Are you finished?

Het is al een paar uur donker als we gestommel horen buiten. Tien voor negen, een skiër. “Are you finished?”, vraagt hij. Are you finished? De woorden raken me alsof ik ruw ontwaak uit een diepe slaap. Hoezo, are you finished? “Ehm, excuse me?” is het enige wat ik kan antwoorden. “Are you finished?” vraagt hij nogmaals. Het kwartje valt niet. “Ehm, yes?”. Het zal wel, wat een rare vraag. Ik vraag hem naar zijn nationaliteit. “Finland.” Nu valt het kwartje: “Are you FINNISH?”

Z’n pulk is kapot. Een andere skiër heeft hem provisorisch gerepareerd. Hij vertrouwt het niet en wil zo snel mogelijk terug naar de bewoonde wereld. Hij is zo laat omdat hij twee dagetappes in één dag gedaan heeft. Zelf vindt hij het niet laat, hij kwam iemand tegen die om half twaalf bij een hut aankwam.

P3130226

We zijn in Finland in het nationale park Urho Kekkonen. Onze Finse hutgenoot wil naar Lankojärvi net als wij. Het sneeuwt vandaag en de route die we nemen heeft geen scootertrack. We gaan traag vooruit door deze dikke, witte deken van sneeuw. We stoppen op 1/3 van de route voor de lunch. Te traag, we zullen in het donker aankomen. Via een andere pas gaan we naar Tuiskukuru, een hut die dichterbij ligt. We komen onze Finse hutgenoot nog één keer tegen, hij gaat wèl door naar Lankojärvi.

De omweg naar Tuiskukuru is de moeite waard. Een leeg landschap tot de pas, daarna wijzen besneeuwde struikjes als standbeelden ons de weg het andere dal in. De struiken gaan over in bomen die, door sneeuw behangen, bijzondere vormen aannemen. Het is een surrealistische wereld en wij zijn er de enige mensen.

P3150369

P3150408

A state of agony and torment created by the sudden sight of one’s own misery.
– Kundera

P3160418Tuiskukuru

P3160422Tuiskukuru

P3160434Tuiskukuru

P3160444Lankojärvi

Eerder in de week zijn we in de snijdende wind op weg naar Sarvioja. Op de kaart staan alleen zomerroutes en het zomerpad gaat hier ergens linksaf. Geen idee waar. Het sneeuwt en waait hard. Eigenlijk moet ik een extra jas aan en m’n wanten. Mijn duimen doen zeer van de kou. Toch doorgaan, nog een klein stuk dan zijn we uit de wind.

Afgelopen nacht hebben we het noorderlicht bewonderd bij Porttikoski: een hut in het bos langs de rivier. Idylisch. Zo verschillend van deze plek, koud en guur. Waar is dat stomme pad toch? De plaats die de kaart aangeeft is veel te steil voor ski’s met een pulk.

Tijdens deze wintertocht in Finland komen we één Fin tegen en heel veel Tsjechen. Tsjechië… Hebben ze daar niet een woord voor dit geploeter? Litost, onvertaalbaar. Kundera omschrijft het als “a state of agony and torment created by the sudden sight of one’s own misery.” Wat een dramatisch woord, ik ken geen equivalent in het Nederlands.

P3150363

“Gaat het nog?”, vraag ik. – “Ja hoor, het is gewoon zwaar.” Toch even stoppen. Dikkere jas aan, wanten aan en overleg. Welke opties hebben we? Optie één is teruggaan. Dat is geen optie. Optie twee, op de gok naar de geplande hut. Geen beste keuze: er is een aardige kans dat we de hut niet halen of dat we niet eens omhoog komen in dit steile terrein. De derde optie is om rechtdoor het volgende dal in te gaan. Daar liggen drie overnachtingsplekken in de buurt van onze route: een open schuilhut, een turfhut en Luirojärvi. Luirojärvi ligt het verst weg, dat halen we niet meer voor het donker. We mikken op de turfhut, hopelijk haalbaar in de schemer.

