:

trend_HT_Fred_end

Het is mijn eerste marathon en daarom lastig om een strategie te bepalen. Ik weet hoe mijn lijf reageert bij lange afstanden, maar 42 kilometer als wedstrijd heb ik nooit gelopen. Ik neem me voor om te lopen met een constante hartslag die iets hoger ligt dan tijdens mijn duurlooptrainingen. Conditioneel zal het geen probleem zijn, als m’n spieren maar meewerken. Het is de eerste warme dag van het jaar wat het extra interessant maakt. Mijn lijf is beter geschikt voor kou dan voor warmte.

Ik ga in het startvak staan tussen de hazen van 3u15 en 3u30. Het startschot klinkt en ik begin de 3u15 hazen te volgen. Na een paar kilometer kijk ik op mijn horloge: ze lopen te hard. De twijfel slaat toe. Toch de hazen blijven volgen, het gaat immers lekker? Misschien loop ik mezelf stuk op dit tempo, ik ben niet van plan om aan het einde te moeten wandelen! Keuzes…

Foto: Corné Hannink

Ik loop m’n eigen race. Dat wordt ‘t. Langzaam laat ik me iets terugvallen.  Ik ben niet helemaal overtuigd, het liep zo lekker. Ik neem me voor om in de laatste kilometers een eindsprint te trekken.

Vanaf kilometer 20 begint mijn snelheid af te nemen en ik heb last van pijntjes. Ik heb vaker met deze combinatie van sokken en schoenen gelopen, maar vandaag loop ik blaren. Leermomentje.

Ik passeer kilometerpaal 30. Het gaat nog steeds lekker. Het wordt steeds warmer, maar het is een afwisselend parcours met veel schaduw en genoeg bekers/sponzen met fris water. Ik heb m’n eigen drank mee, maar ben blij met het water. Ik gebruik het vooral om af te koelen.

Bij kilometer 36 staat hij dan: De man met de hamer. Weg energie, protesterende spieren. Nog 6 kilometer. Een afstand die ik normaal geen trainingsrondje waardig vind. Tijd om van strategie te wisselen. Een leuke tijd neerzetten wordt niet wandelen. Dacht ik een paar uur geleden niet aan een eindsprint?

Over 3 kilometer zullen m’n ouders langs het parcours staan. Een kwartier, misschien een paar seconden langer. Ik zak terug naar 5’15” per kilometer en ben er tevreden mee. Ondertussen haal ik lopers van de halve marathon in. Ze zijn er veel slechter aan toe, er is nog hoop.

Ik pers er nog een lach uit als ik m’n ouders zie. De helft van de 6 km zit erop. Stramme spieren, warm weer, blaren, nog een kwartier volhouden en dan is het voorbij, ik kan nog een beetje versnellen. De rol van wat er tussen je oren gebeurt is veel groter dan ik had gedacht.


Foto: Tilburgse Amateur Fotografen Vereniging

Charissa is net gefinished voor de halve marathon. In de laatste bocht voor de finish ziet ze me en loopt ze een stukje mee. De aanmoediging die ik nodig heb voor de laatste meters. Na deze bocht ben ik er. Geweldig!


Foto: Corné Hannink

Nabeschouwing

Op internet vind je marathon schema’s die 5 à 6 maanden duren. Ze zullen helpen om een marathon te kunnen lopen, maar een recordtijd zal er niet inzitten. Comfortabel en makkelijk zal het nooit zijn.

Hardlopen is simpel, je zet je ene voet voor je andere. Tijdens het trainen komen veel meer facetten naar boven. Hoe reageert m’n lijf op veel hardlopen? Welke trainingsvormen zijn er en hoe deel ik die in? Wat kan ik eten en drinken tijdens het lopen zonder er last van te krijgen? Hoeveel moet ik eten om genoeg caloriën binnen te krijgen? Persoonlijke keuzes, een onderzoek naar m’n eigen lijf.

Honderdtwintig jaar geleden werd de marathon toegevoegd als Olympische afstand. De eerste winnaar liep onder de 3 uur. Zo snel was ik niet, maar toch ben ik ontzettend blij. Dit resultaat zal ik waarschijnlijk niet meer kunnen evenaren: 39e overall en 15e in mijn categorie. Het voordeel van meedoen aan een onbekende marathon. Aan mijn avontuur heb ik, in tegenstelling tot Pheidippides, alleen spierpijn overgehouden.

