De Lage Landen* packraftcursus

De packraft scene in Europa groeit! In mei werd de Swedish Packrafting Roundup (Jacob) (Konstantin) georganiseerd, nu is het tijd voor de Lage Landen* packraftcursus met aansluitend een toer op de Allier.

Overleven in wild water

Op de camping in Réotier ontmoeten we Servaes Timmerman. Hij leert ons varen in wild water. Voor hem een kennismaking met packrafts, voor een aantal van ons een kennismaking met wild water.

De cursus laat zich het beste beschrijven met beelden en een korte anecdote:
De derde cursusdag varen we op de Ubaye. Servaes vaart naar een eddy en vertelt ons om uit te stappen en het volgende stuk te gaan scouten: we moeten zelf de te varen lijn bepalen langs een aantal grote blokken. Servaes zal foto’s nemen aan het einde van de blokken. Ik stap uit en klauter op een groot blok. Jan-Ivo is klaar met scouten en komt net voorbij in z’n gele packraft.

02

De rest ziet er gemakkelijk uit, ik kijk niet verder en loop terug om te varen.
Het stuk dat ik net gescout heb is inderdaad niet moeilijk. Aan het eind ervan zwelt het geluid van de rivier weer aan. Een stroomversnelling…
Ik draai om het laatste blok heen en zie de stroomversnelling. Boven op een blok zie ik Servaes zitten. Op dat moment schiet het pas door m’n hoofd: “Servaes zit natuurlijk op het spannendste stuk klaar met z’n fototoestel.” Het spannendste stuk, het stuk dat ik niet gescout heb…

05

08

13

Twee dingen heb ik geleerd op deze cursus die ik niet meer ga vergeten:
1. Kajakkers zijn lui.
2. Hoe eet je stokbrood zonder je gehemelte te beschadigen.
… en misschien nog wel een paar kleine vaartechnische dingen. ūüėČ

Cowboycamping langs de Allier

Het zijn prachtige dagen. Warm, 30C. Het is geen straf om zo nu en dan een golf koud water over je heen te krijgen. De Allier is afwisselend, rustige stukjes, dan weer wilder water, soms breed, soms zo smal dat je er maar net door kan met een packraft. We varen de hele dag en bivakkeren langs de rivier. Koken op het kampvuur en slapen onder de sterren, wat wil een mens nog meer.

P8250032   P8250041

15 16

P8250047   P8260060

P8270130 P8270144

P8280151

Misschien zijn het niet alleen kajakkers die lui zijn…

*) De groep bestond uit Belgen en Nederlanders.

Advertenties

Bleau zonder boulderen

Nieuwjaarsdag 2015. De sneeuw is net weer gesmolten als we richting Fontainebleau rijden. Helaas komt de regen met ons mee. 03 In de auto ligt onze bouldermat, die we onaangeroerd weer mee terug naar huis nemen. Wel maken we een mooie wandeling door Trois-Pignons: circuit des Belv√©d√®res. De volgende regendag gaan we boulderen in de lokale klimhal. De regen trekt weg en maakt plaats voor mist. De zandsteen waar het gebied uit bestaat wordt zacht als het te vochtig is. Na de regen en mist van de afgelopen dagen droogt de rots voor geen meter. Omdat we niet kunnen boulderen zetten we de slackline op bij l’√Čl√©phant en gaan hardlopen over de T.G.L.

13 Slacklining bij L’√Čl√©phant

10 Slacklining

19 Parcours Larchant T.G.L.

Klik hier om alle foto’s te bekijken. Film https://vimeo.com/116493753 Bibliografie IGN Carte de Randonn√©e, 1 : 25000, 2417OT: For√™ts de Fontainebleau et des Trois Pignons

Hérault

Packraften op de Hérault.
We laten de auto op de camping (Domaine d’Anglas in Brissac) staan en lopen naar St-Bauzille-de-Putois. Daar zoeken we naar de GR60, die ons over mooie paadjes naar de dam van Laroque leidt. Er is een gemakkelijke instap net stroomafwaarts van de dam. De grote hoeveelheid huur-kano’s valt onmiddelijk op. Helaas, het is nu toch echt het kano seizoen, dus de eenzame packraft avonturen van het voorjaar zijn de komende twee maanden niet mogelijk. Op elk strandje dat we tegenkomen zijn wel mensen te zien.

104
St-Bauzille-de-Putois en de Hérault.

De eerste echte versnelling is meteen een flinke. Een kleine twee meter hoogteverschil. Dit stuk van de Hérault staat als klasse 2 (3-) in ons boekje, maar deze drop is toch echt klasse 3. Charissa had ervoor gekozen om zonder spraydeck te varen en bij deze versnelling schept ze een flinke plens water.
De rest van het stuk Laroque tot Brissac bestaat afwisselend uit klasse 2 versnellingen en stilstaand water. Bij één van de versnellingen komt Charissa klem te zitten en belandt in het water.
Debiet van de Hérault: 7.1 m3/s (Laroque).

108

Als tweede deel varen we een stuk op de Hérault ter hoogte van Causse-de-la-Selle. De Hérault staat hier voornamelijk stil met een paar hele kleine versnellingen. We beginnen met wat oefeningen: Zwemmen met de peddel, packraft omdraaien in het water en in de packraft klimmen als je eruit bent gevallen. Daarna varen we terug tot het kanocentrum halverwege tussen Causse-de-la-Selle en St-Guilhem-le-Désert. Voor een packraft tochtje is dit niet aan te bevelen, het eerste deel is veel mooier en leuker om te varen.

300
Packraft oefeningen op de Hérault.

Let op met parkeren: 100 meter ten noorden van de kanoverhuur is een parkeerplaats langs de D-4. Toen we daar wilden parkeren, zagen we glas op de grond liggen. Wij zijn verder gereden en hebben de auto geparkeerd ten westen van de kanoverhuur langs de weg. Het is daar een stuk drukker met mensen die aan de strandjes liggen. Toen we terugreden, zagen we dat er die dag weer was ingebroken in een auto op de parkeerplaats waar we eerst wilden parkeren.

Gorges de la Vis
De auto geparkeerd boven Cirque de Navacelles. Daarna via de GR7 naar Navacelles gelopen, via een GR de Pays naar Moulins de la Foux en dan weer terug naar de auto. Een leuk stukje wandelen langs de rivier en de molen is toegankelijk en gerestaureerd. Leuk om te doen op deze warme dag, veel schaduw langs de rivier.

200
Cirque de Navacelles.

204
Moulins de la Foux.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie

Peter Knowles – White Water Massif Central
Rivers Publishing U.K.
ISBN 0-9519413-6-4

IGN Carte de Randonnées, 1:25 000, No 2642ET: St-Guilhem-le-Désert

IGN Carte de Randonnées, 1:25 000, No 2742ET: Ganges

Packraften en wandelen langs de Orb

Na de Allier hebben we onze zinnen gezet op de Orb. Volgens het weerbericht is het lekker warm aan de kust, dus mooi vaarweer. Later komen we er pas achter dat het weer aan de kust toch echt anders is dan in de eerste heuvels aan de Orb zelf 30 km verderop. We komen aan in Tarassac bij een leuke camping terwijl het stortregent en onweert. De patron is er niet meer (openingstijden 9.00 – 12.00 en 15.00 – 18.00), dus we bellen het telefoonnummer dat aan de deur geplakt is. Voicemail. Na een paar keer proberen, rijden we door naar de camping in Poujol-sur-Orb. Slapen en dan morgen terug naar Tarassac.
Ook dan is het nog regenachtig en fris. Er is natuurlijk altijd een kans dat we nat worden en met mooi weer is dat niet zo’n punt. In plaats van te gaan varen, gaan we wandelen. Hier zijn meer wandelpaden en -routes, in tegenstelling tot het gebied bij de Allier. We zijn begonnen in de Gorges d’H√©ric, dan het PR pad gevolgd tot col de Bortouyre. Daarna was het pad moeilijk te vinden en zijn we blauwe stippen gaan volgen.

104
Terugblik vanaf Col de Bartouyre.

De route die aangegeven wordt door de stippen gaat super steil naar beneden. We komen door een bos vol met ru√Įnes en muurtjes van gestapelde stenen. Waar zouden die mensen van geleefd hebben? Er is hier niets, behalve wilde kastanjes. De afdaling is een hele uitdaging, zo glibberend in de regen onze weg zoekende. We komen toch uit waar we volgens de kaart moeten zijn. De dag erna zien we pas dat we op 100m na een afslag met een goed pad gemist hebben…

110
Le Verdier Haut.

De dag erop is het hemelsblauw als we opstaan en alweer dichtgetrokken na het ontbijt. Vanuit de bergen ziet het er nog steeds slecht uit, dus we besluiten nog maar een dag te gaan lopen. Deze keer de grote ronde: Gorges d’H√©ric, GR7 richting Douch, Refuge de Font Salesse en dan via Col de Bartouyre en het pad van gisteren terug. Een mooie tocht en het is zo in het voorseizoen erg rustig in de bekende gorges. Ook vandaag mogen de regenpakken weer aan.

206

Na 2 dagen is het nog steeds instabiel. We vragen aan de beheerder van de camping of hij het weer weet en hij zegt lachend: “le soleil aujourd’hui”. We vertrekken, met de packraft op de rug. Vanuit het dorp over een karrespoor omhoog, over de D160 naar de camping van Poujol-sur-Orb naar de brug, waar we het water in zijn gegaan. Vooral in het begin is het veel in- en uitstappen, er zijn zo veel dammen in deze rivier. Bij √©√©n van de dammen is een glisi√®re gemaakt, die volgens de lokale (dronken) visser “very good” is. Wij zijn nog te zuinig op onze bootjes om het erop te wagen.
Het leuke van dit stuk van de Orb zit in het einde. We leven ons uit op een stukje dat aangegeven staat als “tres difficile”. In een open kano zal dit wel erg moeilijk zijn, met onze wendbare packrafts is het hard werken, maar geweldig leuk. Bij de camping stappen we uit vlak voor onze mini-camper.
Terugkijkend zaten er leuke stukjes in, maar was het vooral (zoals het omschreven stond): rocky, dodgy and scrapy. Dat is vast niet zo’n probleem met een hard-plastic (huur) kano, maar met eigen materiaal probeer je dat toch te vermijden. Wij hebben ons in ieder geval een lange dag goed vermaakt.
Oh ja, wat zouden ze toch bedoelen met al die bordjes langs de brug?