De jas en wanten zijn heerlijk warm. M’n duimen doen al snel geen zeer meer en het gevoel komt langzaam terug. Het einde van de pas nadert. Litost, een woord met een dramatische lading. Het betekent zoiets als jezelf ellendig voelen en je daar dan bewust van worden. Volgens Kundera wordt het gevolgd door wraak. Wraak op de oorzaak van de ellende en dat ben je natuurlijk niet zelf.

P3150362

We skiën door. Aan het einde van de pas zijn we uit de wind en precies daar komt de zon achter de wolken vandaan. We beginnen te dalen wat het skiën minder vermoeiend maakt. De wereld ziet er plots een stuk vrolijker uit. Kundera mag z’n wraak houden. We pakken het moment en houden pauze achter een paar bomen. Warme thee, een koek en de zon in Fins Lapland. Genieten, dat woord kennen ze toch ook in Tsjechië?

P3130280

Het turfhutje Raappana ligt in het bos op een schiereiland. We bereiken het in de schemer en kunnen nog maar net de kachelpijp van de kale bomen onderscheiden. De kachelpijp is het enige waaraan je dit kleine holletje onder de dikke sneeuw kan herkennen. Gelukkig heeft iemand de deur al uitgegraven.

Binnen is het twee bij twee meter groot. We zitten uit de wind en het avondeten pruttelt op onze gasbrander. Eten, thee na en dan vallen we in een comateuze slaap. “Are you finished?” – “Yes we are.”

P3140324

P3140302 - P3140316_blended_fused

P3130298

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te zien.

Bibliografie

Karttakeskus ulkoilukartta
Saariselkä Sokosti
1 : 50 000

Praktisch

Wij eindigen onze tocht in Kiilopää. De bussen vanuit Kiilopää naar het vliegveld gaan onregelmatig! Op de website van het vliegveld staat dat er alleen bussen gaan als er een vliegtuig vertrekt of aankomt. Dit is niet helemaal correct. Er gaan alleen bussen als er een vliegtuig van een Scandinavische maatschappij vertrekt of aankomt. Wij vlogen met Transavia, er kwam geen bus en hebben op het laatste moment een taxi kunnen regelen. Een hele ervaring: in een taxi met 130 km/h over bevroren wegen vliegen.

Onze eigenbouw pulk heeft touwen in plaats van stokken. Stokken kunnen breken, touwen zijn duurzamer en makkelijk te repareren. Ze hebben ook een nadeel want bij het afdalen probeert de pulk je in te halen. Om dat tegen te gaan hebben we het idee van Ivo gebruikt van een automatische rem. De rem werkt verbazingwekkend goed. Zelfs op steile, niet te skiën stukken remde de pulk ver voordat hij me zou raken.

P3130230

Norge pȧ Tvers

P3170461

Norge pȧ Tvers, Noorwegen overdwars. Een route die ontwikkeld is door de toeristenvereniging van Trondheim en ongeveer de 63e breedtegraad volgt, van de zee in het westen tot de Zweedse grens. We maken een eigen interpretatie van deze route.

P3060052

De eerste dagen komen we maar een handjevol mensen tegen onderweg en niemand in de hutten. Het is nog geen Pasen (Pȧske), dè tijd waarin veel Noren de lange latten uit het vet halen en de sneeuw opzoeken. Vanwege deze paasdrukte worden dan de routes tussen de DNT hutten “uitgepaald” met wilgentakken. Dat is veel gemakkelijker navigeren. Het is nu nog verre van Pasen en er zijn dan ook nog geen wilgentakken. Een goede navigatieoefening in de sneeuw. Bij de Ramsjøhytta komen we een vrijwilliger tegen van de DNT, één van de mannen die elk jaar de wilgentakken neerzet. In dit deel van Noorwegen ruilen ze de wilgentakken langzaam in voor het systeem van hun oosterburen: vaste dikke palen. Dat scheelt ze een bult werk elk jaar.