Advertenties

Lummelen tijdens de 6e WOR

“Heb je voor mij uit de serie hardloopevenementen, een evenement waar je een t-shirt krijgt als je meedoet?”
– “Ja hoor, ik heb hier het WOR t-shirt met checkpoints in de vorm van een W.”

“Heb je misschien ook een hardloopevenement waarbij geschoten wordt?”
– “Yep, ik heb hier de WOR katapult.”

“En heb je toevallig ook het evenement waarbij zware mensen in het voordeel zijn?”
– “Ook die heb ik ja, de WOR waarbij het gewicht van de deelnemers meetelt als bonuspunten.”

“En ook nog een evenement waarbij een damesteam de overall winnaar is?”
– “Jazeker, WOR 2017, Omega Ladies.”

“Kwartet!”

03

De zesde editie van de WOR begint in gebouwencomplex Sint Ferdinand te Lummen, maar eigenlijk is het een week eerder begonnen met de email die de huistaak bevatte. Deze keer twee puzzels en het traditionele filmpje. Zoals eerdere edities voorzien van de voetnoot: “… kan naast verwarring stichten misschien ook nuttige info verschaffen.” Aan het einde van deze WOR zegt Ferdy nog: “Ah de derde keer dat jullie meedoen, dan zullen jullie onze streken wel een beetje kennen.” Dat is precies het probleem: wat is nuttig en wat is een streek?

De WOR, elk jaar weer verrassend.

Om uit te sluiten dat de Woudlopers subliminal stimuli (zoals in de film Fight Club) hebben verstopt in het filmpje onderzoek ik het beeld voor beeld. Niks te vinden. In de begeleidende email melden de Woudlopers specifiek dat dit filmpje geluid bevat. De soundtrack bestaat uit “Wat heb je vandaag op school geleerd” van de Elegasten en die WORdt woord-voor-woord nageplozen. Ook geen aanwijzing in te vinden.

WOR2017_film

Het filmpje speelt zich af op een school. Er komt onder andere een lijstje voorbij van zintuigen: voelen, horen, proeven, zien, ruiken en blazen. Blazen? Er staat echt blazen. Is dit ook een verborgen aanwijzing?

Nu de dag zelf. De openingsact is spectaculair als altijd. Bij het luiden van de koe-bel vallen ballonnen uit de lucht en bij de “tuuut” van de blokfluit mogen de enveloppen gepakt worden. Dit jaar zit er naast het roadbook en twee kaarten, een t-shirt, een zakje kiezelstenen en een set satéprikkers in. Charissa had een rode ballon gepakt en we krijgen daarmee de uitkomst van CP Z kado. Helaas vergeten we dat totdat we naast CP Z staan.

Onderweg ziet het er zo uit:

06

08

10

Een selektie van onze fouten dit jaar:

  • CP B zijn we “gewoon vergeten”. We zijn er niet eens in de buurt geweest.
  • De opdracht op de uitkijktoren rook naar een instinker, maar we zijn er toch ingetuind.
  • In gezondheidsproef “voelen” dachten we een instinker te herkennen, maar dat bleek er geen te zijn. Hoe achterdochtig kun je zijn? 🙂
  • Ik moet hoognodig op katapultschietles. Volgens de organisatie waren de teams vorig jaar een stuk beter met schieten met het patattenkanon.
  • Special CP T markeer ik met rode stift op een zwart deel van de kaart. Tijdens het rennen zie ik dat niet meer (rood-op-zwart) en we lopen er gewoon voorbij.
  • Helemaal aan het einde vergeten we een hele inzetkaart en daarmee een kans op 3 CPs waaronder een special!

Nog even terugkomend op het voordeel voor dikke mensen. Tijdens de aanmelding ’s ochtends worden alle teamleden gewogen. We hebben geen idee waarvoor, is het van belang dat we ons gewicht onthouden? We vergeten het te vragen. Aan het einde van de dag bij de uitslag wordt het uitgelegd: 10% van je gewicht in kilos wordt afgetrokken van de strafpunten, “om het voordeel dat dunne, snelle en sportieve mensen hebben een beetje te compenseren.” De WOR, elk jaar weer verrassend.

12

Analyse

kaarten_collage_qr

Vorig jaar ontdekten we dat, ondanks dat je zelf verbeterd, je toch achteruit kan gaan in het klassement: er waren veel goede teams die meededen. Dit jaar hebben we ingezet om beter te zijn dan het voorgaande jaar, maar vooral om een leuke dag te beleven. We zijn beloond met een 3e plek in de Mixed klasse.