302
Een interessante combinatie van borden bij le Poujol-sur-Orb.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Peter Knowles – White Water Massif Central
Rivers Publishing U.K.
ISBN 0-9519413-6-4

IGN Carte de Randonnées, 1:25 000, No 2543OT: Lamalou-les-Bains

Packraften op de Allier

Tijd om onze packrafts te proberen op een Franse rivier. We zijn in de buurt van de Allier om ons een paar dagen te vermaken in het water. We doen onze idee√ęn op uit het boek “White Water Massif Central” van Peter Knowles. Als hij met zijn open kano door het water kan, zullen wij het ook wel kunnen met onze packrafts met spraydeck.
We beginnen in Chapeauroux, waar we bij de camping het water in springen. Volgens het boekje staat ons 18 km klasse 2 (Kano gradering) met een paar versnellingen klasse 3 te wachten. “One of our favourite runs in an open canoe – ‘The Jewel in the Crown’ for paddling in the Massif Central!” Dat belooft veel! En dat wordt ook waargemaakt! We hebben een prachtige tijd en zijn blij met het zonnetje dat schijnt en het spraydeck. Mooie stroomversnellingen, goed te doen met een dagrugzak op de packraft en net niet te moeilijk. Halverwege stoppen we even bij een strandje om op te drogen en wat te eten. Als Peter Knowles dit gedaan heeft met een open kano, zal hij wel flink hebben moeten hozen.
Het tweede gedeelte is wat gemakkelijker en we houden het dan ook wat droger. Bij Alleyras gaan we uit het water en bergen onze spullen op. We lopen naar het station, waar we gelukkig net genoeg kleingeld hebben voor een ticket terug. Ondanks dat het loket van het station gesloten is en de locals ons vertellen dat we zeker niet kunnen pinnen in de trein, stelt de conducteur ons gerust: we hadden ook kunnen pinnen.
Het stuk voor Chapeauroux is te moeilijk voor ons (klasse 3 met soms een klasse 5) en erna is ietsje moeilijker dan dat we nu gedaan hebben. We proberen onze ervaring op te bouwen zoals voorgesteld wordt door Roman Dial in zijn boek “Packrafting!”. Het liefst willen we dan ook een korte meerdaagse tocht gaan doen. Op onze lijstje staan ook nog wel wat oefeningen, maar die doen we liever als het 30 graden is en we blij zijn om in het water te liggen.
Als meerdaagse tocht zoeken we het wat verder stroomafwaarts. We zetten de auto neer in Langeac, waar we de volgende dag stroomopwaarts vertrekken met een volle rugzak. Toen we de wandelkaarten kochten, viel het ons al op dat er maar heel weinig wandelpaden ingetekend staan. Die zijn er ook heel weinig in dit gebied. Het meeste lopen we over karresporen en we vinden pas op het laatste een leuk wandelpad richting St. Julien-des-Chazes. We wilden eigenlijk doorlopen tot Prades, maar het is lastig de tijd in te schatten.

06
Op weg naar St. Julien-des-Chazes.

Onder de brug in St. Julien des Chazes gaan we het water in, een mooi stuk peddelen, helaas qua tijd korter dan verwacht. Gisterenavond hadden we al gezien dat we voor √éle d’Amour uit moeten stappen omdat we niet over de dam kunnen. We dragen de packraft met bepakking over het eiland en stappen aan de andere kant weer in. Het is nu nog maar een klein stukje tot de camping.
Tijd om wat te eten en de tas in te pakken voor een overnachting. De tarp en kookspullen gaan mee en de dag erna vertrekken we stroomafwaarts vanaf Langeac. Bij de volgende dam waar we eruit moeten, eten we onze lunch en zitten wat in het zonnetje. Als we na de dam zoeken naar een plek om weer in het water te gaan, stapt Fred bijna bovenop een slang die lekker ligt te zonnen. Gelukkig schrikt de slang minstens net zo hard van deze mens, als andersom.

13
Lavo√Ľte-Chilhac.

We peddelen lekker verder in het zonnetje en komen uit bij Lavo√Ľte-Chilhac, met een camping. Het is nog vroeg en er ligt een andere camping niet veel verder, dus we besluiten om nog lekker door te peddelen. Langzaam drijven er wat wolken binnen, als het ineens begint te regenen. Geen miezelregen, maar dikke druppels. Voor we goed en wel in de gaten hebben wat er aan de hand is, klinkt er een donderslag. We peddelen meteen naar de kant, halen de packrafts uit het water en lopen wat hogerop. Na een paar minuten houdt het op met onweren en met regenen, dus we gaan weer verder. Niet van lange duur, dan herhaalt het zich weer: dikke druppels en flink wat onweer. Deze keer regenen we helemaal nat en schuilen we nog even onder onze packrafts tot de onweer en regen echt weg zijn. Het is daarna niet ver meer naar de camping in La Vialette.
De volgende dag zien de eerste twee dammen die op onze kaart staan eruit als “normale” stroomversnellingen en zijn geen probleem om te bevaren met onze packraft. De dam bij Vieille Brioude moeten we wel echt uit het water. We gaan daarna door tot aan de spoorwegbrug (en dam) bij Brioude zelf. Dit laatste stuk is voornamelijk klasse 1, met maar weinig stroomversnellingen. Bij Brioude pakken we weer alles in, lopen naar het station en bestellen een kaartje terug naar Langeac.

23

Al-met-al hebben we ons goed vermaakt in deze regio. Het is jammer dat het varen en wandelen niet zo makkelijk te combineren is hier, omdat er niet veel mooie wandelpaden zijn. De Allier is een leuke rivier om te varen en vooral in het voor-seizoen is het er erg rustig. We hebben geen andere kano√ęrs of kayakkers gezien!

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Peter Knowles – White Water Massif Central
Rivers Publishing U.K.
ISBN 0-9519413-6-4

IGN Carte de Randonnées, 1:25 000, No 2634O: Brioude

IGN Carte de Randonnées, 1:25 000, No 2635E: Langeac

IGN Carte de Randonn√©es, 1:25 000, No 2635O: Lavo√Ľte-Chilhac

IGN Carte de Randonn√©es, 1:25 000, No 2736O: Monistrol-D’Allier

Van Vercors tot Hoge Venen

Vercors

In Nederland liggen nog net wat restjes sneeuw als we wegrijden. Onderweg speelt de autoradio Frank Zappa’s “Don’t eat the yellow snow”. We rijden vanuit het noorden over het plateau naar Col de Rousset. In het begin is de weg nog vrij van sneeuw, maar vanaf halverwege het plateau ligt er ook sneeuw op de weg. Bij Col de Rousset rijden we de weg in richting parking de Beure. Ook hier ligt sneeuw, maar er zijn steentjes gestrooid. We halen de parking net zonder de sneeuwkettingen op te moeten leggen.

Vanaf parking de Beure vertrekken we met ski’s en pulka, maar we wisselen de ski’s toch snel in voor sneeuwschoenen. Er ligt 1.40 m sneeuw, een prachtige witte, dikke deken, maar door de dikke laag poedersneeuw is niet te stijgen met ski’s.
Bovenaan de sleeplift komen we een Fransman tegen die met sneeuwschoenen, ski’s en rugzak ook een toertje maakt. Hij is jaloers op onze pulka’s. Nu nog wel …

01
Op weg vanaf parking de Beure

Het zonnetje schijnt en we schieten aardig op. In het bos naar Pas des Econdus verandert het continu stijgen in een meer glooiend landschap. De pulka’s komen ons regelmatig voorbij schuiven op de steile stukken. De aluminium buizen die zorgen dat de pulka’s niet tegen onze schoenen schuiven kunnen de krachten toch niet aan. Bij Fred is de eerste buis al vrij snel krom. We hebben nog een reserve touw bij en gebruiken die om verder te gaan.

02
Montagne de Beure

04
Montagne de Beure

Op de vlakte na Pas des Econdus zetten we de tent op. Het schemert als we gaan eten. ’s Nachts daalt het kwik tot -6 C in de tent en begint het te sneeuwen. Tegen de ochtend is de wind flink aangewakkerd en sneeuwt het nog steeds. Omdat de pulka’s het bergaf niet doen met kromme stokken en we √©√©n kapotte skistok hebben, besluiten we terug te gaan naar de auto.

06
Bivak onder Tête de Faisan

Ons plan is om de pulka’s en alles wat we niet nodig hebben in de auto achter te laten, nieuwe stokken te kopen, en het dan nog een keer te proberen met alleen de rugzakken. Jammer, zonder stijgijzers en pickels zit een beklimming van de Grand Veymont er niet meer in. Er is meer sneeuw gevallen afgelopen nacht, deze keer hebben we wel sneeuwkettingen nodig om van de parkeerplaats af te komen. Skistokken vinden we pas in Crest, een halve dag later.

Als we de volgende dag weer bij Col de Rousset aankomen, waait het, een stevige windkracht 6 met stormachtige rukwinden. Het sneeuwt nog steeds en het zicht wordt belemmerd door lage bewolking. Dit weer zal nog zeker een paar dagen aanhouden horen we. We wikken en wegen, maar besluiten toch om niet te starten. Niet alle materiaal mee kunnen nemen, slecht weer en de overvolle rugzakken maken het tot een hele zware survival in plaats van een vakantie. Zeker voor ons als onervaren sneeuwkampeerders.

