Vliegende patatten

De Woudlopers Oriëntatie Run, de enige oriëntatieloop waar je drie aardappelen moet meebrengen. Ik hoor je denken: “wat schrijft hij nu voor een onzin?” Het is heel simpel: als de Woudlopers je vragen om drie aardappelen mee te nemen tijdens de WOR, dan doe je dat gewoon. No questions asked.

Dit wordt onze tweede deelname. De vorige keer waren we zo enthousiast dat we ons meteen weer wilden opgeven. De Woudlopers omschrijven het zelf als “een avontuurlijke loopwedstrijd […] met dat tikkeltje meer”. En dat tikkeltje meer, daar gaat het om. In theorie is het een wedstrijd, maar iedereen schrijft zich in omdat het zo leuk is om te doen. Zes uur lang rondrennen door het bos en de heide en bij elk checkpoint weer de vraag of dit de echte is, of dat je een instinker hebt gevonden.

Even voor tien begint de briefing. De bedoeling van een normale briefing is om je laatste informatie te delen. Bij de WOR zorgt de briefing juist voor meer verwarring.

01

Dit jaar wordt het startschot verzorgd door een heus kanon. Het eerste schot belandt in het Kanaal Bocholt-Herentals. De tweede poging haalt de overkant met gemak. Dit wordt de laatste CP, maar niet voor ons.

03
Net als vorig jaar nemen we ongeveer een half uur tijd voor de voorbereiding. Dit jaar krijgen we een roadbook en een stuk of tien kaarten. Thuis hebben we er een mooie collage van gemaakt, hadden we die onderweg maar al gehad.

WOR5_collage_met_route

Het gaat te ver om het hele roadbook te bespreken, dus volgen een paar highlights:

We beginnen met een verhaaltje: we gaan de WOR-jager achterna. Of eigenlijk een muis die opgegeten wordt door een kat, die opgegeten wordt door een wolf, die geschoten wordt door een jager (met een houten been, zijn linkse of zijn rechtse been?) die opgegeten wordt door een beer. (Beren, in België? echt?!) De beer is nergens te bekennen, maar wel een wijk vol met oude meesters. Ze verschuilen zich in de struiken en onder de banken.

05

Bij checkpoint D moeten we op zoek naar een vogel die tjilpt. We noteren het eerste ding dat we tegenkomen dat tsjilpt. Later blijkt dat dat toch echt een boomstammetje was en geen vogeltje zoals gevraagd. Het meerendeel van de andere deelnemers maakt dezelfde fout. Scherp blijven!

Checkpoint 8 ligt op de uitkijktoren over de Lommelse Sahara. In het roadbook staat: “73.7 meter boven de zeespiegel. Info op infobord. Foto C.” We nemen niet de moeite om op het infobord te kijken. Anders hadden we misschien gezien dat het platform 20 cm hoger zou liggen dan de CP. En dat onze post dus niet op het platform zelf zou liggen. Bij de nabeschouwing ‘s avonds horen we dat we net naast de trap over de railing hadden moeten hangen, dan hadden we de juiste checkpoint zien hangen aan de buitenkant. Iedereen maakte deze fout…

Voor opdracht Y moeten we een compositietekening samenstellen. Alles gaat goed, behalve de snor. Blijkbaar hoort het groene glas niet in de groene glasbak in België? Of maken we een andere denkfout? Toch maar eens verdiepen in de recyclegewoonten van onze zuiderburen.

Bij proef X hebben we dan eindelijk onze piepers nodig. De hele ochtend vliegen ze al door Charissa haar rugzak. Belgische frites zijn wereldberoemd en nu krijgen we eindelijk een workshop in het maken van Belgische frites. Er is alweer een kanon voor nodig, ditmaal met perslucht. De aardappels vliegen om onze oren en we maken genoeg frites om twee extra aanwijzingen te verdienen. En een puntzakje met Franse(?) frietjes.