2015 2016 2017
Totaal CPs 71 86 91
Totaal standaard CPs 39 61 66 *
Totaal speciale CPs 32 25 25
Gevonden CPs 45 (63%) 60 (70%) 76 (84%)
Gevonden standaard CPs 25 (64%) 37 (61%) 54 (82%) *
Gevonden speciale CPs 20 (63%) 23 (92%) 22 (88%)
Correcte standaard CPs 24 (96%) 35 (95%) 51 (94%) *
Correcte speciale CPs 15 (75%) 18 (78%) 17 (77%)

*) G & P posten tellen als standaard CPs met een straftijd van 30 minuten.

WOR2017_grafiek

Via Gulia

De Geul ontspringt uit talloze kleine bronnetjes in het Duitstalige deel van België. Er komen een paar zonnige dagen aan, een mooie gelegenheid om te gaan hardlopen door het Geuldal.

P5060074

Van nature komt in het Geuldal het zinkviooltje voor. De mens heeft het viooltje een handje geholpen door het zink dat hier voorkomt te mijnen en het afval af te voeren in de Geul. Wij zijn helaas te vroeg in het jaar om het zinkviooltje te zien, we moeten het doen met velden vol paardebloemen.

P5060061

Praktische informatie van de route: Gehele route is 53 km. Wij hebben de eerste middag 18 km gelopen, de middag erop 32 km. We sliepen op camping Kontiki bij Sippenaeken tegen de Nederlandse grens. Ondanks dat beschreven staat dat het goed uitgepijld is, hebben we vaak en soms lang naar de juiste route moeten zoeken. De pijlen staan soms de verkeerde kant uit of ze zijn een paar kilometer lang verdwenen. Ze staan ook zeker niet op logische plaatsen. Ondanks het zoeken is het een prachtige route, zeker de moeite waard.

P5050020

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie

Beschrijving van de route.

IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 35-43: Eupen

ANWB/Falk, 1:50 000, 41: Zuid-Limburg

Vliegende patatten

De Woudlopers Oriëntatie Run, de enige oriëntatieloop waar je drie aardappelen moet meebrengen. Ik hoor je denken: “wat schrijft hij nu voor een onzin?” Het is heel simpel: als de Woudlopers je vragen om drie aardappelen mee te nemen tijdens de WOR, dan doe je dat gewoon. No questions asked.

Dit wordt onze tweede deelname. De vorige keer waren we zo enthousiast dat we ons meteen weer wilden opgeven. De Woudlopers omschrijven het zelf als “een avontuurlijke loopwedstrijd […] met dat tikkeltje meer”. En dat tikkeltje meer, daar gaat het om. In theorie is het een wedstrijd, maar iedereen schrijft zich in omdat het zo leuk is om te doen. Zes uur lang rondrennen door het bos en de heide en bij elk checkpoint weer de vraag of dit de echte is, of dat je een instinker hebt gevonden.

Even voor tien begint de briefing. De bedoeling van een normale briefing is om je laatste informatie te delen. Bij de WOR zorgt de briefing juist voor meer verwarring.

01

Dit jaar wordt het startschot verzorgd door een heus kanon. Het eerste schot belandt in het Kanaal Bocholt-Herentals. De tweede poging haalt de overkant met gemak. Dit wordt de laatste CP, maar niet voor ons.

03
Net als vorig jaar nemen we ongeveer een half uur tijd voor de voorbereiding. Dit jaar krijgen we een roadbook en een stuk of tien kaarten. Thuis hebben we er een mooie collage van gemaakt, hadden we die onderweg maar al gehad.

WOR5_collage_met_route

Het gaat te ver om het hele roadbook te bespreken, dus volgen een paar highlights:

We beginnen met een verhaaltje: we gaan de WOR-jager achterna. Of eigenlijk een muis die opgegeten wordt door een kat, die opgegeten wordt door een wolf, die geschoten wordt door een jager (met een houten been, zijn linkse of zijn rechtse been?) die opgegeten wordt door een beer. (Beren, in België? echt?!) De beer is nergens te bekennen, maar wel een wijk vol met oude meesters. Ze verschuilen zich in de struiken en onder de banken.