We rijden het plateau nog af op zoek naar een plaats om te overnachten. Als we een pension kunnen vinden, kunnen we misschien nog dagtochtjes maken. Helaas zijn alle ski-pistes dicht en daarmee ook alle g√ģtes en pensions. Met een brok in de keel vertrekken we weer terug naar Nederland. Jammer van alle plannen en de voorbereiding. We hadden erg uitgekeken naar deze tocht.

Hoge Venen

Op weg naar huis zien we onverwacht toch nog sneeuw liggen in Belgi√ę. ’s Ochtends besluiten we onze resterende vrije dagen in de Hoge Venen door te brengen. In anderhalf uur pakken we onze tassen uit en weer in, tent eruit, tarp erin, eten eruit samen met alle andere dingen die we niet nodig hebben. We zoeken snel een tochtje uit dat ons leuk lijkt en vertrekken.

Volgens het sneeuwhoogte rapport zou er 40 cm sneeuw in de Hoge Venen liggen. Op de weg die langs de Stausee loopt, ligt net genoeg sneeuw om te kunnen langlaufen. Gelukkig kunnen we aan het eind van de Stausee van de saaie weg af. De ski’s gaan op de rug en we lopen op een rustig paadje de avond tegemoet. Ook in de Hoge Venen wordt het -5 C ’s nachts.

12
Bivak

Onderweg zijn vele sporen te zien van de dieren. H√©t grote verschil met een trektocht maken in de zomer. De sneeuw kraakt goed onder onze schoenen, het vriest nog steeds. Er ligt ongeveer 10 cm sneeuw, dus we kunnen ski√ęn. We maken er een soort van hybride tocht van: deels ski√ęn, deels lopen. Vooral de paden langs de Eschbach en de Steinbach zijn aan te raden, ze zijn erg mooi. Met de vrieskou van de afgelopen tijd liggen er bevroren platen op de beekjes en zijn er vele kleine bevroren pegels gevormd. Langzaamaan rollen de wolken binnen. Voor morgen is dooi en regen voorspeld.

20

25
Eschbach

We hebben in onze anderhalf uur voorbereiding geen rekening kunnen houden met de jacht. Op een deel van de route die we willen lopen komen we dan ook de befaamde gele en rode bordjes tegen. F√ľr Ihre Sicherheit, tijd om om te draaien. Helaas lopen we dan wel deels hetzelfde stuk terug als dat we heengelopen hebben, maar goed, het is een mooi stuk. Teruglopend over de vlonders van het veen zelf, zien we hoe snel het dooit. Afgelopen nacht gaf de thermometer 0 C aan, op sommige delen van de vlonders is de sneeuw al helemaal weg. De wind is flink aangewakkerd over de venen, dus we zijn blij dat we door het bos terug kunnen lopen. Als we in de auto zitten, begint het te regenen. Het waren twee mooie dagen.

30

36
Op weg naar Reinartzhof

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

IGN Carte de Randonnée, 1:25 000, No 3236OT: Villard-de-Lans

IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 35-43: Eupen

Packraften op de Tarn

Packraften, hoe begin je ermee. Hoe moeilijk is het, hoe leuk vinden we het? Wij zijn een tijd geleden natuurlijk begonnen met de koop van twee packrafts. We hebben wat gepeddeld in Nederland, wat een leuk begin is. Maar zodra we gaan kijken naar andere tochten, krijgen we te maken met termen als white-water en PR2 rivier, maar wat houdt dat in? Kunnen wij dat ook?

DSC_8372
Klaar om te gaan packraften

We hebben het boek ‘White Water Massif Central’ van Peter Knowles gekocht. Daarin staan voorbeeld tochten voor open kano’s. Als zo’n tocht met een open kano kan, moet het met onze packrafts ook kunnen. Ons oog valt op de rivier de Tarn, een rivier met klasse 1, klasse 2 en klasse 3- water. Een mooie rivier, in een prachtige omgeving en hopelijk lekker rustig in oktober. Dus in de auto en naar Zuid-Frankrijk. Omdat het waterpeil van de Tarn ineens flink kan stijgen in het najaar, zijn de meeste campings langs de Tarn gesloten vanaf oktober. Dat wisten wij ook niet en kostte ons een halve dag zoeken. De camping in Boyne blijft gelukkig open tot half oktober, dus dat wordt onze thuisbasis.

DSC_8590
Gorges du Tarn

Deze week maken we dagtochtjes met de packraft. We beginnen met een stuk klasse 1 water: We zetten de auto neer bij de camping La Blaquière, lopen een stukje de weg af en vinden een paadje naar de Tarn. Ter hoogte van la Croze doorwaden we de Tarn en aan de overkant zoeken we Sentier de la Vallée du Tarn. Een wandelpad langs de Tarn. Voor la Malène vinden we een mooi strandje. We blazen onze packrafts op, zetten de peddels in elkaar, maken de rugzakken vast en vertrekken.

DSC_8375
Les Détroits

De strandjes, bossen en rotsen wisselen elkaar moeiteloos af. Er zijn niet echt stroomversnellingen, maar de hele rivier stroomt gelukkig harder dan de Dommel. En zo dicht langs toren-hoge rotspijlers varen is echt een genot. Het is jammer dat we al snel terug zijn bij de auto.
De dag erna zetten we onze auto in La Malène en lopen over de brug naar de andere kant van de Tarn. We vervolgen onze weg over het pad van gisteren stroomopwaarts. We komen door het dorpje Hauterives, dat alleen te voet of met een bootje te bereiken is. Zodra we Saint Chély-du-Tarn zien, gaan we het water in. Dit stuk zou klasse 1 tot 2 moeten zijn, maar het verschil met gisteren vinden we moeilijk te duiden.

DSC_8417
Hauterives

De derde keer zetten we de auto neer in le Rozier en lopen richting les Vignes. Dit stuk zou klasse 2 tot 3- zijn. We steken in le Rozier de brug over en lopen weer over het bekende pad stroomopwaarts. Deze keer is het varen wel echt spectaculairder. De stroomversnellingen wisselen elkaar af met stukjes rustig peddelen. Om op adem te komen zullen we maar zeggen. Prachtig, we moeten goed ons best doen om goed door de versnellingen te komen en de packrafts krijgen flink te verduren. Ondanks dat deze packrafts gemaakt zijn voor rustig water, kunnen ze ook met wild water overweg. Wij vinden het prachtig en genieten met volle teugen. Onze filmcamera heeft een lege accu deze dag, waardoor we geen opnamen hebben. We besluiten om dit stuk nog eens te doen, deze keer met een volle accu, later deze week. Er zit genoeg uitdaging in dit stuk Tarn om zelfs een tweede keer niet te vervelen.

DSC_8520
Stroomversnelling tussen les Vignes en le Rozier

Als laatste voeren we nog een stukje op de rivier le Dourbie tot aan Millau. De Dourbie staat eigenlijk te laag voor onze packrafts. We moeten een paar keer uitstappen vanwege het lage water, maar vermaken ons nog steeds prima.

Ondanks dat we onze klimspullen meegenomen hebben, komen we aan klimmen niet toe. We maken een kleine wandeling in de buurt van de camping, van Boyne naar Mostuéjouls en terug. Een andere dag maken we ook een wandeling vanaf le Rozier. We gaan naar Rocher de Capluc, waar voor het laatste stuk naar de top wat ijzeren staven en ladders zijn aangelegd. Vanaf boven heb je een prachtig uitzicht op le Rozier en de Gorges du Tarn. Daarna vervolgen we over Sentier J. Brunet (sentier très difficile) een mooi stuk door de rotsen, om via de GR6A en Gorges de la Jonte terug te keren. Een mooie wandeling, langs duizelingwekkende rotsen.

DSC_8623
Gorges de la Jonte in oostelijke richting

De hele week, maar vooral tijdens de wandeling in de Gorges de la Jonte zien we vele vale gieren. Ze zweven de hele tijd in een groep langs de verschillende bergtoppen. We tellen soms wel 50 gieren in één groep! Indrukwekkend.

DSC_8632
Vale gier

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Peter Knowles – White Water Massif Central
Rivers Publishing U.K.
ISBN 0-9519413-6-4

IGN Carte de Randonnées, Carte topographique top 25, 1:25 000, 2640OT: Gorges du Tarn

IGN Carte de Randonnées, Carte topographique top 25, 1:25 000, 2641OT: Millau

Drie weken in de geest van de HRP

We hebben geluk. De avond voor de start van onze vakantie krijgen we een berichtje dat onze (schoon)zus op de camping staat in het stadje waar we met de trein aankomen. Ze wil ons wel naar Lescun brengen, het beginpunt van onze tocht. Deze keer hebben we een stuk Pyrenee√ęn uitgezocht tussen Lescun en Bagn√®res-de-Luchon. We maken een trektocht in de geest van de HRP: we laten ons leiden door het weer, door de mooie omgeving en door hoeveel zin we hebben in het maken van hoogtemeters. De HRP slingert door Frankrijk en Spanje, we zullen de komende tijd meerdere malen de grens oversteken.

000
Overzicht van de route.

Op de parkeerplaats Pont Masousa nemen we afscheid, de komende drie weken zullen bestaan uit wandelen, eten, slapen, maar vooral genieten. Natuurlijk maken we daarbij de nodige foto’s. Bij het klimmen uit het dal van Lescun is ineens het beeld van het fototoestel wazig. Hoe kan dat nu? Alles is toch gecontroleerd? We bekijken de lens en zien dat het UV-filter die voor de lens zit in 100 stukken gebroken is. Die zit erop ter bescherming van de lens en heeft zijn werk goed gedaan. Zonder filter was de lens kapot geweest en hadden we geen foto’s gehad van deze vakantie.

