Arco

Arco
Arco ademt outdoor. Als je door het centrum loopt, zie je overal klimmers of mountainbikers. We waren er al een keer in 2007 en dit jaar hebben we er ook een week doorgebracht. We hebben een paar dagen geklommen bij de volgende klimgebieden: Corno di Bo, Nago, Massone en Val Lomasone. Het laatste klimgebied is een stukje rijden vanaf Arco, maar zeker de moeite waard. Rustig en niet afgeklommen.
Naast het klimmen hebben we nog twee via ferrata routes gedaan.

DSC_0645
Klimmen in Nago, Gardameer.

Via Ferrate Che Guevara
We zetten de auto neer in Pietramurata en lopen langs het industriegebied naar het begin van via ferrata Che Guevara. Vlak voor de route echt begint worden we ingehaald door een Italiaan in zijn zwembroek en een rugzakje met hooguit een blikje drinken…

DSC_0661
Valle dei Laghi vanaf via ferrata Che Guevara.

DSC_0665
Valle del Sarca vanaf via ferrata Che Guevara.

Het is een mooie route, prachtig weer en de uitzichten over Valle dei Laghi en Valle del Sarca zijn adembenemend. De route is afwisselend met laddertjes, klauteren en rotsbandjes tot bijna aan de top Monte Casale. We zweten even uit bij Rifugio Don Zio en gaan dan via GR426 terug naar het dal. Een deel van GR426, Sentiero dei Rampin, is tegenwoordig ook een via ferrata. Er kwamen daar best nog wat stenen naar beneden, dus we waren blij met onze helmen. Helaas heeft een ongezekerde nectarine het dal niet ongeschonden gehaald.

Cima Capi
Als tweede via ferrata hebben we een tochtje gemaakt naar Cima Capi. We zijn vertrokken vanaf Biacesa om via GR470, GR471, kapel S. Giovanni te bereiken.

DSC_0676
Via ferrata naar de Cima Capi.

Vandaar langs Biv. Arcioni, GR460 (Sent. A Foletti), GR405 naar de Cima Capi. En langs Sent. F Susatti en de GR470 terug naar Biacesa. Een tochtje dat niet te lang duurt en afwisselend is. De gezekerde stukken zijn niet moeilijk en worden afgewisseld met wandelpaden. Daarnaast is er veel te zien uit de Eerste Wereldoorlog: Er zijn nog loopgrafen, tunnels, gangen en grotten uit die tijd, waar je in- en doorheen kunt lopen. Vergeet zeker geen lampje mee te nemen bij deze route!

DSC_0686
Via Ferrata M. Foletti.

Dank ook aan de snelle service van Mammut die bij een terugroepaktie onze 6 jaar oude via ferrata sets kostenloos omruilde voor nieuwe exemplaren!
Vergeet in Arco ook niet om het eigengemaakte ijs te proeven bij de Gelateria Mio in het centrum aan de brug over de Sarca! (Gelato Mio, Via Segantini Giovanni 2, 38062 Arco)

DSC_0657
Colodri, Arco.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie

Tabacco Carta Topografica per escursionisti, 1:25 000
055 Valle del Sarca
Arco – Riva del Garda

Advertenties

Klimmen en boulderen

Afgelopen week hebben we geboulderd in Fontainebleau. We hebben wat circuits gedaan in de gebieden Restant du Rocher, l’Éléphant en Dame Jouanne.

01-010
Charissa maakt een dyno.

Het gebied l’Éléphant werd de dag dat wij er waren voornamelijk door Engelsen bezocht. ’s Middags begon het ineens een paar keer hard te regenen, waardoor we moesten stoppen. We hebben daarom de rest van de middag een wandeling gemaakt ten zuiden van Nemours.

01-013
Wandelen ten zuiden van Nemours.

Na 3 dagen boulderen zijn we doorgereisd naar Mailly le Chateau in de Bourgogne. Daar hebben we nog 3 dagen geklommen in de buurt.

02-002
Klimgebied “Saussois” in de Bourgogne.

De Bourgogne wordt dit jaar vooral door muggen bezocht. We zijn nog nooit zoveel door muggen gestoken tijdens het klimmen als afgelopen week. We hebben zelfs één avond een tijdje in de auto gezeten om te schuilen voor de muggen. Ook hier was het weer voornamelijk wisselvallig. De rots droogt gelukkig snel op na een bui.

04-002
Op de camping hebben we ons vermaakt met de slackline.

Deze week was ook de eerste test van onze mini-camper, en die is met vlag en wimpel geslaagd. Alles werkte goed, wij zijn er erg tevreden over.