P3080211

Bij Storeriksvollen zijn we voor de eerste keer deze tocht niet alleen in een hut. Het mooie weer blijft maar aanhouden en we twijfelen of we niet een dag extra in de bergen blijven. Fijn om dan even wat tips te vragen aan de andere gasten. We besluiten om niet één maar twee Zweedse hutten aan te doen. De Noren die we hier treffen geven ons groot gelijk om de extra dag die we hebben te besteden in de Zweedse bergen in plaats van in een stadje. Ze lachen er wel een beetje bij, want de Zweedse hutten zijn toch echt anders dan de Noorse…

P3080220

De volgende middag komen we aan in onze eerste Zweedse hut. Hut, misschien is het meer een hotel. Je kunt er geen driegangen diner bestellen, maar er is stromend water uit een kraan, warm en koud, elektriciteit en er is zelfs internet. En dat in the-middle-of-nowhere. Luxe maar ook een beetje onwennig, want de sfeer is ook meteen anders. In de hutten waar we tot nu toe waren, steek je ’s avonds een kaarsje aan om licht te hebben en drink je met de andere gasten een bakje koffie. Je praat over de dag, over ‘friluftsliv’ en bijvoorbeeld over de verschillen tussen Nederland en Noorwegen. Nu, in de grote ruimtes verlicht met tl-balken is de gezelligheid en persoonlijke aandacht ook meteen weg. Ik doe de deur open en kijk naar mensen die voorovergebogen met hun telefoons spelen. Op een bepaalde manier is het vooruitgang om deze mooie plekken toegankelijk te maken voor iedereen, maar de typische huttensfeer is er verloren.

P3090341

De volgende dag komen we al vroeg op de route een Zweedse diplomaat tegen. Hij herkende aan ons accent al dat we Nederlanders zijn. We mogen voorgaan op dit steile stuk naar beneden. Terwijl ik nog even aan het praten ben, is Charissa al naar beneden gevlogen. “De steilte valt wel mee, dit is goed te doen”, zegt hij nog als ik vertrek. Met knikkende knietjes kom ik beneden. Zo snel en zoveel ijzige rillen waar de ski’s in- en uitflapperen…

Een stuk verder zijn we weer aan het stijgen. Van achter een rotsblok komt rustig een hond aanwandelen. Normaal komt er dan ook vrij vlot een mens achteraan. Deze keer niet. Toch maar eens de verrekijker erbij. Een hond, denk ik, misschien is het wel een vos. Hij kijkt terug, twijfelt heel even en rent dan de andere kant op. Ja, toch een vos, duidelijk nu. Niet de eerste keer dat we een vos tegenkomen, maar wel een van de langere momenten.

Eergisteren bij Storeriksvollen hadden we een beest gezien die we nog nooit eerder gezien hadden: een hermelijn. Die at mooi de afvalresten op… en de muizen. Hij blij, wij blij.

P3090349

De laatste avond delen we de slaapzaal met een stel Schotten met wie we wat praten. Als we de volgende dag afdalen naar het dal, komen we ze nog een paar keer tegen. Het valt op dat, ondanks dat ze wat ouder zijn, toch in een flink tempo doorgaan.

Een paar dagen later vervelen we ons alweer, wachtend op het vliegveld. Ik kom een update tegen van klimmer Dave MacLeod, hij heeft een nieuw filmpje gemaakt, meteen maar eens kijken. We zien iemand rennen door de Schotse heuvels, half vallend in de drassige grond. Stukjes over een jeepspoor, dan weer door de bogs. Een oude Landrover rijdt omhoog. Dan een close-up van de bestuurder. Tegen de tijd dat ik de gedachte verwerkt heb dat ik deze persoon al eens eerder heb gezien, zitten we middenin een interview waarin hij z’n naam zegt. Ja, inderdaad! Ik had gelijk, met hem hebben we aan tafel gezeten in de laatste hut in Zweden. Niet geweten dat we met een bekende Schot van doen hadden.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

DNT, Nordeca
2742 Merȧker Sør
1 : 50 000

Met aanvullingen van Turkart UT.no en Sveriges Länskarta.