De weg naar boven is best druk. Er komen verschillende jeeps langs en het is goed bereikbaar voor wandelaars door zijn hoge parkeerplaats. We hadden verwacht genoeg water te kunnen krijgen, omdat we een groot stuk langs de beek Gave d’Ansab√®re lopen. Die blijkt op een groot aantal plaatsen droog te staan. Droge rivierbeddingen zullen we nog meer tegenkomen in de loop van deze tocht. We komen aan bij cabane Ansab√®re, een herdershut. Er staat daar een bord met uitleg over Patou, de herdershond. Patou werkt zelfstandig en beschermt de kudde tegen wilde dieren. Loop met een boog om de kudde schapen en er gebeurt niets. Doe je dat niet, dan zullen ze aanvallen. We pauzeren even en lopen verder richting Lac d’Ansab√®re. Nog geen half uur later steekt een kudde schapen het pad over en staan we midden in de kudde… en zijn drie Patou’s. Die komen al aanrennen en blaffen en grommen luid. Ze laten nog net hun tanden niet zien. Tijd om het hazepad te kiezen, langzaam afstand nemen van de kudde en er met een grote boog omheen lopen. We worden nog een tijdje nagekeken door de viervoeters, maar ze gaan akkoord met onze omweg. Gelukkig.

002
Op weg naar Lac d’Ansab√®re.

We lopen door langs Lac d’Ansab√®re, een klimmetje, een stuk over de graat, weer een stuk naar beneden en komen uit bij Ib√≥n de l’Acherito. We kijken even rond met de verrekijker en tellen er al vijf tentjes. Het waait best hard, dus wij zetten onze tarp niet aan het meer. Een stuk verderop is een mooie vlakke plek, achter een heuveltje, uit de wind. Daar gaan we staan. De zon gaat onder, het is 12C en er komt net een kudde koeien voorbij. Tijd om te gaan slapen. Dat wil niet zo lukken. De wind trekt behoorlijk aan, ook achter de heuvel waar we zitten. Vooral de windvlagen laat het doek van onze tarp flink klapperen. We maken de regenbek van onze tarp open, zodat de wind er doorheen kan waaien, waardoor het flapperen verminderd. Als eindelijk de wind gaat liggen, komt er nog een kudde koeien langsbellen. Daarna volgt dan eindelijk rust. Eindelijk. Om zeven uur staat de volgende familie koeien klaar. Twee kalfjes zijn ge√Įnteresseerd in onze kookspullen en onze tarp. Ze worden door moeders op gepaste afstand gehouden.

005
Onze bivak plek

We vervolgen onze tocht en zien grote groepen wandelaars vanaf de parkeerplaats bij la Mina omhoog komen. Hopelijk wordt het niet al te druk, of gaan ze een andere kant op dan wij. Wij klimmen door naar col de Pau en Pic de Burcq. We maken snel meters met een pad dat de hoogtelijnen volgt. We zien op afstand een kudde schapen voorbij trekken, met hun Patou. Die doet goed zijn best: als twee vale gieren interesse tonen in de kudde en polshoogte komen nemen, verjaagt Patou ze. Als we cabane de Lapassa passeren, kruist alweer een kudde schapen ons pad. Het kost ons een half uur omlopen.

Bij refuge d’Arlet drinken we een colaatje en melden ons aan voor het avondeten. Onze tocht gaat rond de 19 dagen duren en we hebben eten mee voor 10. Bij Gavarnie hopen we extra eten te kunnen kopen, maar we zullen ook een aantal keer in een hut moeten eten. Dit wordt de eerste. We tellen nog twee andere tentjes in de buurt van de hut en een man of 45 tijdens het eten. Het merendeel van de mensen slaapt dus in de hut. Het eten smaakt goed en bij het afrekenen vragen we naar het weer: de komende twee dagen goed, daarna kans op bewolking, in het weekend regen, daarna weer lange tijd mooi weer.

018
Refuge d’Arlet in de ochtendzon.

Vanaf refuge d’Arlet gaan we naar col d’Arlet. We wijken hier af van de HRP, omdat die een groot stuk over de weg gaat. Het dal Aguas Tuertas dat achter col d’Arlet ligt, staat op onze kaart als bijzonder mooi aangegeven, dat lijkt ons een veel betere keuze. Over koeienpaadjes dalen we inderdaad af in een mooi dal met een sterk meanderend riviertje er doorheen. Onderin het dal loopt de GR11.

026
Aguas Tuertas.

Aan het eind van het dal komt ons pad samen met de GR11, die we de rest van de dag volgen. Buiten de GR10 en de GR11 komen we niet zo veel mensen tegen, maar beide GR’s worden druk belopen. Na een pad over rotsen hebben we uitzicht op Ib√≥n d’Estan√©s. Een groot meer, waar vele mensen aan strandjes liggen of een duik nemen. Het is er warm genoeg voor. We zitten de hele dag al krap met ons water en vinden een bronnetje bij het meer. We nemen maar gelijk vijf liter mee. Binnen een paar uur gaan we bivakkeren en het is maar de vraag of we op onze bivak plek wel water hebben. Bijna aan het eind van Val d’Aspe vinden we een mooie bivakplek met een beekje in de achtertuin. We gaan vandaag √©√©n van de Noorse toermaaltijden van DryTech proberen. We hebben er een paar meegenomen, naast onze maaltijden van Adventure Food. De DryTech maaltijden zijn erg lekker, maar dat moet ook wel voor die prijs. We genieten in ieder geval in het zonnetje van onze wildschotel met rendiervlees. Volgende keer warmen we de maaltijd wel weer op in ons pannetje. Het is niet makkelijk eten uit zo’n diepe zak, met een korte lepel.

036
Bivak bij Val d’Aspe.

Na Val d’Aspe en col de Causiat gaan we naar Candanch√ļ. Een wintersportparadijs met wel 39 km aan ski-piste. Er is een supermercado waar ze geen si√ęsta houden. We kopen zonnebrand, onze tube is al bijna op, en een brood met ham. Even wat anders eten dan toerbrood. Na het eten zijn we over het asfalt naar het volgende ski gebied gegaan: Ast√ļn. Vanaf Ast√ļn gaan we gelukkig weer over paadjes verder. Langs Ib√≥n del Escalar naar col des Moines. We zitten te pauzeren als er een man voorbij komt en zijn kaart pakt. Hij vraagt of we ook de HRP lopen. Een stukje, ja. Hij kijkt op zijn kaart, zegt dat hij de hele HRP in 28 dagen wil doen, en weg is hij. Later horen we dat het record op 26 dagen staat. Niet normaal. We dalen af naar Lac Bersau en gaan op weg naar refuge d’Ayous. Ons eindpunt van vandaag, dachte we. Het is er zo druk, het lijkt wel een camping. We lopen door naar het volgende meertje (Lac du Miey), wat we helemaal voor onszelf hebben. Ook hier hebben we prachtig uitzicht op de Pic du Midi.

048
Pic du Midi bij Lac du Miey.

’s Avonds brengen we nog een verbetering aan op onze tarp: de regenbek flappert nogal snel. We verlengen de tui-lijn waar de regenbek aan vast zit met zo’n 50 cm en het flapperen is al een stuk minder. We zitten weer in Frankrijk en gaan verder op de GR10: Pont de Bious, Lac de Bious-Artigues, daarna weer het rustige pad naar col Long de Magnabagt. In de buurt van de col staat een cabane van een herder. Hij verkoopt geitenkaas en schapenkaas. We dachten nog om na col de Lavigne over Cr√™te Lavigne Ch√©rue te gaan. Dan loopt je boven langs door het hele dal. Bij aankomst op de col waren we al moe genoeg en we moeten nog een flink aantal hoogtemeters, dus besluiten we om direct door te gaan naar de volgende col. Dan weer 600 meter omlaag naar de D934 en weer op zoek naar de GR10. Die loopt om het stuwmeer Lac de Fabr√®ges, waar de droogte goed merkbaar is: het peil van het stuwmeer staat zeker een meter of 10 onder zijn normale stand. We vinden de GR10 weer en lopen omhoog door een bos vol steekvliegen. Dat houdt het tempo er in ieder geval aardig in. We vervolgen omhoog door Val de Lurien en stellen onze tarp op naast de vervallen cabane du Lurien. Tegenover ons zit een bergmarmot te eten en te kwispelen. Om ons heen verzamelen zich regenwolken. In¬† ons dal blijft het droog, maar ’s nachts zien we grote onweerswolken voorbij trekken waar we gisteren waren. Elke seconde was er wel een bliksemschicht.

052
Verkoop van geitenkaas en schapenkaas.

De dag erna lopen we naar refuge d’Arr√©moulit, via col du Lurien en Lac d’Artouste. Refuge d’Arr√©moulit is een kleine hut in de oude stijl. Een leuke huttewaard, die ook goed kan koken. We delen onze tafel met een Frans gezin en twee Franse vrouwen. We hebben zelfs nog een gesprek in half Frans, half Engels en een beetje handen en voeten. Vooral de zoon van het gezin is een grote kletskous. Onze tarp staat hier naast een huizenhoog rotsblok op een vlak stuk grond. Tijdens het eten begint het te regenen, hagelen en onweren. Wij zitten in de hut, maar of onze spullen het droog houden? Aan het eind van de maaltijd is de regen voorbij en is het voor ons tijd om de schade op te nemen. Op wat spat regen vanaf de grond na, heeft de tarp zich goed gehouden gelukkig. ’s Nachts steken de windvlagen jammergenoeg weer op.