03-001
Onze mini-camper op de camping.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Klimmen in de Zwitserse Jura

We zijn weer terug van onze week klimmen in de Zwitserse Jura. Het weer was prachtig, we hebben elke dag kunnen klimmen in een stralend zonnetje!
We hebben de volgende alpiene routes geklommen:
Brűggligräte, Selzach (4a)
Arête de Faucon, Bienne (4c)
Grande Arête, Ste-Croix (3b)

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Cursus alpien klimmen in de Dolomieten, zomer 2009

Cursus

Vrijdag-avond 24 juli 2009 rijden we richting Dolomieten. We stoppen in Frankfurt, slapen een nachtje in een motel, om de dag erna door te rijden naar Cortina d’Ampezzo. Zondag begint onze alpiene klimcursus met onze leraar Martijn Schell en mede-cursist Chris.

Chris blijkt zondag nog onderweg te zijn en maandag pas te arriveren. Martijn neemt ons mee naar het klimgebied “Cinque Torri” om uitleg te geven en onze eerste route te klimmen. We leren hoe we een camalot en een nut moeten plaatsen, waar en welke rotsdelen stevig zijn en hoe we een standplaats moeten bouwen. Er is een nieuwe manier om standplaatsen te bouwen, zegt Martijn. De verdeling van krachten wordt niet meer gebruikt, tegenwoordig wordt een rijverankering nagebouwd.

001
Camalot

Na de uitleg en het spelen met het ijzerwerk gaan we toch echt klimmen. We doen de route Torre Barancio – Nordwand (74). De dag erna klimmen we route Kleiner Lagazuoi – “Via del buco”-Führe (99): 10 touwlengtes. Martijn en Charissa hebben alle touwlengten voorgeklommen. Van de top zijn we teruggelopen naar beneden via de “Kaiserjäger”-weg.

005
Charissa op de “Kaiserjäger”-weg.

Dinsdags klimmen we route Kleine Falzaregoturm – “Bergführer”-Weg (93) bij de Falzarego pas. Martijn, Saskia (Martijn’s vrouw) en Chris vormen 1 touwgroep. Wij vormen de tweede touwgroep. Fred klimt de eerste lengte voor. Het is erg lastig oriënteren als je met je neus op de rots staat. We klimmen te ver naar rechts en hebben daardoor teveel touwwrijving. De rest van de route klimmen we achter Martijn aan.

De steenslag in deze routes is echt groot. Regelmatig komen kleine steentjes aanvliegen van boven, soms zelfs een steen ter grootte van een vuist! Na de top moeten we een touwlengte abseilen, dan een stukje afklimmen en daarna verder lopen. Het weer dreigt al een tijdje met regen. Zodra we bij de auto aankomen, komt het dan ook met bakken uit de lucht.

En dan is het woensdag, de 29e. De wekker gaat om kwart voor vijf, want vandaag gaan we naar de Drei Zinnen. We hebben niet erg goed geslapen, aangezien er de hele nacht een brul-baby in de tent van de buren lag te schreeuwen. Chris heeft zich afgemeld, we gaan met ons drieën.

Er is een tolweg naar de Auronzo hütte, waar we onze auto parkeren. De hut is nog dicht. Geen ontbijt in de hut, dan maar 2 muësli repen als ontbijt.

We lopen om de Drei Zinnen heen om aan de noord-oost kant uit te komen. Tijdens het lopen vertelt Martijn over een oude baas van 86 jaar die nog VI-e graads routes klimt in dit gebied en ski-tochten maakt.

De instap van route Grosse Zinne – “Dibona”-Kante ligt net naast een sneeuwveldje, er zit één touwgroep voor ons in dezelfde route en zodra wij ons inbinden komt een Italiaanse touwgroep achter ons aan.

007
Drei Zinnen, oost kant

Martijn klimt alles voor, Charissa zit aan de shunt en Fred klimt na. Dit is een echte klassieke route. We komen onderweg alleen maar een paar mephaken tegen. Hoe hoger we komen, hoe creatiever de standplaatsen worden.

010
Martijn legt een tussenzekering.

Grosse Zinne – “Dibona”-Kante
Eerst beklommen door
A. Dibona en E. Stübler in 1909
Hoogteverschil: 500 m
Klimlengte: 634 m
Touwlengten: 18

012
De top! 2999 meter. Wat een ervaring.

Na een lange dag gisteren, besluiten we donderdag wat rustiger aan te doen. Vandaag gaan we met ons tweeën een route doen. Chris en Martijn gaan ook klimmen. Wij doen een makkelijke route van 2 touwlengten om te kijken of we alles snappen. Misschien borrelen tijdens deze eerste route alleen op pad wel vragen op voor Martijn.