05

Bij checkpoint D moeten we op zoek naar een vogel die tjilpt. We noteren het eerste ding dat we tegenkomen dat tsjilpt. Later blijkt dat dat toch echt een boomstammetje was en geen vogeltje zoals gevraagd. Het meerendeel van de andere deelnemers maakt dezelfde fout. Scherp blijven!

Checkpoint 8 ligt op de uitkijktoren over de Lommelse Sahara. In het roadbook staat: “73.7 meter boven de zeespiegel. Info op infobord. Foto C.” We nemen niet de moeite om op het infobord te kijken. Anders hadden we misschien gezien dat het platform 20 cm hoger zou liggen dan de CP. En dat onze post dus niet op het platform zelf zou liggen. Bij de nabeschouwing ’s avonds horen we dat we net naast de trap over de railing hadden moeten hangen, dan hadden we de juiste checkpoint zien hangen aan de buitenkant. Iedereen maakte deze fout…

Voor opdracht Y moeten we een compositietekening samenstellen. Alles gaat goed, behalve de snor. Blijkbaar hoort het groene glas niet in de groene glasbak in België? Of maken we een andere denkfout? Toch maar eens verdiepen in de recyclegewoonten van onze zuiderburen.

Bij proef X hebben we dan eindelijk onze piepers nodig. De hele ochtend vliegen ze al door Charissa haar rugzak. Belgische frites zijn wereldberoemd en nu krijgen we eindelijk een workshop in het maken van Belgische frites. Er is alweer een kanon voor nodig, ditmaal met perslucht. De aardappels vliegen om onze oren en we maken genoeg frites om twee extra aanwijzingen te verdienen. En een puntzakje met Franse(?) frietjes.

08

Langzaam begint de vermoeidheid toch toe te slaan. We noteren toch nog een paar instinkers. Zo komen we er bijvoorbeeld bij de nabeschouwing achter dat het natuurlijk niet uitmaakt of je vooruit of achteruit in noordelijke richting loopt, op beide manieren loop je naar het noorden.

12 We kunnen weer terugkijken op een prachtige dag lopen met puzzels met achteraf een lekkere bord spaghetti. Het kan zijn dat dit verhaal warrig overkomt en daar is maar één oplossing voor: zelf een keer meedoen. Een kleine kans dat het dan allemaal duidelijk wordt.

Analyse

2015 2016
Totaal CPs 71 86
Totaal standaard CPs 39 61
Totaal speciale CPs 32 25
Gevonden CPs 45 (63%) 60 (70%)
Gevonden standaard CPs 25 (64%) 37 (61%)
Gevonden speciale CPs 20 (63%) 23 (92%)
Correcte standaard CPs 24 (96%) 35 (95%)
Correcte speciale CPs 15 (75%) 18 (78%)

We waren 5 minuten eerder binnen dan vorig jaar. Dit jaar hadden we meer ingezet op de speciale posten, wat goed heeft uitgepakt. Een opvallend verschil is ook de toename in aantal standaardposten. Net zoals vorig jaar hebben we niet alle posten kunnen halen in de tijd. Verbeterpuntje voor de volgende keer?

Dit jaar zijn de teams sneller dan vorig jaar:
WOR2015-time-overzicht WOR2016-time-overzicht

De teams waren ook beter, er zijn meer posten gevonden in totaal:
(Lichtblauw: correcte CPs, donkerblauw: incorrecte CPs.)
WOR2015-posten-overzicht WOR2016-posten-overzicht

Hetzelfde zie je terug als je de uitslagen per team bekijkt:
(Rood: speciale CPs, blauw: standaard CPs, licht: correct, donker: incorrect)
WOR2015-team-overzicht WOR2016-team-overzicht

If ye like the nut, crack it.

… the need to get out, to test yourself, to flush out the system, and, above all, to have some fun.
– Al Alvarez, Feeding the Rat

Geen idee wat we konden verwachten, toen we ons maanden geleden opgaven voor the OMM, the Original Mountain Marathon. Rennen door de Schotse heuvels, oriënteren, twee dagen lang met een bivak na de eerste dag, in teams van twee personen en geen georganiseerde ondersteuning. Laten we geen afstand kiezen waar we zeker van weten dat we het halen, laten we net over de grens kijken, feeding the rat.