065
De avond valt bij Lac d’Arr√©moulit.

De route gaat nu naar col d’Arremoulit, Ibones del Arriel, hoge pad door het dal naar refugio de Respomuso en dan naar het dal naar collado de la Faixa (col de la Fache). De refuge is groot en nieuw. Het lijkt er zelfs op dat de GR11 verlegd is. Volgens onze kaart loopt die niet langs de hut, maar tegenwoordig wijzen alle rood-wit markeringen je langs de hut. Op weg naar de col de la Fache komen we langs een niet-afgemaakte stuwdam. Deze dam staat ook als ‘niet-afgemaakt’ in het boek van Ton Joosten uit 2002. Achter de dam zijn twee jonge bergmarmotten met elkaar aan het stoeien. Ze zijn niet bang en we blijven even kijken. We zijn nog een klein stukje gestegen naar de col en zien een mooie plaats om te bivakkeren. Omdat er wind en regen voorspeld is voor de avond, stapelen we stenen rond de tarp. We melden onze positie regelmatig via een SPOT baken. Zo ook bij deze bivakplek: we drukken op OK, laten het baken een half uur liggen en willen hem uitzetten. Ondanks dat alle lampjes aangeven dat hij klaar is met verzenden, doet de SPOT raar: hij wil niet uitgaan. Na een paar pogingen trekken we de batterijen eruit. Uit is uit. Rond negen uur horen we een helikopter het dal in vliegen. We pakken onze camera, deze komt wel erg dichtbij! We verbazen ons nog meer als hij overvliegt en even verderop draait en terugkomt. Het blijkt een helikopter van de Guardia Civil en hij landt op een meter of tien van onze tarp. Er komen twee mannen uit, die onze namen kennen en vragen of alles goed is. Ze spreken alleen Spaans, geen Engels, dus communiceren gaat moeilijk. We weten ze duidelijk te maken dat alles goed is, ze maken een foto van onze paspoorten en weg zijn ze. Ze stijgen op over onze tarp, onze huisraad vliegt door de lucht en we blijven verbaasd achter. Wat in hemelsnaam is er gebeurd? Als dit door de SPOT komt, dan hebben familie en vrienden ook gezien dat er een helikopter gestuurd is. En hoe weten ze dan dat alles goed is en er niets gebeurd is? We hebben hier geen bereik met onze telefoons.

071
De helikopter van de Guardia Civil.

We zoeken onze huisraad bij elkaar. Onze pan vinden we 10 meter verderop, ons windscherm 20 meter verder, aan de andere kant van een beek. Dan lopen we een stuk omhoog, misschien doen onze telefoons het daar. Helaas. Met minder dan een half uur daglicht resterend, belooft het een onrustige nacht te worden. We zetten de wekker voor de volgende ochtend. De volgende dag snel ontbijten, inpakken en op pad. We hadden onze kansen het hoogst geschat op Collada de los Musales, een halve dag lopen vanaf onze plek. We lopen stevig door en bereiken de col rond een uur over tien. We bellen met onze ouders: onze SPOT heeft het “HULP” bericht uitgestuurd in plaats van OK. Daarom is het thuisfront bezorgd en ongerust geworden en is er hulp ingeroepen. Gelukkig hebben ze wel een terugmelding gekregen dat alles met ons goed ging. Na dit avontuur zijn we teruggekeerd naar tot waar we gekomen waren, om vandaar over col de la Fache richting refuge Wallon te gaan. We zetten onze tarp neer naast een meertje halverwege de col en de refuge. We worden wakker met grazende schapen rond onze tarp. Geen Patou te zien gelukkig. We dalen af naar refuge Wallon en drinken er een cola. De hut wordt bemand door jongeren, die alvast aardappels zitten te schillen in de zon. Over de weersverwachting zeggen ze: Like now, sometimes the clouds move in, sometimes they move out. Ondanks dat de dag begon met regenwolken, eindigt hij met een stralende blauwe hemel.

078
Grazende schapen rond onze tarp.

In de buurt van de refuge liggen een aantal bruggen, om over de snel stromende Gave d’Arratille te komen. We nemen het pad naar Lac d’Arraille. Door de verfstrepen te volgen kun je snel stijgen tot Puerto de Arratil. Daarna gaat het over blokkenterrein naar Puerto de Cauterets. Hier kunnen nog tot laat in het seizoen sneeuwveldjes liggen, maar wij komen er geen tegen. Na de col dalen we af tot bijna bij refuge des Oulettes de Gaube. We zetten onze tarp tussen de blokken met zicht op de Vignemale en zijn broer de Petit Vignemale. We maken ons avondeten en hopen op een onbewolkte nacht. Misschien zit er nog een mooie nachtfoto in, met sterren en de Vignemale erop. In het begin van de nacht gooit de maan roet in het eten. Hij komt op direct achter de Vignemale. Dan toch maar de wekker zetten. ’s Nachts lopen er 6 Spanjaarden voorbij naar de Vignemale. We zien het licht van hun hoofdlampjes even later weerkaatsen op de gletsjer.

085
De Vignemale en de Petit Vignemale bij nacht.

Als we de volgende ochtend vertrekken, zien we twee touwgroepen op 1/3 van de Vignemale in de wand hangen. De twee overgebleven mensen zien we afdalen over de gletsjer. Wij lopen door naar Hourquette d’Ossoue. Daar begint het wandelpad naar de Petit Vignemale, waar het file lopen is. We lopen langs refuge Bayssellance, de hoogst bemande hut in de Pyrenee√ęn en beginnen aan de lange afdaling naar Gavarnie. We verbazen ons als we gevraagd worden welke top de Petit Vignemale is en of je daar stijgijzers voor nodig hebt. Hoe goed hebben deze mensen zich voorbereid?

Gavarnie bestaat uit hotels, restaurants en souvenierswinkels. Je kan er een ezel of een paard huren om je te laten rijden naar de beste plek om de cirque te zien. Wij zitten nog in een ander ritme. Gisteren hebben we nog op de kaart gekeken of er wel een beekje langs de camping stroomt, voor water en om te wassen. Pas een halve minuut later sijpelde de gedachte door dat een camping wel stromend water zal hebben uit een kraan. We hebben uitgekeken naar de douches op de camping, maar ze zijn ijskoud. We eten wat in een restaurantje, slaan eten in bij de supermarkt en vertrekken weer de bergen in.

090
De hutte-ezel.

We nemen het bospad naar refuge des Espuguettes. De zon schijnt flink, dus de verkoeling van het bos is welkom. Als we na de refuge bij Hourquette d’Alans aankomen, hebben we er toch alweer 1100 hoogtemeters op zitten. We vinden een plek voor onze tarp hoog in het dal van Gave d’Estaub√©. Net na het eten horen we een vreemd, hoog en aggressief geloei. We pakken de verrekijker en zien een groep van zo’n twintig vale gieren die het op een heel klein kalfje gemunt hebben. Het kalfje is zo groot als een grote hond en staat met z’n twee grotere zussen en twee koeien alleen in dit deel van het dal. De rest van de kudde staat aan het andere einde van het dal. De gieren proberen het kleine kalfje te isoleren door naar de koeien te lopen terwijl ze hun vleugels krachtig heen en weer slaan. De twee koeien zorgen ervoor dat de kalfjes altijd tussen hun in staan, zodat de gieren er niet bij kunnen. E√©n koe rent zelfs een keer al loeiend op de groep gieren af. Dit maakt blijkbaar toch genoeg indruk, want even later kan het kleine groepje zich toch weer aansluiten bij hun kudde. De gieren moeten met een lege maag naar bed vandaag.

093
Cirque d’Estaub√©.

De volgende ochtend zien we dat de herder bezig is met het kleine kalfje. We lopen door en zien dat er vlak voor stuwmeer Lac des Gloriettes een brug gemaakt is, die leidt naar het pad richting Troumouse, de derde cirque op rij in deze omgeving. Met deze brug snijden we het hele stuk om het meer af. Dat is niet het interessantste stuk, dus wij zijn erg blij met deze afkorting. Het deel daarna, langs Montagne de Pouey Boucou, naar cabane Groutte gaat ook snel, omdat het ongeveer op gelijke hoogte blijft. De HRP gaat hier eigenlijk het dal in, om daarna weer te stijgen. Het lijkt ons mooier om langs cirque de Troumouse te gaan. Het zal niet veel schelen, onze weg heeft niet veel hoogteverschil, maar is wel langer. We lopen langs auberge le Maillet en gaan dan naar de cirque. Vanuit het dal komen wolken aandrijven. Als we bij Troumouse aankomen, beginnen de wolken te stijgen. Met weinig zicht wordt het een doolhof van paadjes, maar we vinden de juiste weg. Het is lastig navigeren als we er achter komen dat de Lacs des Aires op kaart in werkelijkheid droog staan. Een half uur later staan we voor de betonnen cabane les Aires. We koken er, maar slapen liever onder de tarp.

096
Eten in cabane les Aires.

Tijdens het koken komen twee mensen aanlopen die in het hutje willen overnachten. Geen probleem, wij zijn toch al van plan om buiten te overnachten. Ze zijn over Col de la S√®de gekomen. Op hun kaart (IGN, schaal 1:25000) staat daar een paadje. Op onze Spaanse kaart, schaal 1:50000, staat die niet. Wij moeten ook die kant op, maar weten niet of er aan de andere kant ook een pad in de goede richting gaat. En met dichte mist is het niet gemakkelijk zo’n paadje te vinden. Jammer dat het voor ons niet mogelijk is de nauwkeurige kaarten mee te nemen. De keuze was makkelijk: of 3 kaarten 1:50000 meenemen, of zo’n 12 kaarten met schaal 1:25000. De ochtend erna zijn de wolken alweer deels opgetrokken. We worden eerst door de schapen en daarna door de koeien geholpen met inpakken. Of zouden ze het brood ruiken dat we in Gavarnie gekocht hebben? Deze dag gaan we van cabane les Aires over het hoge pad naar Ruisseau des Aiguilous, Hourquette de H√©as, Hourquette de Chermentas en refuge Barroude. Vooral Hourquette de H√©as is erg mooi. Het laatste stuk bestaat uit flinke granieten brokken en vanaf de col heb je een prachtig uitzicht. Na Hourquette de Chermentas zijn we een klein stukje afgedaald, om daarna een steil paadje omhoog te nemen. Dit paadje staat niet op onze kaart maar is veel mooier dan afdalen tot het dal en dan weer omhoog. Het steile paadje gaat namelijk over in een hoog bergpad over een rotsband. Vandaag horen we verschillende mensen over Pic de la S√®de. We snappen niet helemaal waarom deze berg zo in trek is. We zetten onze tarp neer aan de uitloper van de Lacs de Barroude en zien voor het eerst deze vakantie Chamois. Het zal bij deze ene keer blijven. Later komen we iemand tegen die elk jaar in de Pyrenee√ęn komt, maar dit jaar er ook maar heel weinig heeft gezien. Hij denkt dat er misschien een ziekte heerst.