08

Langzaam begint de vermoeidheid toch toe te slaan. We noteren toch nog een paar instinkers. Zo komen we er bijvoorbeeld bij de nabeschouwing achter dat het natuurlijk niet uitmaakt of je vooruit of achteruit in noordelijke richting loopt, op beide manieren loop je naar het noorden.

12 We kunnen weer terugkijken op een prachtige dag lopen met puzzels met achteraf een lekkere bord spaghetti. Het kan zijn dat dit verhaal warrig overkomt en daar is maar één oplossing voor: zelf een keer meedoen. Een kleine kans dat het dan allemaal duidelijk wordt.

Analyse

2015 2016
Totaal CPs 71 86
Totaal standaard CPs 39 61
Totaal speciale CPs 32 25
Gevonden CPs 45 (63%) 60 (70%)
Gevonden standaard CPs 25 (64%) 37 (61%)
Gevonden speciale CPs 20 (63%) 23 (92%)
Correcte standaard CPs 24 (96%) 35 (95%)
Correcte speciale CPs 15 (75%) 18 (78%)

We waren 5 minuten eerder binnen dan vorig jaar. Dit jaar hadden we meer ingezet op de speciale posten, wat goed heeft uitgepakt. Een opvallend verschil is ook de toename in aantal standaardposten. Net zoals vorig jaar hebben we niet alle posten kunnen halen in de tijd. Verbeterpuntje voor de volgende keer?

Dit jaar zijn de teams sneller dan vorig jaar:
WOR2015-time-overzicht WOR2016-time-overzicht

De teams waren ook beter, er zijn meer posten gevonden in totaal:
(Lichtblauw: correcte CPs, donkerblauw: incorrecte CPs.)
WOR2015-posten-overzicht WOR2016-posten-overzicht

Hetzelfde zie je terug als je de uitslagen per team bekijkt:
(Rood: speciale CPs, blauw: standaard CPs, licht: correct, donker: incorrect)
WOR2015-team-overzicht WOR2016-team-overzicht

Packrafting Schweiz

15

19

Ingrediënten voor een weekend vol met waterplezier:
– Mooie omgeving, liefst met herfstkleuren.
– Fijne mensen die meegaan.
– Zon!
– Genoeg water in de rivier en voldoende stroomversnellingen.
– Een houtvuur om ‘s avonds weer op te warmen.

11

10

16

34

Laat dat nu helemaal zijn goedgekomen op de Vorderrhein en Hinterrhein in Zwitserland.

25

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

If ye like the nut, crack it.

… the need to get out, to test yourself, to flush out the system, and, above all, to have some fun.
– Al Alvarez, Feeding the Rat

Geen idee wat we konden verwachten, toen we ons maanden geleden opgaven voor the OMM, the Original Mountain Marathon. Rennen door de Schotse heuvels, oriënteren, twee dagen lang met een bivak na de eerste dag, in teams van twee personen en geen georganiseerde ondersteuning. Laten we geen afstand kiezen waar we zeker van weten dat we het halen, laten we net over de grens kijken, feeding the rat.

Daar liggen we dan, eind oktober in Tweedsmuir. De afgelopen dagen was het on-Schots prachtig weer. Veel zon, geen regen, wel wind. We grapten nog dat we de zonnebrand vergeten waren. We gaan slapen in een weiland naast het Event Centre en we worden wakker in een waterbuffel-modder-paradijs. Toen we ons opgaven voor deze race lachten we erover: eind oktober, dé garantie voor slecht weer. Nu zouden we het liefst toch nog een keertje omdraaien, maar goed, if ye like the nut, crack it.

103

Het is onze eerste OMM en we hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Het eerste wat ons opvalt is de kleine rugzakjes van onze mede-racers. Er is een lijst met verplichte zaken die iedereen mee moet nemen. Wonderbaarlijk dat dat allemaal in zo’n klein rugzakje past.
Tot aan de start weten we niet wat onze route gaat worden. Elke minuut mag een team starten. Als we eindelijk vooraan staan, horen we: “Er zijn nog wat laatste wijzigingen gekomen. We hebben toch geen toestemming gekregen van één van de landeigenaren. Op jullie kaart is daarom een deel van de route met de hand ingetekend.” Dan gaat de toeter, we checken in, krijgen onze kaart en gaan een paar meter verderop kijken wat we vandaag gaan doen.