Deze route heet Torre Inglese – Ostwand. Omdat we al ervaren hebben dat het oriënteren lastig is, hebben we een schetsje van de route gemaakt, die we meenemen tijdens het klimmen.

014
Fred in de tweede touwlengte. Let ook op de mensen op de grond in de rechterkant van de foto.

Als we even later nog wat sportklimroutes doen, zien we tussen de rotsen door Martijn en Chris klimmen. Zij zijn bezig in de route die we zondag gedaan hebben op Torre Barancio.

Dan is alweer de laatste dag van de cursus aangebroken. Vandaag gaan we naar de Hexenstein om daar de Südkante (101) te doen. Deze route loopt door de steile linkerkant van de berg, tot aan het kruis op de top. Afdalen gaat over de rechterkant van de berg. In dit vlakkere deel van de berg liggen loopgraven uit de eerste wereldoorlog.

019
Charissa zekert Fred aan het top kruis.

In het gebied rond de Falzarego-pas is erg veel gevochten tussen Italie en Oostenrijk in de eerste wereldoorlog. Dit is nog goed te zien aan loopgraven in de bergen, tunnel stelsels door de bergen, prikkeldraad en andere zaken die achtergelaten zijn. In de buurt van de Hexenstein ligt een museum, waar een beeld gegeven wordt hoe dit geweest moet zijn. Erg indrukwekkend om te zien, dat hier mensen overleefd hebben en gevochten hebben in winterse omstandigheden, met lang niet zo’n goede jassen en andere uitrusting dan waar wij nu onze vrije tijd in doorbrengen.

021
De Falzarego-pas.

Na de cursus…

Na de cursus zijn we gaan oefenen. We hebben een set nuts en 2 camalots gekocht, daarmee kunnen we bijna alle routes die we willen doen aan.

We hebben ons eerst een paar dagen bij Cinque Torri vermaakt. Eerst met een paar oefenroutes en bij dreigende regen met sportklimmen.

026
Cinque Torri

Vie ferrata

Naast klimmen zijn we ook nog wat vie ferrata gaan doen. Zo was ’s maandags het weer erg instabiel. ’s Middags werd het beter en zijn we via ferrata Giovanni Barbara (24) gaan doen. In het boekje staat die als een tocht van een halve dag. Het blijkt een erg gewilde tocht te zijn. Erg kort en erg druk.

De via ferrata loopt langs en onder de Cascata de Fanes, de waterval van Fanes.

034
Cascata de Fanes

Daarnaast hebben we via ferrata Giuseppe Olivieri (30) gedaan, die begint bij de A. Dibona hütte en over de graat tot de top van de Tofana di Mezzo loopt.

035
De A. Dibona hütte.

041
Onderweg.

We komen vanalles tegen: ijzerwerk uit de eerste wereldoorlog, graatjes, rotsbandjes, een luchtig stuk met een paar ijzeren stangen voor je voeten en verder niks, een wankele ladder, …

Maar dan, om vier uur staan we op de top.

046
Tofana di Mezzo, 3244 meter.

De tocht duurde langer dan we hadden gedacht en we besluiten daarom met de kabelbaan naar beneden te gaan. Vanuit de kabelbaan hebben we goed zicht op de route die we gelopen hebben. Onvoorstelbaar dat je daar kan komen. Jammergenoeg is de volgende kabelbaan gesloten als we er aankomen en moeten we alsnog 500m stijgen om bij de auto te komen.

De laatste dag zijn we op weg gegaan naar via ferrata Forcella de Zumeles (32). Deze via ferrata loopt over de derde rotsband van de Pomagagnon Dolomieten. Jammergenoeg heeft het ’s nachts weer geregend en is het ’s ochtends mistig. De mist is zo erg dat we soms nog geen tien meter ver kunnen kijken. Bij de eerste splitsing houdt het pad op en even later ook de markeringen. We doen er drie kwartier over om de weg terug te vinden, van een pad is nog steeds geen sprake. Deze tocht is zeker lastiger dan we ingeschat hebben, het weer zit niet mee en we lopen al minstens drie kwartier achter op schema. We willen hier ook niet lopen als het slechte weer doorzet en het gaat regenen, dus besluiten we om terug te keren naar de camping. Jammer.

Punta Dallago

Het oefenen ging goed en we zijn toch hier, dus we willen nog een echte alpiene route doen. We hebben goed door de gids gebladerd en ons oog viel op Punta Dallago – “Ottern”-Weg (120). Een mooie route in de Nuvolau Dolomieten, 5 touwlengten, IVe graads, met zo te lezen een makkelijke afdaling en er staat geen opmerking als “viel begangene Route”. Deze keer geen schets gemaakt, maar een kopie uit de gids. In plaats van naar het andere dal te rijden, beginnen we op de Falzarego pas. De route is te bereiken in een uur over pad 441. Het is mooi weer, dus dat is geen straf.