104
Bivak in het dal van Barroude.

’s Nachts steekt de wind toch weer op. We openen de regenbek en het gaas weer, maar de windvlagen laten het tentdoek flink klapperen. Een paar keer vrezen we dat het doek misschien gaat scheuren. Er gebeurt uiteindelijk niks, de tarp is veel sterker dan we denken. Gisteren werd ons verteld bij de hut dat voor komende avond onweer voorspeld is. We willen vandaag dus het liefst bij een cabane uitkomen en maken een plan voor een monster etappe: op de kaart staat een cabane vlak voor Las Coll√°s, caba√Īa de Sallena. Om er te komen moeten we 1200 m stijgen, 1700 m dalen en ook nog flink wat afstand afleggen. We vertrekken vroeg, een saai stuk over een onverharde weg, dan over asfalt en daarna weer 11 km over een onverharde weg. Bovenaan deze laatste weg ligt een gebouw van de elektriciteitscentrale en niet ver daarachter vinden we een cabane. We stoppen voor vandaag, zijn moe en hebben honger. We maken een bouillon, ruimen de cabane een beetje op en maken wat te eten. We zien de buien door het dal trekken, gevolgd door onweer.

108
Naderend onweer vanuit Valle de Bielsa.

Het nadeel van zo’n onverharde weg is dat er auto’s kunnen komen. In Spanje rijden er dan ook best wat auto’s rond: we tellen er die dag een stuk of acht. Vooral de laatste auto vertrouwen we niet, hij stopt vaak en op plaatsen waar we dat niet verwachten. We vertrouwen het niet, pakken onze tassen en gaan door met onze tocht. Het is nog een paar uur licht en we zijn alweer wat uitgerust. Voor het donker zetten we onze tarp neer op een rotspuntje boven caba√Īa de Sallena. Hebben we toch nog bijna deze monster etappe volbracht. We zien dat de caba√Īa geen dak meer heeft. Mooi uitzicht, hoog op een rotspuntje. Als we even later in bed liggen, zien we overal flitsen. Het onweer is teruggekomen. We vertrouwen onze bivakplek niet 100% zo boven op een rotspuntje en pakken weer onze spullen in. Met de hoofdlampjes op dalen we af tot aan caba√Īa de Sallena, helaas vervallen en dakloos. We zetten onze tarp weer op en vallen in slaap. Niet voor lang, want een half uur later begint het te regenen. En te hagelen. Het onweer is nu niet alleen meer te zien, maar ook luid te horen. Een uur lang flitst en dondert het 2 √† 3 keer per seconde en dan is het eindelijk overgetrokken. Nee, dit soort onweer kennen we niet in Nederland. Om half vijf komt het nog even terug, maar niet zo hevig als aan het begin van de nacht. We zijn blij met hoe onze tarp zich gehouden heeft in dit weer. We hadden de onderkant niet tot de grond afgespannen, dus aan de kant waar de wind vandaan kwam, is het iets ingeregend. Dat hij de hagelstenen overleeft heeft, verbaast ons nog steeds. Sterk spul, dat silnylon.

Onze route gaat verder naar Biad√≥s. We proberen te eten bij de hut, maar dat is erg moeilijk. We drinken er maar wat en vervolgen dan onze weg. Biad√≥s is een klein bergdorpje, maar naast de hut lijkt er niemand te wonen. Het onkruid bij veel huisjes staat metershoog voor de voordeur. Na Biad√≥s zijn we door Valle de A√Īescruzes gelopen. We worden op de hielen gezeten door regenwolken, maar die weten ons niet in te halen. Aan het eind van het dal staat een cabane en dat is een mooi eindpunt voor vandaag. Het weer is nog steeds onstabiel en na afgelopen lange etappe en korte nacht is het tijd voor een dag rustig aan. Later krijgen we in de cabane gezelschap van een oude, Franse man. Hij is over de zestig, heeft een herdruk van het originele boek HRP van V√©ron bij zich en wil de hele HRP lopen in 45 dagen. Volgens het boekje. Hij wordt ondersteund door familie en vrienden voor bevoorrading. We praten wat en wisselen idee√ęn uit over hoe je zo’n tocht aanpakt. Als we gaan slapen, begint het te onweren. Het regent en hagelt zo erg dat we zelfs in de hut soms druppels voelen. Onze tarp lijkt blij, ingepakt in de rugzak. E√©n nacht van zulk slecht weer is wel even genoeg.

112
Caba√Īa in Valle de A√Īescruzes.

’s Ochtends levert dat wel hele mooie plaatjes op: op de hoge bergen om ons heen heeft het afgelopen nacht gesneeuwd. Door het natte gras stijgen we naar Puerto de Aguas Tuertas om in Frankrijk af te dalen in Vallon d’Aygues-Tortes en uiteindelijk uit te komen bij refuge de la Soula. De refuge zit in √©√©n van de gebouwen van de elektriciteitscentrale, we lopen er bijna aan voorbij. Het begint ons op te vallen dat veel mensen die een huttentocht maken tussen √©√©n en drie uur bij de hut aankomen. De rest van de dag hangen ze dan een beetje rond de hut. Wij lopen vandaag in ieder geval door tot aan Lac de Caillauas. De hele omgeving zit in de wolken, we zetten onze tarp neer op het enige plekje aan het meer. Gisteren spraken we wat Denen die ons de tip gaven om bij Lac des Isclots te kamperen. We dachten dat daar deze avond een man of vier zou kamperen, maar als we er de volgende dag langskomen, zien we dat er een man of 13 hebben gestaan. Waarschijnlijk in net zo’n dichte mist als wij.

117
Lac de Caillauas.

Van onze tocht rest alleen nog het stuk naar refuge du Portillon. Een prachtig stuk door ruw terrein. Eerst over blokkenterrein naar col des Gourgs Blancs. Langs wat sneeuwveldjes, maar nog niet over sneeuw. Dit jaar is er maar weinig sneeuw. In het blokkenveld staan overal steenmannen, wat niet helpt met navigeren. Vanaf de col gaat het steil naar beneden tussen blokken, dan over een sneeuwveldje en daarna weer omhoog tussen de blokken. We komen uit bij col du Pluviom√®tre. Die heet zo vanwege de grote regenmeter die er in de buurt staat. Mooi uitzicht op Lac d’O√ī en Val d’Astou. Je kijkt zo het laagland in, wat een verschil met deze bergen. Vanaf col du Pluviom√®tre zijn we naar de top van Tusse de Montarqu√© gegaan en daarna door naar refuge du Portillon. Het stuk over de top is net zo lang als erom heen, dus dit is zeker de moeite waard. Deze dag was √©√©n van de mooiere van deze vakantie. Technischer terrein dat beloond wordt met prachtige vergezichten.

122
Wandelen.

130
Terugblik op Col de Gourgs Blancs.

Vanaf nu komen we dichter bij huis met elke stap die we zetten. Eerst overnachten we nog in de buurt van Lac Saussat. Via een stuk GR10 en de top Pic de C√©cir√© gaan we naar Bagn√®res-de-Luchon. Pic de C√©cir√© is ook een aanrader. Het is √©√©n van de hogere toppen in de omgeving. Je kijkt boven de rest uit, met uitzicht op de hoge bergen in de Pyrenee√ęn. En dat zo dicht bij een stad. We hadden een mooi plekje gevonden om te overnachten, ergens naast de ski-pistes. Helaas, helaas, ook daar rijden mensen met jeeps. Dus ook hier zijn we weer vertrokken na het eten. We zijn nog een stuk afgedaald en hebben onze tarp in het bos gezet, net voor zonsondergang. Onopvallend, een stuk van het pad. Ondertussen hebben we nog een aantal herten gezien.

137
Vanaf Pic de Céciré.

De laatste dag dalen we af over de GR10 tot Bagnères-de-Luchon en stappen we op de trein.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Ton Joosten РDe Haute Randonnée Pyrénéenne
Uitgeverij Elmar, 2002
ISBN 90389 1252 8

IGN Carte de Randonnées, 1:50 000, No 3: Béarn

Mapa excursionista, carte de randonnées, 1:50 000, No 23: Aneto РPosets

Mapa excursionista, carta de randonnées, 1:50 000, No 24: Gavarnie РOrdesa

Klimmen en boulderen

Afgelopen week hebben we geboulderd in Fontainebleau. We hebben wat circuits gedaan in de gebieden Restant du Rocher, l’√Čl√©phant en Dame Jouanne.

01-010
Charissa maakt een dyno.

Het gebied l’√Čl√©phant werd de dag dat wij er waren voornamelijk door Engelsen bezocht. ’s Middags begon het ineens een paar keer hard te regenen, waardoor we moesten stoppen. We hebben daarom de rest van de middag een wandeling gemaakt ten zuiden van Nemours.

01-013
Wandelen ten zuiden van Nemours.

Na 3 dagen boulderen zijn we doorgereisd naar Mailly le Chateau in de Bourgogne. Daar hebben we nog 3 dagen geklommen in de buurt.

02-002
Klimgebied “Saussois” in de Bourgogne.

De Bourgogne wordt dit jaar vooral door muggen bezocht. We zijn nog nooit zoveel door muggen gestoken tijdens het klimmen als afgelopen week. We hebben zelfs één avond een tijdje in de auto gezeten om te schuilen voor de muggen. Ook hier was het weer voornamelijk wisselvallig. De rots droogt gelukkig snel op na een bui.

04-002
Op de camping hebben we ons vermaakt met de slackline.

Deze week was ook de eerste test van onze mini-camper, en die is met vlag en wimpel geslaagd. Alles werkte goed, wij zijn er erg tevreden over.