Ski eller skøyter

Voorzichtig zet ik nog een stap. Een paar meter terug is de sneeuw overgegaan in een plaat ijs. Eerst nog relatief zacht, het soort ijs waar je treetjes in kan trappen. Nu is het hard en blauw. Het is zoeken naar kleine oneffenheden waar de schoenzool nog grip op heeft. Weer een stap verder. Ik merk pas dat ik uitgegleden ben als ik al op de grond lig en de versnelling van het glijden over het ijs voel. Het draaien op de buik gaat verbazingwekkend makkelijk met een zware rugzak. Automatisch rem ik op handen en voeten zoals jaren geleden geleerd. Ik merk niks van het remmen. Handen en knieen misschien? Nee, geen verschil. Opeens lig ik stil in een sneeuwduin. Als ik omhoog kijk, mijn blik zoekend naar Charissa, zie ik dat ze net over hetzelfde stuk naar beneden komt glijden en langs me in de sneeuwduin tot stilstand komt. Ski eller skøyter, skiën of schaatsen?

Dit jaar zijn we in Trollheimen om een week te skiën. We willen Trekanten doen, De Driehoek. “Volgens de media gaat héél Noorwegen skiën op paasvakantie. Degenen die dat niet doen zijn zielig. De statistieken vertellen echter dat nog geen tien procent van de Noorse bevolking gaat skiën.” (Bron: Henk Brugman – Een Leven In Noorwegen) Voor de Noren in de omgeving Trollheimen is Trekanten de belangrijkste tocht met Pasen: een driehoek door de dalen van Trollheimen. Prachtig uitzicht onderweg en twee voor Noorse begrippen hoge passen.

14

Het eerste stuk is gespoord. Het is zondag en vele Noren zijn te vinden op hun langlaufski’s. Even naar de bemande hut, daar wat eten en dan weer terug naar huis. Als familie-uitje met hond en kind of als sport-aktiviteit, zoals een rondje hardlopen in Nederland. We worden een paar keer bijna uit de loipe geblazen, zo hard waait het. Overal liggen afgewaaide takjes en dennenappels. Dit is ook meteen het enige stuk dat gespoord is.

In plaats van Trekanten, De Driehoek, wordt ’t Linje voor ons, een lijn.

’s Avonds is het ineens stil. De hele dag gierde de wind om ons heen. Zelfs in de Gjevilvasshytta hoorde je de wind en ineens is hij weg. Ook ’s ochtends als we vertrekken is er weinig wind. We klimmen omhoog door het bos, althans dat proberen we. Het is zo ijzig dat onze ski’s geen grip hebben. We doen vrij vlot onze skivellen onder om ze de rest van de week niet meer uit te doen. We komen uit het bos en de wind begint weer net zo hard te blazen als gisteren. We werpen een blik op wat ons de komende week te wachten staat: oude sneeuw met ijs en weggeblazen stuifsneeuw op duinen.

22

We maken een dagtocht naar Grȧfjellet waar we een kudde rendieren tegenkomen. De route van Jøldalshytta naar Trollheimshytta is te hoog gegrepen in deze condities. We staan vroeg op, steken de bevroren rivier over en beginnen aan het stijgen langs het Langfjellet massief. Het gaat van sneeuw op ijs over op één grote ijsplaat zonder sneeuw. We hadden stijgijzers mee moeten nemen. Hoe hoger we komen, hoe moeilijker het wordt. We halen de pas niet en keren terug naarde Jøldalshytta. In plaats van Trekanten, De Driehoek, wordt ’t Linje voor ons, een lijn.

Morgen staat hij vroeg op, hij gaat via de loipe 45 km terug skiën naar huis.

Als we een dag later weer in Gjevilvasshytta aankomen is de kachel al aan. Een oudere man, Yngvar overnacht er. Hij skiet de Trekanten en was gisteren in de Trollheimshytta. Hij heeft geen kaart meegenomen omdat hij het gebied goed kent en heeft de zuidelijke route naar de hut genomen in plaats van onze noordelijke route. Zelfs met z’n 64 jaar ski ervaring (Tel maar uit hoe oud hij is …) vond hij het één van zijn moeilijkste doorsteken. De weg terug van de Trollheimshytta naar Gjevilvasshytta was net zo moeilijk: over een kleine graatdoorsteek met afdaling had hij drie uur gedaan. In het begin van de avond is hij een beetje verlegen omdat hij niet zo goed Engels kan spreken. Zodra we onze kaart van het gebied op tafel leggen, begint hij voluit te praten, erg leuk. Morgen staat hij vroeg op, hij gaat via de loipe 45 km terug skiën naar huis.