Daar liggen we dan, eind oktober in Tweedsmuir. De afgelopen dagen was het on-Schots prachtig weer. Veel zon, geen regen, wel wind. We grapten nog dat we de zonnebrand vergeten waren. We gaan slapen in een weiland naast het Event Centre en we worden wakker in een waterbuffel-modder-paradijs. Toen we ons opgaven voor deze race lachten we erover: eind oktober, dé garantie voor slecht weer. Nu zouden we het liefst toch nog een keertje omdraaien, maar goed, if ye like the nut, crack it.

103

Het is onze eerste OMM en we hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Het eerste wat ons opvalt is de kleine rugzakjes van onze mede-racers. Er is een lijst met verplichte zaken die iedereen mee moet nemen. Wonderbaarlijk dat dat allemaal in zo’n klein rugzakje past.
Tot aan de start weten we niet wat onze route gaat worden. Elke minuut mag een team starten. Als we eindelijk vooraan staan, horen we: “Er zijn nog wat laatste wijzigingen gekomen. We hebben toch geen toestemming gekregen van één van de landeigenaren. Op jullie kaart is daarom een deel van de route met de hand ingetekend.” Dan gaat de toeter, we checken in, krijgen onze kaart en gaan een paar meter verderop kijken wat we vandaag gaan doen.

104

We verzinnen een prachtige strategie naar het eerste checkpoint, maar eenmaal uit het bos lopen we zo de dichte mist in. Het navigeren gaat nog wel, maar het terrein is echt medogeloos. Het is ploeteren door hoge graspollen, modder en lage heidestruikjes. De eerste dag begint met regen, mist en harde wind, maar verbetert daarna naar een klein zonnetje.

106

Tot checkpoint 4 moeten de checkpoints in een bepaalde volgorde afgelopen worden. Daarna moeten we 3 checkpoints kiezen van de 5. De keuze en volgorde is aan ons. Eigenlijk zijn we allebei al best moe. Als echte laaglanders kiezen we voor de 3 checkpoints met zo min mogelijk hoogteverschil, wel iets meer afstand. Bij het tweede optionele checkpoint komen we een mede-racer tegen. Hij kan nog wel, maar z’n maat zit er helemaal doorheen. Ze gaan alvast naar het bivakpunt. We kijken elkaar aan. Wat gaan we doen? Ook wij zijn kapot, maar een gemist checkpoint betekent einde race. Nee, we geven niet op, het wordt alles of niets.

111

Het derde optionele checkpoint vinden we sneller dan verwacht. De schemer zet al in als we beginnen met omhooglopen uit het dal. Het volgende checkpoint ligt in de andere vallei. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo moe ben geweest, nog drie checkpoints. Ik eet maar een reep voor de energie. We zien een ander team de andere bergrug oplopen. Geen idee welk parcours zij doen, maar als wij boven aankomen, zien we dat ze onze route zijn gaan volgen. Het volgende checkpoint bereiken we in het donker. De maan verdwijnt net achter een dik wolkendek, gelukkig regent het niet.

Bij dit checkpoint treffen we een aantal andere teams. Iedereen doet de hoofdlampen op en eet nog wat. Op weg naar de laatste twee checkpoints, dichtbij de bivakweide. Deze keer is het plan om pal west te lopen dan over twee hekjes te klimmen en afdalen in het dal van de bivakweide. Het terrein was al moeilijk loopbaar bij daglicht, het lijkt nog moeilijker bij het schijnsel van een hoofdlampje. De teams steunen elkaar en met een man of acht lopen we dit laatste stuk. Het is heel normaal om elkaar te helpen in de race, al moet het er voor een observeerder vreemd uitzien: Zeshonderd man die er vrijwillig voor kiezen om te strijden tegen de klok en de elementen. De laatsten proberen nu door het donker hun weg te vinden door de Schotse heuvels. Het alternatief om met een biertje voor de tv te hangen klinkt toch ook wel aantrekkelijk.

107

We vinden de hekjes en de vallei van de bivakweide. De laatste twee checkpoints zijn onvindbaar in het donker. De sluitingstijd van acht uur nadert en om twee minuten over acht lopen we het bivakterrein op. We worden aangemoedigd door een uitgelaten groepje vrijwilligers die klappen en juichen. Thanks guys! Einde race, twee checkpoints gemist en twee minuten te laat. Helaas.

Teleurgesteld zijn we er niet echt om. We zijn kapot, echt helemaal leeg. We hebben alles gegeven wat we hadden en we hebben ervan genoten. Nu is het tent opzetten, koken, eten en dan slapen. We zijn zo moe dat we de slaap niet goed kunnen vatten.