03-001
Onze mini-camper op de camping.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Pyrenee√ęn, zomer 2011

00-002
De route

Vrijdag 22 juli 2011

De taxi-chauffeur heeft er vanochtend geen zin in, hij is later dan afgesproken. We zijn gelukkig net op tijd voor onze trein in Eindhoven. Al het ge-trein daarna gaat zonder problemen. Alleen de laatste trein heeft een half uur vertraging, maar dat geeft niks. Na Tarascon sur Ariege hebben we geen aansluitingen meer nodig.

We kamperen vandaag op een vier-sterren-familie-kampeer-paradijs. Leuk, animatie en harde muziek. Morgen lekker wandelen!

Zaterdag 23 juli 2011

Bij de VVV vertellen ze ons dat er geen openbaar vervoer naar Mounicou gaat, ons beginpunt. Er rijdt wel een bus naar Auzat, maar niet vandaag. Dus zijn we naar de D-8 gelopen en hebben we onze duim opgestoken. De vierde auto stopt: een knal-oranje en erg oude Citro√ęn bus. Er zit een jongen en zijn pa in, en die willen ons wel meenemen. Ze gaan richting Mounicou, dus dat komt goed uit.

Bij Vicdessos moet er nog worden getankt. Ze blijven maar doorrijden in de goede richting en uiteindelijk mogen we op de splitsing Mounicou met Cascade de l’Artique eruit. Ongelooflijk, we zijn met √©√©n lift tot 800m van ons startpunt gekomen. Dat hadden we nooit gedacht!

01-001
Het beginpunt

Bij de VVV hadden we vanochtend al gezien dat de bewolking vanaf 2200m begint. De rest van de dag laat zich dan ook makkelijk samenvatten in: mist en regen.
Orientatie is erg lastig in de mist. We blijken uiteindelijk te overnachten bij twee meertjes onder ‘le Picot’. Vandaag zien we dat niet, maar morgen pas, als we wakker worden.

Vandaag komen we er ook voor het eerst achter dat de schoenen van Charissa echt lek zijn. D’r sokken zijn echt he-le-maal nat. Hoofdzakelijk van lopen door nat gras. Dat belooft nog wat als het echt gaat regenen.

Zondag 24 juli 2011

Vandaag lopen we richting refuge de l’Etang Fourcat. Een mooi moment om even te genieten van een blikje fris en naar het weer te vragen. De huttenwaard vertelt ons letterlijk: ‘demain d’h√ģver, mercredi et jeudi beau.’ Dat belooft wat.

02-004
Het Etang Fourcat.

Het volgende stuk HRP is erg mooi, al worden we op de hielen gezeten door bewolking en miezelregen.

We hebben ons tentje opgezet bij de middelste van de Estanys de Tristane. Zodra we de tent opgezet hebben, gaat het regenen. Het is daarna de hele nacht niet meer opgehouden met regenen en hard waaien. We worden continu wakker van de wind.

02-006
De tocht planning.

Morgen kunnen we kiezen voor een graat oversteek door Frankrijk, of we kunnen doorlopen naar Andorra. Waar is het goede weer?

Maandag 25 juli 2011

’s Ochtends regent het nog steeds. We zijn erg blij dat we alles, zelfs de binnentent, kunnen inpakken, terwijl de buitentent nog opstaat. We zijn in de regen vertrokken en zijn van plan om naar refugio Sorteny te gaan. Daar kunnen we dan even opdrogen.

Ondertussen raken we de weg kwijt en komen op een weg die niet op onze kaart staat. Onze kaart is uit 2001, en deze weg is erg nieuw. We komen een boswachterspost tegen en vragen er hoe we het gemakkelijkst bij Sorteny kunnen komen. De vriendelijke meneer vertelt ons dat de hut vol zit met padvinders, maar dat er iets verderop nog een klein hutje staat. Die staat niet op onze kaart. Hij vertelt over het weer dat het slecht blijft tot het eind van de week en dat het in Androra een heel klein beetje beter is dan in Frankrijk.

Na vele natte moeizame meters komen we dan eindelijk aan bij de cabana. Heerlijk, even bijkomen.

03-001
De cabana.

We hangen onze spullen te drogen en maken een kleine vuurtje. Dan kunnen de schoenen ook een beetje drogen.

03-004
Een vuurtje om lekker bij te komen en de schoenen een beetje te laten drogen.

Dinsdag 26 juli 2011

Vandaag beginnen we langzaam te stijgen naar Collada dels Meners. Een mooi dal, met veel plantjes en bloempjes. Tijdens het stijgen druppelt het een beetje. Vanaf de col tot aan de hut Cóms de Jan regent het aan één stuk. We lopen in onze thermo broek, met daarover heen onze regenbroek. Dat zorgt ervoor dat je niet zo zweet, en de regenbroek voelt niet zo raar op je huid.

04-002
Richting Collada dels Meners

Tegen de middag komen we bij de hut aan, waar we zijn gebleven. Elke keer als de zon zich liet zien, hebben we wat spullen buiten gelegd om te drogen.

04-009
We overnachten in Coms de Jan vanwege de regen.

’s Middags komt een groep Oost-Europeanen aanlopen. Zij besluiten ook om te blijven. De hutten zijn bijna allemaal hetzelfde gebouwd en bestaan uit 2 kamers. Onze Oost-Europeaanse vrienden besluiten om in de andere kamer te overnachten.

We merken nogmaals dat we een oude kaart hebben. Volgens onze kaart is het dal waar we in kijken, Vall de Ransd, onbewoond. Vanuit de hut zien we duidelijk een paar boerderijen en een nieuwe weg liggen.

Woensdag 27 juli 2011

Volgens onze planning zouden we vandaag pad-loos naar de camping van Ingles lopen. We zitten vanochtend in de wolken en besluiten dus maar om de geel-rode markeringen te volgen. Zo blijven we op een pad, dat is net even makkelijker navigeren.

05-001
Ook de volgende dag vertrekken we vol goede moed in de regen.

We stijgen eerst tot Pic de la Passada, om daarna weer te dalen naar Cabana Sorda. Het was makkelijker geweest om op gelijke hoogte te blijven, maar dat kan alleen als we genoeg zicht hebben.

We lunchen bij Cabana Sorda in de eerste zonnestralen van deze dag. Heerlijk. Een beetje mensen kijken, want er komen hier genoeg dagjes-mensen. In het meertje achter de hut wordt gevist.

05-005
Daar in de verte is het: Refuge Sorda.

Na deze heerlijke pauze dalen we af naar Incles. Volgens de kaart ligt Incles aan het einde van een weg, en ligt er een camping. Die weg is er nog, maar er is geen camping te vinden. Een reep en een paar slokken water verder, vertrekken we weer. Nu gaan we weer omhoog, naar de hut Siscaró. Voor de hut zit een ouder echtpaar met een hond. Rustig een boekje lezend in het zonnetje, genieten.

05-010
Bergbeekje.

We steken het plateau Pla del Siscaró over en gaan verder omhoog richting Port Dret. Naast een meertje zetten we onze tent op.

Donderdag 28 juli 2011

Vanaf de col Port Dret is een mooi uitzicht op het weer: Frankrijk ligt onder de wolken, in Andorra lijkt het goed weer. Vandaag gaan we de GRT volgen tot l’Hospitalet. Dat is makkelijk, we hoeven alleen maar de geel-rode markeringen te volgen. We lopen over een pad, de wolken in en komen uit bij … Pic del Mai√†. Dat was niet de bedoeling, blijkbaar volgen we nog steeds de HRP in plaats van de GRT. Omdraaien, een stukje teruglopen, een afkorting verder en dan komen we onder de wolken uit. We zien zelfs het riviertje waar we langs af moeten dalen, Riu de Saint Josep. Gelukkig, dit is weer de goede weg.

06-004
Op weg naar de col.

Na de afdaling lopen we nog een paar uur door koeien weiden. We komen nog een flink aantal koeien tegen, een hert en een slang. Uiteindelijk komen we uit in Hospitalet.

We hebben niet voor alle dagen avondeten bij, dat zou te zwaar zijn. Onderweg komen we geregeld langs een bemande hut of een dorpje, daar kunnen we vast wel eten. Het is nu rond zes uur, en de Franse ovens staan natuurlijk nog niet aan. Ondanks dat onze Hollandse magen wel wat lusten, kunnen we in dit dorpje niet meer eten dan een sandwich jambon. We willen toch echt nog een stukje doorlopen, dus dan maar een boterham met ham als avondeten. Het voordeel is dat we weer redelijk snel op pad zijn.

Het plan is om vanavond nog een uurtje door te lopen, en dan de tent ergens neer te zetten. Eerst is het veel te steil om een tent neer te zetten en zijn er veel te veel bomen. De bomen bleven maar komen, tot aan 1900 m hoogte! Boven de 1900 m kwamen we alleen maar knollenvelden tegen, of drassige weiden. Ondertussen zijn we alweer bijna bij de volgende hut, dus zijn we maar doorgelopen. We komen aan bij Etang des Bésines om 21.00. Drie uur nadat we vertrokken waren uit Hospitalet, en net voordat het echt donker wordt.

06-009
De tent bij Etang des Bésines

Vrijdag 29 juli 2011

Na mist komt zonneschijn. Eindelijk een ochtend met strak blauwe lucht. Tot aan de Refuge des B√©sines komen we veel mensen tegen. Daarna bijna niemand meer. Blijkbaar lopen er veel mensen vanuit het dal naar de hut en dan weer terug. Na de hut zijn we naar Coma d’Anyell gegaan, door een prachtig dal met veel schapen.

07-002
We volgen de GR.

Na de col zijn we afgedaald naar Estany de Lanós. Een dal met veel boulder blokken. We kunnen ons hier wel vermaken met ons crashpad.

Het begint langzaamaan toch weer te betrekken als we om het meer lopen. Het schiet lekker op, lopen over relatief vlak terrein. De wind begint ook van zich te laten horen.

07-011
Deze wolken beloven niet veel goeds.