04

Alhoewel we normaal liever met de tent rondtrekken zijn in de winter de DNT hutten favoriet. Tijdens deze tocht komen we driemaal andere mensen tegen in de hutten. Natuurlijk allemaal Noren, Trollheimen is niet zo bekend in het buitenland. In de huttenboeken zien we maar een handjevol buitenlanders per jaar. De laatste avond delen we de hut met een Noorse die gemakkelijk Engels praat en komen we veel te weten over Noorwegen, de Noren en hun cultuur.

17

18

25

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Filmpje

Bibliografie

DNT, Uglant IT
Trollheimen
Turkart 1 : 50 000

Henk Brugman – Een Leven In Noorwegen

In between Thai food and white skies

Vrijdag elf uur ’s avonds. Het vliegtuig landt op vliegveld Oslo in de sneeuw. Er is net tien cm verse sneeuw gevallen. De volgende dag checken we in bij Strand Fjellstue, een leuk bergpension met enthousiaste eigenaars Stefan en Surina. Ze serveren het beste Thaise eten dat we ooit geproefd hebben. Strand Fjellstue is ons begin- en eindpunt van deze tocht. Daarnaast zullen we overnachten in DNT self-service hutten, een luxe ten opzichte van de tarp die we meestal gebruiken.

Het sneeuwt nog steeds als we de volgende ochtend willen vertrekken. Door de laaghangende bewolking is het zicht slecht, wat navigeren niet eenvoudig maakt in dit heuvelachtige landschap. Stefan vertelt ons dat de makkelijkste route naar Storkvelvbua om de Ongsjøfjellet (fjellet = berg) heen loopt. Een lange route, maar met dit weer gemakkelijk te vinden. We doen onze ski’s aan, steken het bevroren meer over en beginnen te stijgen.

P3020196

Boven kunnen we kiezen om door te stijgen naar de pas Leppskardet of voor de langere route die Stefan ons gewezen heeft. We kiezen voor het laatste. We kunnen nog steeds weinig zien en vertrouwen op onze eigen navigatiekunsten en de schaarse bordjes die we tegenkomen (deze dag ongeveer drie bordjes in totaal). In de sneeuw gestoken wilgentakken geven de route aan. Het wordt een lange dag, rond half zes komen we aan bij de hut, die helemaal verijst is. “Volgens mij zie ik een lichtje binnen”, zegt Fred, maar bedenkt zich meteen weer. “Nee, het is toch heel erg donker.” en de hut lijkt verlaten. Tot we bij de deur aankomen en negen paar ski’s in de sneeuw zien staan.

P3020204

Er zijn negen Noren in de hut, de kachel is al aan, ze hebben water gemaakt en bieden ons meteen wat warm water aan om thee van te maken. In plaats van twee bedden vrij te maken voor ons, maken ze de kleine kamer vrij, die we mogen gebruiken. We maken ons eten klaar en tijdens het eten praten we over de routes en Noorwegen. Zij zijn bezig met een driedaagse tocht. Eergisteren zijn ze hier aangekomen, vandaag hebben ze een dagtochtje gemaakt en morgen gaan ze terug naar het dal. Tijdens de dagtocht vandaag hebben ze niet genavigeerd op de wilgentakken, maar door het slechte zicht hebben ze hun GPS moeten gebruiken. Wij hadden al besloten om bij dit slechte zicht gewoon de aangegeven routes te volgen en krijgen dat ook als tip mee: “Stick to the sticks.”

Stick to the sticks.

Na het eten gaat ieder zijn eigen weg. We kijken wat op de kaart, een aantal mensen leggen een kaartje en anderen lezen. We maken een kop chocolademelk en krijgen een brownie aangeboden. De eigengebakken brownie smelt op onze tong. Wat een luxe, wat een luxe.

“Er zijn twee manieren om te vallen: de faceplant en de bumplant.” Fred krijgt de kans om beide te oefenen.