104

We verzinnen een prachtige strategie naar het eerste checkpoint, maar eenmaal uit het bos lopen we zo de dichte mist in. Het navigeren gaat nog wel, maar het terrein is echt medogeloos. Het is ploeteren door hoge graspollen, modder en lage heidestruikjes. De eerste dag begint met regen, mist en harde wind, maar verbetert daarna naar een klein zonnetje.

106

Tot checkpoint 4 moeten de checkpoints in een bepaalde volgorde afgelopen worden. Daarna moeten we 3 checkpoints kiezen van de 5. De keuze en volgorde is aan ons. Eigenlijk zijn we allebei al best moe. Als echte laaglanders kiezen we voor de 3 checkpoints met zo min mogelijk hoogteverschil, wel iets meer afstand. Bij het tweede optionele checkpoint komen we een mede-racer tegen. Hij kan nog wel, maar z’n maat zit er helemaal doorheen. Ze gaan alvast naar het bivakpunt. We kijken elkaar aan. Wat gaan we doen? Ook wij zijn kapot, maar een gemist checkpoint betekent einde race. Nee, we geven niet op, het wordt alles of niets.

111

Het derde optionele checkpoint vinden we sneller dan verwacht. De schemer zet al in als we beginnen met omhooglopen uit het dal. Het volgende checkpoint ligt in de andere vallei. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo moe ben geweest, nog drie checkpoints. Ik eet maar een reep voor de energie. We zien een ander team de andere bergrug oplopen. Geen idee welk parcours zij doen, maar als wij boven aankomen, zien we dat ze onze route zijn gaan volgen. Het volgende checkpoint bereiken we in het donker. De maan verdwijnt net achter een dik wolkendek, gelukkig regent het niet.

Bij dit checkpoint treffen we een aantal andere teams. Iedereen doet de hoofdlampen op en eet nog wat. Op weg naar de laatste twee checkpoints, dichtbij de bivakweide. Deze keer is het plan om pal west te lopen dan over twee hekjes te klimmen en afdalen in het dal van de bivakweide. Het terrein was al moeilijk loopbaar bij daglicht, het lijkt nog moeilijker bij het schijnsel van een hoofdlampje. De teams steunen elkaar en met een man of acht lopen we dit laatste stuk. Het is heel normaal om elkaar te helpen in de race, al moet het er voor een observeerder vreemd uitzien: Zeshonderd man die er vrijwillig voor kiezen om te strijden tegen de klok en de elementen. De laatsten proberen nu door het donker hun weg te vinden door de Schotse heuvels. Het alternatief om met een biertje voor de tv te hangen klinkt toch ook wel aantrekkelijk.

107

We vinden de hekjes en de vallei van de bivakweide. De laatste twee checkpoints zijn onvindbaar in het donker. De sluitingstijd van acht uur nadert en om twee minuten over acht lopen we het bivakterrein op. We worden aangemoedigd door een uitgelaten groepje vrijwilligers die klappen en juichen. Thanks guys! Einde race, twee checkpoints gemist en twee minuten te laat. Helaas.

Teleurgesteld zijn we er niet echt om. We zijn kapot, echt helemaal leeg. We hebben alles gegeven wat we hadden en we hebben ervan genoten. Nu is het tent opzetten, koken, eten en dan slapen. We zijn zo moe dat we de slaap niet goed kunnen vatten.

110

Om zes uur klinkt een eenzame doedelzakspeler. Niet lang na de start van z’n lied gevolgd door de organisatie die met een megafoon rondrent om iedereen een goedemorgen te wensen. Over een uur mogen de eerste teams al starten. We hebben geluk dat dit weekend de wintertijd is ingegaan en we een uurtje langer hebben mogen slapen.