We hebben moeite om op de goede plek af te slaan richting de Puig Carlit. We lopen laag bij het meer en kunnen daarom niet ver weg kijken. Waarschijnlijk zijn we één dal te vroeg richting de Puig Carlit gegaan. Hoe hoger we komen, hoe dichtbij de wolken en hoe minder we zien. Uiteindelijk zetten we onze tent neer en beginnen we met koken. Na het eten lopen we nog een stukje door de omgeving. We staan in de buurt van het pad waar we morgenvroeg op verder gaan lopen.

07-013
De tent, met op de achtergrond Puig Carlit.

De vraag van vanavond blijft: Was het toetje van vanavond vanille of banaan-smaak?

Zaterdag 30 juli 2011

De ochtend staat in het teken van de Puig Carlit. We staan aan z’n voet met ons tentje, maar kunnen er geen blik op werpen. Voordat de tent ingepakt is, begint de mist op te trekken. Tegen de tijd dat we echt beginnen te stijgen, is de lucht zelfs blauw. Aan deze kant van de berg is het heel erg rustig, geen mens te zien. Dat zal nog wel veranderen.

08-003
Puig Carlit.

De top is hartstikke druk. Van de andere kant is de berg een stuk minder steil en het pad beter. Er komen dan ook hordes dagjesmensen omhoog. We lopen flink door naar beneden en proberen wat te eten bij de stuwdam van Lac des Bouillouses. We hebben wel zin in een salade, om de nodige vitamines aan te vullen, maar onze ober zegt dat dat niet gaat. Misschien dat hij met veel moeite een boterham kan regelen. Een andere ober komt net een salade brengen voor de mensen aan de tafel naast ons. We wijzen onze ober er vriendelijk op en ineens mogen wij ook een salade uitzoeken. Merci beaucoup. Oh, en om te onthouden voor de volgende keer: Als je in Cataloni√ę bent en je vraagt¬† een salade met charcutterie, dan moet je echt heel erg van de lokale worsten houden.

08-005
De afdaling aan de andere kant van de Puig Carlit.

Nu wordt het tijd om een beetje te sjoemelen. Er volgt nl niet echt een interessant stuk van onze tocht. Bij het informatie-punt bij de stuwdam vertellen ze ons dat er gratis bussen naar beneden rijden. Daar maken we mooi gebruik van, dat is sneller dan het stuk langs de weg te lopen. Jammergenoeg rijden er geen bussen naar Eyne, een dorpje waar het volgende interessante stuk begint.

Met kaart en kompas weten we over de mountainbike paden tot in Superbolquere te komen. Daar kunnen we bij de Casin√≥ wat brood kopen. We vinden er ook een bordje met “g√ģte” erop. Dat lijkt ons wel wat, we hebben toch alweer een flink stuk gelopen. Bij de g√ģte staat een mooi bord in de tuin: “non, complet”…

Om een lang, vermoeiend verhaal kort te maken: We vragen nog een paar keer de weg, we lopen nog een keer verkeerd en om half negen eten we een pizza op de camping in Font-Romeu. Morgen regelen we een taxi naar Eyne, we hebben vandaag genoeg asfalt gezien.

Zondag 31 juli 2011

We hebben heerlijk geslapen op de camping. Bij het inpakken kijkt een ouder echtpaar hun ogen uit. Die geloven niet dat al die rotzooi in 2 rugzakken gepropt wordt. De taxi chauffeur is een grote kletskous. Voor een paar euro kregen we uitleg over Font-Romeu in de winter, over ski√ęn op de piste, uitleg wat zijn naam betekent in het Catalaans, zijn naam in het Latijn, geschiedenis les. Oh, en hij brengt ons precies naar het beginpunt.

09-003
Vall√©e d’Eyne

Vall√©e d’Eyne is een prachtig dal met veel bloemen en een riviertje. Bovenaan het dal, waar het riviertje ontspringt maken we ons avondeten en vullen we onze waterflessen bij. Daarna lopen we door naar Coll d’Eina o de Nuria, Pic d’Eina, Pic de Noufonts en uiteindelijk Coll de Noufonts. Een leuke graatwandeling, we kunnen veel dalen inkijken. Op de col vinden we een bivakhutje van gestapelde stenen. Het is er koud en vies. Mooi misschien bij slecht weer, maar nu liggen we liever in onze eigen tent. We zijn een klein stukje afgedaald en hebben daar onze tent neergezet.

09-014
Het noodhutje bij Coll de Noufonts

Maandag 1 augustus 2011

We worden wakker en het is prachtig weer: blauwe hemel, een zonnetje en een klein beetje wind.

10-002
Het is prachtig weer.

We vervolgen onze tocht over de graat en daarna richting Refugi de Ull de Ter. Een leuke, kleine en oude hut, waar we meteen maar eten. We vragen de waard of we mogen eten en begrijpen van hem dat er een keuze is tussen twee menu’s: meloen met jam en carpaccio OF Spaanse worst met gevulde tomaat en nectarines. We gaan voor menu 1 en zitten even later te smullen van de meloen met carpaccio. Voordat we de waard kunnen bedanken, komt hij aan met de Spaanse worsten. Niks twee menu’s, √©√©n menu met twee gangen, men√ļ migdia.

Na een korte siesta, wandelen we rustig verder. We komen langs een ski-station, die ook al aardig veranderd is sinds onze kaart gemaakt is (1991). Daarna weer stijgen tussen de koeien. Boven steken we Pla de Coma Armada over. De vlakte hangt vol mist, maar uiteindelijk vinden we Portella del Callau. De vlakte wordt bevolkt door koeien, paarden en chamois. Vooral de chamois vragen erom om gefotografeerd te worden.

20-008
Chamois

10-006
Onze tochtbeschrijving komt uit 1983 en er staat: “Poteau de fer avec panneau casse”. Nog steeds actueel in 2011.

Dinsdag 2 augustus 2011

Wat een nacht, wat een nacht…

Na de col staat een hutje. Daar was al iemand, dus hebben we ervoor gekozen om in de tent te slapen. En onze tent stond in het gras, vlak voor een afzetting van prikkeldraad. Er liepen ’s avonds nog geen koeien daar. Maar ’s nachts dus wel. Veel koeien. Veel koeien die slecht zien bij maneschijn, maar die hun nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen. Van die koeien met bellen, die boeren en scheten en heel moeilijk adem halen. Nee, wij hebben niet echt lekker rustig geslapen vannacht. ’s Ochtends waren ze natuurlijk weer weg…

10-008
Ons tentplekje op Col de Koe

De dag begint met een beetje stijgen, beetje dalen, weer wat stijgen en dan zijn we bij Collada des Roques Blanches. Dan een stuk over een onverharde weg en dan komen we aan bij Refuge de Pla Guillem. Even wat eten, wachten tot de dikke druppels voorbij zijn en dan kunnen we beginnen aan de afdaling.
In onze afdaling komen we nog twee Nederlanders tegen. Ze komen ons voorbij als we zonnebrand aan het smeren zijn en we komen ze weer tegen in de hut Marialles. Ze willen daar overnachten en morgen naar de Canigou. Ze zijn alleen niet zo blij met hoeveel ze moeten betalen voor een overnachting in de hut en ze mogen hun telefoon niet opladen van de huttewaard. Wij vertrekken richting cabanne Arago en komen ze even later weer tegen. Ze hebben toch ook besloten om in hun tent te slapen.

De cabanne is dichtgemetseld omdat hij op instorten staat. Er tegenover lijkt het wel een camping, zoveel tentjes staan er. We lopen nog een stuk door en zetten dan ook onze tent neer. Tot een uur of tien waait het erg hard. Je hoort de windvlagen vanuit het dal beneden aankomen, daarna voelen we de wind pas. Ons tentje heeft het er maar moeilijk mee. Na tien uur gaat de wind liggen. We slapen heerlijk…

Woensdag 3 augustus 2011

Het is vanaf onze bivak-plek maar een uurtje lopen en een stukje klauteren naar de top van de Canigou. Een leuk stuk. Boven is het natuurlijk weer druk op deze Catalaanse berg, er is zelfs een hond naar boven gekomen!

12-001
Een beetje klauteren naar boven.

Na een tussenstop bij Chalet des Cortalets, zijn we verder gedaald naar Fillols. Van 2784m naar 842m. Ons pad kruist twee keer een onverharde weg waar we jeeps zien. Blijkbaar een taxi of uitstapje naar de hut.

Onze kaart is uit 1991 en daar staat een camping op onderaan de berg. Fingers crossed dat die er nog is. Tijdens de afdaling zien we er geen liggen van boven. Beneden komen we langs een vervallen terrein dat vroeger wel een camping had kunnen zijn. Een paar honderd meter verder blijkt er toch nog een camping te zijn, in het bos. Gelukkig. Grote plaatsen tussen de bomen, een klein, oud huisje dat dienst doet als receptie, bibliotheek, cafeetje, winkeltje. Het bonnetje wordt nog met de hand geschreven. Leuk!

Het einde van de reis

De volgende dag lopen we langs de weg naar Prades. We kunnen er het laatste plekje op de overvolle camping krijgen. Voor 17 euro kunnen we mee doen met het feest ’s avonds. Live muziek en onbeperkt eten en drinken. Nee bedankt.

13-001
Prades

Van Prades naar Perpignan. Daar in een hotelletje tussen het station en de tattoo-shop overnacht. Daarna met de TGV naar huis…

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Ton Joosten РDe Haute Randonnée Pyrénéenne
Uitgeverij Elmar, 2002
ISBN 90389 1252 8

IGN Carte de Randonnées, 1:50 000, No 7: Haute-Ariège

IGN Carte de Randonnées, 1:50 000, No 8: Cerdagne-Capcir

IGN Carte de Randonnées, 1:50 000, No 10: Canigou

IGN Carte de Randonnées, 1:50 000, No 11: Roussillon

Muntanyes d’Andorra 1:10 000, 3.14