Vlak voordat we ‘ s morgens willen vertrekken, komt één van de Noren haastig terug de hut in. “There’s a herd of raindeer in the valley. More than one hunderd animals!” Dezelfde kudde die we gisteren zagen vlakbij de hut. Deze kudde is vroeg teruggekomen uit het noorden dit jaar. Tijd om ons weer onder te dompelen in de monochrome wereld van sneeuw en wilgentakken. Door de bewolking is geen diepte te zien en al helemaal geen opgewaaide sneeuw. Zoals Ernst Arbouw omschrijft in zijn artikel (blz 46) in de Hoogtelijn: “Er zijn twee manieren om te vallen: de faceplant en de bumplant.” Fred krijgt de kans om beide te oefenen.

P3060432

P3030247
Candlelight dinner.

In Oskampen staan we net onze tanden te poetsen als Charissa ineens roept: “Pak de camera, er loopt daar een vos!” Inderdaad, voor ons Nederlanders speciaal, maar zoals we later vernemen zien ze hier regelmatig vossen. Bij Strand Fjellstue hebben ze zelfs een vos die elke dag dezelfde route loopt langs het bergpension.

P3050316

De laatste overnachting doen we in Nordbua. Dit is geen hutje van de DNT, maar van de lokale VVV: Gausdal Fjellstyre. Er zijn minder voorzieningen dan in een DNT hut, maar er zijn matrassen en een kachel. Meer hebben we niet nodig. Dit wordt alweer de laatste keer vriesdroogmaaltijd bij kaarslicht deze week.

We gaan snel verder, maar waar naartoe? We moeten tegen de wind in hangen om te blijven staan en voelen de windvlagen flink trekken aan onze rugzakken.

Vanaf het begin van de laatste dag plakt de sneeuw aan onze ski’s. Het is ’s ochtends al +2C en er valt natte sneeuw. We besluiten de korte route terug te nemen, via de pas Leppskardet. Ondertussen wakkert de wind aan. Hoe hoger we komen, hoe slechter het weer. Vlak onder de pas zitten we wederom in een white-out: we zien enkel wit om ons heen, de horizon is niet te onderscheiden. Claustrofobie in een open vlakte. Ondertussen is de wind ook aangewakkerd tot minstens windkracht acht. De wilgentakken staan 25 meter uit elkaar, maar soms moet Charissa vooruit lopen om de volgende tak te zoeken. Eindelijk is daar het verlossende bordje van de pas, compleet verijsd.

We gaan snel verder, maar waar naartoe? We moeten tegen de wind in hangen om te blijven staan en voelen de windvlagen flink trekken aan onze rugzakken. We zien geen wilgentakken meer. We proberen ze te vinden, maar slagen daar ondanks verwoede pogingen niet in. We wisten al van de kaart dat de komende 60 meters steil naar beneden gaan en dat het terrein daarna weer vlakker wordt.

We moeten tegen elkaar schreeuwen om verstaanbaar te zijn. Uiteindelijk besluiten we om noord-noord-oost aan te houden en voorzichtig af te dalen in deze witte wolk. Stap voor stap dalen we af, kijkend op het kompas. We zien wat grijze vlekken, maar kunnen niet zien wat het is. Bomen, rotsen? We zetten weer een paar voorzichtige passen naar beneden als plots de wolk een beetje oplost. We zien bomen en we zien waar we naartoe moeten. Snel dalen we verder af tot bij de bomen. Daar zien we ook weer de volgende wilgentakken. Eindelijk even tijd voor pauze, de eerste reep en slok thee van deze dag.

Het begint te regenen als we onze weg vervolgen langs de wilgentakken. ’s Middags lopen we zeiknat Strand Fjellstue binnen. We kunnen onze spullen drogen in de droogkamer en krijgen een heerlijk Thais soepje aangeboden. Ondanks dat alle Noren die we spreken, zeggen dat het “a horrible winter” is, hebben wij genoten de afgelopen week! We hebben een vos, rendieren en hoenen gezien, alle dagen gedineerd bij kaarslicht in heerlijke warme houten hutten. Vakantie!