Aangezien we uit de race liggen, heeft het voor ons geen zin meer om te starten de tweede dag. De kortste weg terug is 13 km. Eindelijk zien we waar we gisteren gelopen hebben. De dichte mist is weg en vandaag lopen we een deel van de route van gisteren in een klein zonnetje en snoeiharde wind.

114

The Original Mountain Marathon, een hele ervaring. We waren koud, nat, blij, moe, uitgeput maar toch ook enthousiast om door te gaan. We hebben gegeven wat we konden en kijken terug met een voldaan gevoel. De sfeer van deze wedstrijd is uniek. Dit gaan we zeker nog een keer doen, maar, for this year the rat has been fed.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Analyse

201

De eerste dag hebben we 35 km afgelegd, de tweede dag 13 km. In totaal hebben we 2670 hoogtemeters omhoog en omlaag gelopen. Er zijn 116 teams gestart op ons parcours, daarvan zijn er 73 gefinished op het bivakterrein. Aan het eind van de tweede dag zijn er maar 42 teams gefinished, één derde ongeveer.

Wat hadden we zelf beter kunnen doen?

  • Harder trainen is natuurlijk een open deur. Maar hoe train je voor iets waarvan je niet precies weet hoe het eraan toe gaat?
  • We zagen veel mensen lopen met kleinere rugzakken dan wij hebben. Als vergelijk: onze rugzak woog 9 kg, de rugzak van een teamlid uit de Elite klasse was 6 kg. Er is een lijst van verplichte zaken die je bij moet hebben. Daar voldeden we aan, verder hadden we niet zoveel extra bij. We zagen wel dat er spullen zijn die bijvoorbeeld een jas en een slaapzak combineren. Of een regen/loopbroek. Dat scheelt misschien een paar kilo, maar het blijft de vraag of je je geld wilt besteden aan dit soort specifieke spullen die je verder nergens voor gebruikt.
  • De keuze van optionele checkpoints hadden we anders kunnen doen. We hebben gekozen om AC, CD en AD te doen, zo min mogelijk hoogtemeters. Misschien hadden we beter AO, AC en CD kunnen doen. Een beetje meer hoogtemeters, qua afstand ongeveer gelijk, maar veel meer over paden.

Alaska rocks

147

Two Cheechakos* travelling to the last Frontier

De meeste reizen die we gemaakt hebben spelen zich af in Europa. Deze keer vertrekken we naar de andere kant van de wereld, naar the last Frontier, de laatste wildernis: Alaska.

A frontier is never a place; it is a time and a way of life. Frontiers pass but they endure in their people.
– Hal Borland

We zijn hier naartoe gekomen om deze wildernis te beleven, de uitgestrektheid die we in het kleine en bevolkte Europa niet kennen. Geen enkele kaart doet recht aan deze uitgestrekheid. Normaal lopen we op wandelkaarten met een schaal van 1:25 000, nu liepen we op kaarten met een schaal van 1:225 000, de schaal van een wegenatlas. We beginnen pas gevoel te krijgen voor de schaal van het landschap als we Anchorage uitrijden. Aan het einde van de Knik Arm opent het landschap zich plots: we rijden een vlakte in en zien de bergen in het noorden. Het duurt meer dan een uur voordat we met de auto aan de voet van de bergketen zijn. Een tijd waarin we thuis half Nederland al zijn gepasseerd.