110

Om zes uur klinkt een eenzame doedelzakspeler. Niet lang na de start van z’n lied gevolgd door de organisatie die met een megafoon rondrent om iedereen een goedemorgen te wensen. Over een uur mogen de eerste teams al starten. We hebben geluk dat dit weekend de wintertijd is ingegaan en we een uurtje langer hebben mogen slapen.

Aangezien we uit de race liggen, heeft het voor ons geen zin meer om te starten de tweede dag. De kortste weg terug is 13 km. Eindelijk zien we waar we gisteren gelopen hebben. De dichte mist is weg en vandaag lopen we een deel van de route van gisteren in een klein zonnetje en snoeiharde wind.

114

The Original Mountain Marathon, een hele ervaring. We waren koud, nat, blij, moe, uitgeput maar toch ook enthousiast om door te gaan. We hebben gegeven wat we konden en kijken terug met een voldaan gevoel. De sfeer van deze wedstrijd is uniek. Dit gaan we zeker nog een keer doen, maar, for this year the rat has been fed.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Analyse

201

De eerste dag hebben we 35 km afgelegd, de tweede dag 13 km. In totaal hebben we 2670 hoogtemeters omhoog en omlaag gelopen. Er zijn 116 teams gestart op ons parcours, daarvan zijn er 73 gefinished op het bivakterrein. Aan het eind van de tweede dag zijn er maar 42 teams gefinished, één derde ongeveer.

Wat hadden we zelf beter kunnen doen?

  • Harder trainen is natuurlijk een open deur. Maar hoe train je voor iets waarvan je niet precies weet hoe het eraan toe gaat?
  • We zagen veel mensen lopen met kleinere rugzakken dan wij hebben. Als vergelijk: onze rugzak woog 9 kg, de rugzak van een teamlid uit de Elite klasse was 6 kg. Er is een lijst van verplichte zaken die je bij moet hebben. Daar voldeden we aan, verder hadden we niet zoveel extra bij. We zagen wel dat er spullen zijn die bijvoorbeeld een jas en een slaapzak combineren. Of een regen/loopbroek. Dat scheelt misschien een paar kilo, maar het blijft de vraag of je je geld wilt besteden aan dit soort specifieke spullen die je verder nergens voor gebruikt.
  • De keuze van optionele checkpoints hadden we anders kunnen doen. We hebben gekozen om AC, CD en AD te doen, zo min mogelijk hoogtemeters. Misschien hadden we beter AO, AC en CD kunnen doen. Een beetje meer hoogtemeters, qua afstand ongeveer gelijk, maar veel meer over paden.

Woudlopers Oriëntatie Run

Het lijkt wel of we terug in de schoolbanken zijn. De afgelopen week hebben we onze huistaak gemaakt, vandaag is de dag dat we moeten presteren. Om half tien begint de briefing, vijf voor tien mogen we onze envelop ophalen. Om tien uur is dan eindelijk het startsein, de envelop mag open, we zijn begonnen! Een week ervoor kregen we de huistaak opgestuurd. Deze keer als een 9 minuten durend YouTube filmpje. Deels kon je uit het filmpje een stuk van de route opmaken, deels roept het filmpje meer vragen op dan dat het beantwoordt. De briefing is al net zo. Zijn de aanwijzingen nog wel aanwijzingen te noemen als ze alleen maar meer vragen oproepen? 01 In de envelop zitten zes pagina’s met kaarten, een dubbelzijdig roadbook, twee scorekaarten, munitie, een ballon en een koord met vrolijk gekleurde plastic doppen. Onderweg wordt het vast allemaal duidelijk. We nemen een half uurtje de tijd om de kaarten op volgorde te leggen, coördinaten in te tekenen en het roadbook een keer door te nemen. Dan zijn we weg. Met 13 C is het niet echt winter te noemen, maar regen en harde wind maken het wel guur.

Moe, voldaan en een erg leuke ervaring rijker rijden we huiswaarts.