P3060377

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Route
Strand Fjellstue (Espedalen)*
Ongsjøsætran
Leppbua
Storkvelvbua*
Svarttjønnholet
Storhøliseter*
Jotunheimstien
Oskampen*
Øyvassbua
Skriurusten*
Storkvelvbua
Nordbua*
Leppskardet
Strand Fjellstue*
*: overnachting

Bibliografie
2492, Huldreheimen, Spȧtind
DNT Turkart
1:50 000

Voorbeeldtocht DNT

Carnaval bij Baraque Michel

Terwijl de helft van ons land geregeerd wordt door gekken en dwazen, rijden wij naar onze zuiderburen. Onderweg is het lekker rustig, we rijden zo de sneeuw tegemoet. ’s Ochtends is het bewolkt, ’s middags laat de zon zich even zien. De hele dag staat er een harde wind, wat het buiten het bos flink koud maakt.

DSC_9016
De bomen hebben het zwaar onder het gewicht van de sneeuw

Als basis hebben we nogmaals de Hautes Fagnes Trail van Joery gebruikt, maar deze keer een ander stukje. Onderweg nemen we soms een paadje naar links of naar rechts en dan staan we ineens te kijken. Waar zijn we nu? Alle rechte bospaden lijken op elkaar en door de 30 cm dikke sneeuwlaag verdwijnen een deel van de beekjes uit het zicht. We vragen wat voorbijgangers: Nederlands? English? Français? Hmm… Ook hij wist niet waar hij was. Z’n maat wel, die had een kaart. En onderling spreken ze Duits. Dat maakt het communiceren alweer wat makkelijker. We nemen een pad terug en dan een afkorting naar onze “originele” route. Een uurtje later komen we ze weer tegen!
Onderweg is het op een aantal paden (zondags)druk, maar buiten de veelbelopen paden is het heerlijk rustig. We maken een rondje en gaan dan langzaam terug naar de auto. Om half vijf zijn we weer terug op de parkeerplaats, waar het ongelooflijk druk is.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 50-50A: Malmédy

Van Vercors tot Hoge Venen

Vercors

In Nederland liggen nog net wat restjes sneeuw als we wegrijden. Onderweg speelt de autoradio Frank Zappa’s “Don’t eat the yellow snow”. We rijden vanuit het noorden over het plateau naar Col de Rousset. In het begin is de weg nog vrij van sneeuw, maar vanaf halverwege het plateau ligt er ook sneeuw op de weg. Bij Col de Rousset rijden we de weg in richting parking de Beure. Ook hier ligt sneeuw, maar er zijn steentjes gestrooid. We halen de parking net zonder de sneeuwkettingen op te moeten leggen.

Vanaf parking de Beure vertrekken we met ski’s en pulka, maar we wisselen de ski’s toch snel in voor sneeuwschoenen. Er ligt 1.40 m sneeuw, een prachtige witte, dikke deken, maar door de dikke laag poedersneeuw is niet te stijgen met ski’s.
Bovenaan de sleeplift komen we een Fransman tegen die met sneeuwschoenen, ski’s en rugzak ook een toertje maakt. Hij is jaloers op onze pulka’s. Nu nog wel …

01
Op weg vanaf parking de Beure

Het zonnetje schijnt en we schieten aardig op. In het bos naar Pas des Econdus verandert het continu stijgen in een meer glooiend landschap. De pulka’s komen ons regelmatig voorbij schuiven op de steile stukken. De aluminium buizen die zorgen dat de pulka’s niet tegen onze schoenen schuiven kunnen de krachten toch niet aan. Bij Fred is de eerste buis al vrij snel krom. We hebben nog een reserve touw bij en gebruiken die om verder te gaan.

02
Montagne de Beure

04
Montagne de Beure

Op de vlakte na Pas des Econdus zetten we de tent op. Het schemert als we gaan eten. ’s Nachts daalt het kwik tot -6 C in de tent en begint het te sneeuwen. Tegen de ochtend is de wind flink aangewakkerd en sneeuwt het nog steeds. Omdat de pulka’s het bergaf niet doen met kromme stokken en we één kapotte skistok hebben, besluiten we terug te gaan naar de auto.