Later lopen we over de Kesugi Ridge ten oosten van de hoogste berg van Noord-Amerika, Denali. Tussen de bergkam waar wij over lopen en het massief van Denali ligt een groot bos en de brede Chulitna rivier. Denali heeft zijn eigen microklimaat zoals zoveel hoge bergen en hult zichzelf in mist en regenwolken voor twee-derde van de tijd. We lopen er al twee dagen en zouden prachtig uitzicht op de berg kunnen hebben als de berg zin heeft om zich van zijn dikke grijze jas te ontdoen. Deze dagen zien we alleen het voorgebergte met een paar stevige gletsjers. Wanneer Mount Hunter die naast Denali ligt een keer door de mist prikt, valt onze mond open: geen idee dat er in de wolken zo’n machtige berg verstopt zat!
128

De volgende ochtend lopen we terug omhoog de bergrug op. Onderweg hebben we het over de afgelopen nacht: de harde wind zorgde voor een flink klapperend tentdoek. De wind heeft gelukkig ook voor een wolkenloze hemel gezorgd, de zon schijnt. Wanneer we bovenaan de bergrug komen krijgen we het uitzicht waar we de voorgaande dagen al op gehoopt hadden: Denali, bijna anderhalf keer zo hoog als de indrukwekkende Mount Hunter van gisteren. We zijn met stomheid geslagen, hoe heeft deze gruwelijk grote berg zich schuil kunnen houden achter die paar wolken de afgelopen dagen?

144

Dit gaat al ons gevoel van schaal te boven. We besluiten spontaan om een dag langer bij Byers Lake te blijven, zo indrukwekkend is het landschap. Als we in Talkeetna zijn, 100 km hiervandaan, steekt Denali nog steeds boven het landschap uit. Indrukwekkend.

158

165

Het is niet alleen de natuur die indruk op ons maakt aan deze kant van de wereld. Het meeste zijn we geraakt door de mensen hier, maar daarover later meer.

The Alaskan people are a population generally set apart by their unrestrained spirit and ability to make life happen in a most delightful manner under the some of the most un-delightful circumstances.
– Bob Huck

*) Cheechako, groentje, een nieuweling in het noorden (een term gebruikt ten tijden van de Klondike).

Beren

In Europa staan we als mensen altijd bovenaan de voedselketen: alle beesten zijn bang voor ons. De paar beren die we hier nog hebben zijn zo schuw dat ze schrikken van hun eigen schaduw. In Alaska is dat anders, daarom hebben we ons goed voorbereid voor bear country. Voorbereiden is één ding, maar er daadwerkelijk zijn, ondervinden en voelen is heel iets anders.

We rijden naar ons vertrekpunt bij de Kings River met de shuttle bus. Don is onze chauffeur, honkbalpetje, grote baard, geruit shirt aan en een buikje. Hij praat graag en veel, waaronder ook vele grapjes. “Hey guys, you know the difference between scat from a black bear and that of a grizzly? No? Black bear’s scat is filled with seeds, berries, etc. Grizzly’s is filled with bear bells, bear spray, hiking boots, …” Zelf lacht hij er het hardst om.

Het is nog ochtend als we het bos in stappen. Een dicht bos. De wind waait en de bladeren ritselen. Het ruikt naar denneboom. Ondanks dat alles er normaal uit ziet, maken onze hersenen overuren. Waar is de verrekijker? Is dat een boomstronk in de verte, of is dat een beest? Moeten we de berebel hier ook al gebruiken? Het normale bos verandert in ons hoofd in een gang met achter elke struik een groot harig monster, klaar om ons de stuipen op het lijf te jagen. We zien pootafdrukken en poep. Dan komen we aan bij de doorwading van Kings River.

003

004

Het idee is om de eerste dag tot boven de boomgrens te lopen. Dat gaat niet meer lukken vandaag. Vooral Charissa heeft geen moment kunnen ontspannen in de uren die we gelopen hebben. Laat staan kunnen genieten van dit ruige landschap. We nemen een lastige beslissing om de tocht die we goed voorbereid hadden achter ons te laten en terug te keren naar de asfaltweg.

Op de terugweg zie ik meteen een verandering bij Charissa. Ze is nu al wat meer ontspannen, bijna opgelucht, terwijl we door hetzelfde landschap lopen als daarnet. Het gevoel van zo’n ondoordringbaar bos is moeilijk te doorgronden en al helemaal niet rationeel te benaderen. Tom Waes zegt het mooi: “Bear country, land of light sleep.”