055
441, de route naar Punta Dallago.

058
Charissa met op de achtergrond Punta Dallago.

Er zit maar 1 touwgroep voor ons, die veel stenen lostrapt. Een keer slaat een steen ter grootte van een baksteen in het gras. We zijn erg blij met onze helmen!

Fred begint met de eerste touwlengte. IVe graads, niet te makkelijk. Even later wordt het IIIe graads. Dat is makkelijker, maar er zijn ook minder spleten te vinden waar een nut of een camalot in past. Dit terrein bestaat vooral uit over elkaar liggende, puntige rotsplaten. Zo’n uitstekende punt heet in goed Nederlands een Köpfl en daar past mooi een touwtje of een schlinge met schuifknoop omheen.

In de gids staan alleen wat mephaken als standplaats, verder geen tussenzekeringen. Onderweg komen we toch nog een paar geslagen mephaken en een touwtje door een Sanduhr tegen. Wat we op standplaatsen moeten vinden, klopt ook niet met wat in de gids staat. Gelukkig hebben we geleerd om niet op de gids te vertrouwen.

Fred klimt de laatste touwlengte. Eerst een stukje IV-, daarna III en dan I. Inderdaad, een vlakke top, waar ergens een Sanduhr en een mephaak verstopt moet zijn. Fred loopt wat rond, maar kan niks vinden. Met een nut, een schlinge, een camalot en nog wat ander spul wordt toch een standplaats gemaakt. Een paar keer goed aan rukken, nee, het geeft geen krimp. Tijdens het doorhalen van het touw blijft die steken om een rotspuntje. Een stukje terugklimmen, het touw los halen en dan kan Charissa nakomen.

063
Standplaats op de top.

Even later staan we samen op de top van onze eerste echte alpiene beklimming. We hebben er allebei van genoten.

We eten een paar broodjes en een banaan en gaan dan weer. De afdaling is inderdaad makkelijk, aan de achterkant loopt een pad naar beneden. Een uurtje later zitten we aan een lekker bakje koffie op de Falzarego-pas.

Standplaatsen

066
Een standplaats.

068
En nog een standplaats.

Cortina d’Ampezzo

076
Cortina d’Ampezzo.

077
Cortina d’Ampezzo.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Klimmen in Orpierre, zomer 2009

We hebben onze Baerentrek tocht voortijdig afgebroken. In plaats daarvan zijn we doorgereisd naar Zuid-Frankrijk, om te gaan klimmen. Hier is het altijd goed weer.

We staan hier op de klimmerscamping, met wel 1 hele ster. In het dorp hebben we de topo gekocht. Aan de verkoper hebben we nog even gevraagd hoe het weer hier is. Het antwoord is: “Goed, zoals nu. Eigenlijk zoals de hele zomer.” Tijd om te gaan klimmen dus.

000
De topo van Orpierre.

We zitten in Frankrijk, dus als eerste vanmorgen naar de bakker. “Deux croissant et une flute, s’il vous plait”. Mmm…
Orpierre bestaat uit een negental rotsmassiefjes. Ze zijn allemaal te voet te bereiken vanaf de camping. “Belleric” is dichtbij en er zijn makkelijke routes. We zijn daar begonnen met route “Les p’tits loups”, een 3a. Je kan er nog een tweede touwlengte achteraan klimmen, dus heel erg geschikt om even wat touwtechnieken te oefenen.

002
Even erin komen met een makkelijke route.

’s Middags weer terug naar de camping, we zijn duidelijk niet gewend aan al die zon en branden uit onze (zwarte) schoenen. Tijd
voor siesta onder de boom langs onze tent. Heerlijk, het lijkt wel vakantie.

Het is niet alleen maar goed weer. Als we de tweede dag terugkomen voor onze siesta, betrekt het behoorlijk. Het duurt dan ook niet lang voordat het met bakken uit de hemel valt. Het is de eerste vakantie met onze nieuwe Marmot tent. Gelukkig houdt hij het droog tijdens deze bui. Omdat het water niet snel genoeg de grond in kan zakken, drijft de tent op een laag water. Binnen blijft het droog.

008
Hagelstenen.

Gelukkig was het van korte duur, dus niet lang daarna konden we weer gaan klimmen. We hebben zelfs nog een route gedaan die niet in onze topo stond.

012
Genieten.

Na een weekje heerlijk klimmen, tientallen routes gedaan. We begonnen rustig met een 3a en zijn gestopt bij 5b+. (Alles allebei
voorgeklommen) Jammergenoeg zit er ook een einde aan deze vakantie.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film