06
Bivak onder Tête de Faisan

Ons plan is om de pulka’s en alles wat we niet nodig hebben in de auto achter te laten, nieuwe stokken te kopen, en het dan nog een keer te proberen met alleen de rugzakken. Jammer, zonder stijgijzers en pickels zit een beklimming van de Grand Veymont er niet meer in. Er is meer sneeuw gevallen afgelopen nacht, deze keer hebben we wel sneeuwkettingen nodig om van de parkeerplaats af te komen. Skistokken vinden we pas in Crest, een halve dag later.

Als we de volgende dag weer bij Col de Rousset aankomen, waait het, een stevige windkracht 6 met stormachtige rukwinden. Het sneeuwt nog steeds en het zicht wordt belemmerd door lage bewolking. Dit weer zal nog zeker een paar dagen aanhouden horen we. We wikken en wegen, maar besluiten toch om niet te starten. Niet alle materiaal mee kunnen nemen, slecht weer en de overvolle rugzakken maken het tot een hele zware survival in plaats van een vakantie. Zeker voor ons als onervaren sneeuwkampeerders.

We rijden het plateau nog af op zoek naar een plaats om te overnachten. Als we een pension kunnen vinden, kunnen we misschien nog dagtochtjes maken. Helaas zijn alle ski-pistes dicht en daarmee ook alle gîtes en pensions. Met een brok in de keel vertrekken we weer terug naar Nederland. Jammer van alle plannen en de voorbereiding. We hadden erg uitgekeken naar deze tocht.

Hoge Venen

Op weg naar huis zien we onverwacht toch nog sneeuw liggen in België. ’s Ochtends besluiten we onze resterende vrije dagen in de Hoge Venen door te brengen. In anderhalf uur pakken we onze tassen uit en weer in, tent eruit, tarp erin, eten eruit samen met alle andere dingen die we niet nodig hebben. We zoeken snel een tochtje uit dat ons leuk lijkt en vertrekken.

Volgens het sneeuwhoogte rapport zou er 40 cm sneeuw in de Hoge Venen liggen. Op de weg die langs de Stausee loopt, ligt net genoeg sneeuw om te kunnen langlaufen. Gelukkig kunnen we aan het eind van de Stausee van de saaie weg af. De ski’s gaan op de rug en we lopen op een rustig paadje de avond tegemoet. Ook in de Hoge Venen wordt het -5 C ’s nachts.

12
Bivak

Onderweg zijn vele sporen te zien van de dieren. Hét grote verschil met een trektocht maken in de zomer. De sneeuw kraakt goed onder onze schoenen, het vriest nog steeds. Er ligt ongeveer 10 cm sneeuw, dus we kunnen skiën. We maken er een soort van hybride tocht van: deels skiën, deels lopen. Vooral de paden langs de Eschbach en de Steinbach zijn aan te raden, ze zijn erg mooi. Met de vrieskou van de afgelopen tijd liggen er bevroren platen op de beekjes en zijn er vele kleine bevroren pegels gevormd. Langzaamaan rollen de wolken binnen. Voor morgen is dooi en regen voorspeld.

20

25
Eschbach

We hebben in onze anderhalf uur voorbereiding geen rekening kunnen houden met de jacht. Op een deel van de route die we willen lopen komen we dan ook de befaamde gele en rode bordjes tegen. Für Ihre Sicherheit, tijd om om te draaien. Helaas lopen we dan wel deels hetzelfde stuk terug als dat we heengelopen hebben, maar goed, het is een mooi stuk. Teruglopend over de vlonders van het veen zelf, zien we hoe snel het dooit. Afgelopen nacht gaf de thermometer 0 C aan, op sommige delen van de vlonders is de sneeuw al helemaal weg. De wind is flink aangewakkerd over de venen, dus we zijn blij dat we door het bos terug kunnen lopen. Als we in de auto zitten, begint het te regenen. Het waren twee mooie dagen.

30

36
Op weg naar Reinartzhof

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

IGN Carte de Randonnée, 1:25 000, No 3236OT: Villard-de-Lans

IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 35-43: Eupen