We keren terug en worden geholpen met het uitstippelen van nieuwe tochten. We gaan wandelen door wat opener terrein waar we wat meer andere mensen tegen zullen komen. “Meer” is hier relatief. Als we vier wandelaars tegenkomen per dag is het veel.

We lopen over de Resurrection Trail en ons water is op. Vers water is nooit ver weg, de trail loopt langs de Resurrection Creek. Charissa gaat water halen. “Ik zie een beer, een zwarte!” Hij heeft ons niet gezien, we staan benedenwinds dus hij heeft ons ook nog niet geroken. Hij is maar een meter of vijftig van ons weg en staat aan de andere kant van de rivier, ook hij heeft dorst. We roepen maar hij ziet ons nog steeds niet. Hij heeft wel iets gehoord, maar weet niet wat, want hij richt zich op om beter te kunnen waarnemen. Op het moment dat hij ons ziet, stuift hij weg. We zien struiken tientallen meters van de bosrand nog schudden als hij erdoorheen rent. We hebben een beer gezien, en hij reageert precies volgens het boekje.

041

042

Bear country, land of light sleep.
– Tom Waes

Ik heb op twee momenten met de bearspray in de hand gestaan: De eerste keer toen ik in de tent aan het rommelen was en van achteren beslopen werd door een hond. Die kwam ineens uit de struiken zetten met veel geritsel. Voor ik het in de gaten had stond ik buiten de tent met de bearspray in m’n hand. Z’n baasje zei later: “Misschien moeten we hem een bel omdoen, hij heeft nogal de neiging om mensen te besluipen.” Misschien inderdaad een goed idee, ook voor z’n eigen bestwil.

De tweede keer zat ik net achter een struikje om die van de nodige mest te voorzien toen ik geroffel hoorde. Het geluid leek op een zwaar beest dat in volle gallop aan kwam stormen. Ik kijk de berg omhoog en (met m’n broek nog langs m’n enkels) heb de bearspray in mijn hand. Niks. Als ik omkijk zie ik dat Charissa haar packraft aan het ontdoen is van zand en steentjes voordat ze die gaat oprollen. Om de steentjes eruit te halen roffelt ze met haar handen op de onderkant…

Aan het begin van de Resurrection Trail komen we een oude Alaskaan tegen op een fiets. “You guys have some bear protection with you? Just saw some blackies down the road, big ones.” Hij moet ze weggejaagd hebben, want wij hebben ze niet gezien. Of het was een sterk staaltje Alaskaanse humor.

Sourdoughs*

Voordat we naar Alaska kwamen kenden we het land alleen van Discovery Channel: goudzoekers, tonijnvissers, loggers, ruw volk in een ruw land. Wat hadden we het verkeerd.

[…] it is the people of the place and the joy filled insanity that gave me years of adventure and laughter and who are the source of the memories that truly make my heart of hearts smile with abundance and an awesome gratitude.
– Bob Huck

Er is hier geen openbare buslijndienst en maar één spoorlijn. Toen we terug wilden van onze eerste tocht was er geen andere mogelijkheid dan liften. Als we later plannen maken voor nieuwe tochten krijgen we ook het advies: “You should hitchhike your way across Alaska. It is easy, a lot of fun and you’ll meet a bunch of interesting people.” Niets was minder waar.

114

De eerste dag van onze eerste trail was lang, zwaar en vol met bere-stress. Liftend kwamen we uit in Palmer, één stadje voor Anchorage. In theorie zouden we nu binnen een uur in Anchorage kunnen zijn. In de praktijk proberen we een uur lang om een lift te krijgen, tevergeefs. We waren kapot en het werd tijd om een tentplek te zoeken en morgen opnieuw te proberen Anchorage te bereiken. Juist op dat moment stopt een auto en ontmoeten we iemand die “even” 150 km op en neer rijdt naar Anchorage, ondanks dat hij zelf een kwartier rijden verderop woont. Wat waren we blij met hem.