Het begin herkennen we uit het filmpje. Twee speciale posten hebben we al. Bij de tweede komen we ook al onze eerste “valse post” tegen. We waren hier al voor gewaarschuwd: In de buurt van een echte post kunnen ook valse posten hangen. Als je daarvan het controlenummer opschrijft, heb je een fout die straftijd kost. We zullen daar de nodige ervaring mee opdoen in de komende zes uren. Special C ligt volgens het roadbook op een traject vanaf checkpoint 3: “Ga achtereenvolgens 35 m op 45 graden / 40 m op 350 graden / 35 m op 270 graden / 65 m op 165 graden.” Hadden we dat nu toch maar uitgetekend. Eenmaal bij CP 3 komen we er natuurlijk achter dat dit traject dwars door een bosje en een moeras gaat. We rekenen snel wat uit en komen tot de conclusie dat we weer ergens in de buurt van CP 3 uit moeten komen. Helaas liggen er vier posten rond CP 3, we kiezen de verkeerde. 03 Na een tijdje hardlopen, kaartlezen, aanwijzingen interpreteren en af en toe een slokje water en een koek vraagt Charissa hoe lang we al onderweg zijn. Ik kijk op m’n horloge: “Twee-en-een-half uur.” Wat?!? Zo lang al? We dachten dat we net een uurtje in de race zaten. Halverwege de race moeten we op flessen schieten om extra aanwijzingen te krijgen en mogen we gaan boom snuffelen. Helaas herkennen we de instinker niet, wat ons weer straftijd kost. Ondertussen begint de eindtijd al in zicht te komen. We gaan niet meer alle posten kunnen halen, dus we stippelen een kortere route uit naar het eindpunt. 04 Regelmatig komen we andere mensen tegen met kaart in de hand, dwars door het bos rennend. Zijn ze verdwaald of hebben ze een betere strategie? Hoe hoog of laag zullen we uiteindelijk scoren als nieuwkomers? Tegen vier uur is de deadline, als je later aankomt kost dat straftijd. We maken ons laatste sprintje. Langzaam begint het door te dringen dat we allebei toch wel moe zijn. Drie-en-twintig minuten te laat stopt onze tijd. Ook het laatste stukje terug naar het beginpunt leggen we rennend af om niet te veel af te koelen. 07 Terug bij het beginpunt doen we onze natte kleren uit en eten een bord spaghetti met de andere deelnemers. Tips worden uitgewisseld, fouten (h)erkend. Dit is het moment dat de regen en kou alweer vergeten zijn en de sterke verhalen beginnen te ontstaan. Dan is het tijd voor de uitslag: We worden 13e overall en 4e in het mixed klassement. Moe, voldaan en een erg leuke ervaring rijker rijden we huiswaarts. Kunnen we al een reservering doen voor een volgende deelname?

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Filmpje

Analyse

Natuurlijk hebben we achteraf gekeken wat we beter kunnen doen. We hebben in de zes uur en drie-en-twintig minuten ongeveer zeven-en-twintig kilometers afgelegd. Dat is niet eens zo veel minder dan de andere teams. Een paar dagen na de race kregen we alle uitslagen, waarmee een paar mooie grafieken gemaakt kunnen worden. Eén van de conclusies die we kunnen maken is dat de teams die hoog geëindigd zijn weinig fouten maken en snel zijn. Niks verrassends, gewoon ervaring opdoen. B Een andere conclusie is dat in het begin bijna iedereen alle posten vindt en de meeste goed heeft. In het tweede deel worden een stuk minder posten aangedaan en meer fouten gemaakt. G (Meer grafieken staan bij de foto’s.)

Bleau zonder boulderen

Nieuwjaarsdag 2015. De sneeuw is net weer gesmolten als we richting Fontainebleau rijden. Helaas komt de regen met ons mee. 03 In de auto ligt onze bouldermat, die we onaangeroerd weer mee terug naar huis nemen. Wel maken we een mooie wandeling door Trois-Pignons: circuit des Belvédères. De volgende regendag gaan we boulderen in de lokale klimhal. De regen trekt weg en maakt plaats voor mist. De zandsteen waar het gebied uit bestaat wordt zacht als het te vochtig is. Na de regen en mist van de afgelopen dagen droogt de rots voor geen meter. Omdat we niet kunnen boulderen zetten we de slackline op bij l’Éléphant en gaan hardlopen over de T.G.L.

13 Slacklining bij L’Éléphant

10 Slacklining

19 Parcours Larchant T.G.L.

Klik hier om alle foto’s te bekijken. Film https://vimeo.com/116493753 Bibliografie IGN Carte de Randonnée, 1 : 25000, 2417OT: Forêts de Fontainebleau et des Trois Pignons