In totaal hebben we negen maal gelift, bijna 400 kilometer. Allemaal werden we meegenomen door locals, de toeristen in campers reden allemaal door. Het viel ons op dat de locals het oprecht leuk en interessant vinden om je mee te nemen en te luisteren naar wat je hebt meegemaakt, waar je vandaan komt en hoe het daar is. Ook zij vertellen over hun land en wat ze doen en zijn daar trots op. Misschien is het juist wel de verre afstanden tussen dorpen, het wisselende weer, de sterke natuur in dit land die ervoor zorgt dat mensen meer op elkaar zijn aangewezen en daarom ook meer bereid zijn om elkaar (en twee rugzaktoeristen) te helpen. Wij vonden het in ieder geval een hele ervaring en prachtig om zoveel mensen te ontmoeten die zo open en trots op hun land zijn.

164

*) Sourdough (zuurdesem), een oud-gediende in Alaska, een naam die zijn oorsprong vond in de zuurdesem gebruikt door de goudzoekers omdat ze geen gist hadden.

Dankwoord

Alastair Humphreys schreef ooit: “Most of my memories of people are from the briefest of connections.” Deze reis heeft ons pad zich gekruist met talloze andere mensen. Een aantal van hen zijn we dankbaar en ondanks de briefest of connections zullen deze ontmoetingen in ons geheugen blijven staan.

Casey, dank je wel voor de ongelooflijke lift op een moment dat we er echt doorheen zaten.
Base Camp Anchorage: Eric, Nate, Ole, bedankt voor de goede zorgen, de nieuwe ideeën voor mooie tochten en het lenen van de wandelstokken toen onze set verdwenen was.
Patrick & Harlow, bedankt voor de aansteker toen de onze het had begeven, voor de goede ideeën, en de gastvrije uitnodiging.
Terri, dank voor het stoppen in de stromende regen om twee drijfnatte peddelaars een lift te geven.
Joel, dank je voor de talloze inspirerende gesprekken tijdens de koffie.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Verschillende kaarten rond de Talkeetna Mountains
1 : 63000
Beschikbaar via http://store.usgs.gov/

Kaarten van heel Alaska
DeLorme Alaska Atlas & Gazetteer
1 : 300000 tot 1 : 1200000
ISBN 0-89933-289-7

222: Denali National Park
National Geographic Trails Illustrated
1 : 225000

Backcountry Bear Basics, second editions
The mountaineers books
Dave Smith
ISBN 978-1-59485-028-8

Gelopen trails

Trail langs Kings River
Coastal Trail (per fiets) in Anchorage
Rond Spencer Lake, daarna per packraft over Placer River
Resurrection Trail van Hope naar Cooper Landing
Mount Marathon
Lost Lake Trail en Primrose Trail van Seward tot Primrose
Kesugi Ridge Trail

La dernière légende

De GR571, een verhaal in drie delen. Deel één leidde ons door de vallei van de Amblève. Het tweede deel ging door het dal van de Salm. Nu wordt het tijd voor het dal van de Lienne.

04

De ondertitel van de GR, de Valleien der Legendes, slaat op de vele legendes die zich in dit gebied afspelen. In het eerste deel hebben we al kennis gemaakt met de duivel van de Fonds de Quarreux. Dit deel zou gaan over de fee genaamd Lienne en een gouden geit.

02

Beiden komen we helaas niet tegen. Eigenlijk komen we helemaal niemand tegen op de mooie paden onderweg. De eigenaresse van de camping in Targnon kijkt raar op als we aankomen, omdat ze in de afgelopen 28 jaar steeds minder mensen GRs heeft zien wandelen. Zonde, dit is een prachtige route, en zo dicht bij huis.

23

25

Via de Fonds de Quarreux, van de legende van het eerste deel, komen we uiteindelijk weer terug bij Remouchamps.

Merci pour l’Ardenne Mystérieuse!

34

35

12

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie

GR571, Vallées des Légendes Amblève, Salm, Lienne
Topo-Guide du Sentier de Grande Randonnée
ISBN 2-9600450-6-8