Schluchtensteig in het Zwarte Woud

P4300233_me

Deze route staat al een paar jaren op de “to-do” lijst, maar kwam er steeds niet van. Er ligt nog veel sneeuw in de hoge bergen, tijd voor een “laagland-route”. Het weer lijkt mee te gaan werken, dus vertrekken we richting het Zwarte Woud. De route is tien jaar geleden ontwikkeld en voert de eerste dagen door meerdere diepe kloven met mooie watervallen en slingerende rotspaden. Daarna volgt de bekendere Schwarzwald-romantiek van boerderijen, bossen, een stuwmeer en uitzichtpunten.

P4290170

We parkeren de auto in de buurt van het eindpunt van de route, in Wehr-Brennet. Hier rijdt de trein ons tot Lauchringen van waar we met de bus tot aan het startpunt van de route rijden, Stühlingen. In het dorp vinden we een camping waar we slapen voordat we in de ochtend starten met de route.

Met stralend weer lopen we het dorp uit richting de rivier de Wutach en volgen zonder problemen de route-tekens. In de eerste uren treffen we een aantal medewandelaars van de Schluchtensteig. Ze wensen ons “auf-wiedersehen” maar we zullen ze niet meer zien. Zij lopen vaste dagafstanden terwijl wij onze bivakspullen en eten mee op sjouw hebben zodat we kunnen gaan en staan waar we willen. Via de Wutachflühen lopen we richting Blumberg waar aardige uitzichtspunten zijn.

P4290147

Enorme wolken stuifmeel in de lucht belemmeren ons helaas een blik op de Alpen. Na een onrustige winderige nacht lopen we de tweede dag de Wutachschlucht in.

P4300185

Het is nog steeds warm en zonnig dus de de bomen geven aangename verkoeling. Het is een prachtig stuk met een afwisselend pad. Je loopt continue naast, hoog boven en soms via een bruggetje over de rivier. Af en toe is er een uitzichtspunt de diepte in.

P4290123

Na het doorkruisen van de Haslachsschlucht overnachten we op de camping in Lenzkirch. De volgende ochtend komen we wat traag op gang. De route voert westelijk langs de Schluchsee over een breed grindpad.

P5010291 (2) - P5010294_fused

Door bossen en over mooie alpenweides gaat het verder naar zowat het hoogste stuk van de route, rond de 1150m. Hier vinden we een hele mooie bivakplek. De avondzon die door de naaldbomen prikt, een kerkklok in de verte, verder complete stilte.

P5010321

We slapen als ossen. Via de Windbergwasserfall arriveren we de volgende ochtend al snel in St. Blasien. De bekende domtoren laten we links liggen en we duiken gauw een café in voor een koffie. Dat doet een mens deugd! Op wat caffeïne zetten we de pas er in om vandaag tot voorbij Todtmoos te komen. Onderweg passeren we de Lehenkopf met mooie uitzichten en een beklimbare toren bovenop.

P5020338_me

Ook verderop zijn meerdere punten met aardige vergezichten. In Todtmoos vinden we net voor sluitingstijd de toeristeninformatie waar we 10 euro betalen om te mogen overnachten naast het Wachshaus net voorbij Schwarzenbach. Dit is een hutje wat ’s winters in gebruik is door de lokale hondesledevereniging. Ernaast ligt een grasveld zo vlak als een biljartdoek en een toilet met wastafel en dus drinkwater. Voor die 10 euro ontvang je ook een ticket waarmee je de dag erna vrij mag reizen met het openbaar vervoer. Na een regenachtige nacht hebben we het geluk droog op te kunnen breken. Zonnig wordt het helaas niet meer.  Een paar afwisselende stukken compenseren enigszins de saaiere stukken maar echt interessant wordt het niet meer vandaag. Het druilerige weer helpt ook niet mee.

P5030385

In Wehr vinden we het officiële eindpunt van de Schluchtensteig. Een route die lovend beschreven wordt in de media en die verwachting wordt waargemaakt. Een mooie, afwisselende, vrij lichte route die de moeite waard is.

Klik hier om alle foto’s te zien

Praktisch

Vanuit Zuid-Nederland is het met de auto een uur of zeven rijden naar het zuiden van het Schwarzwald. Het begin- en eindpunt van de route zijn goed te bereiken met het openbaar vervoer.  Afhankelijk van je voorkeur zet je de auto bij het beginpunt, of juist bij het eindpunt. Ondanks dat meerdere bronnen op internet dit tegenspreken is er voldoende water te vinden onderweg uit natuurlijke stroompjes en beken. Wanneer je dan een waterzuiveringsfilter of -middel meebrengt vind je voldoende drinkwater. We hadden geen waterzuiveringsmiddel bij ons maar ook onderweg zijn er met enige creativiteit voldoende drinkwateropties (kraantje bij kerkhof, bij een eetgelegenheid, vragen bij een huis etc). Overnachten hebben we gedaan op campings en wildgebivakkeerd. We hebben gestaan op de camping bij Stühlingen en Lenzkirch. De laatste nacht stonden we voor 10 euro hier. De route staat beschreven als 6 wandeldagen met dagrugzak. Wij liepen hem eind april in 5 dagen met bivakmateriaal, dit komt neer op ongeveer 25km per dag en dat was prima te doen. De route is uitstekend bewegwijzerd, met de kaart erbij kan je eigenlijk niet verkeerd lopen.

Bibliografie

Wanderkarte Leporello Schluchtensteig 1:25000

Advertenties

Thru-hike Pyreneeën: Materiaalkeuze

Na verschillende eerdere bezoeken aan dit prachtige berggebied liep ik met Fred in de zomer van 2017 door het gehele gebergte, van de oceaan in het westen tot de Middellandse zee in het oosten. Om veel autonoom onderweg te kunnen zijn kozen we ervoor om -verdeeld over meerdere depots- in totaal voor 34 dagen aan eten mee te nemen in de rugzak. De rest vulden we aan vanuit berghutten en dorpjes. Omdat door al dit eten het rugzakgewicht aardig toeneemt was het van belang het gewicht van de overige kampeermaterialen laag te houden. De uiteindelijke paklijst is een persoonlijke keuze, een compromis van comfort, veiligheid en gewicht. In deze post lees je onze ervaringen wat betreft een deel van de materiaalkeuze. Wat hierbij vooral de aandacht krijgt zijn materialen die we niet eerder gebruikten en/of zelfgemaakt zijn. De volledige paklijst is ook zichtbaar: Paklijst HRP 2017

P8211506

Pla de Barbet nabij Canigou

Dragen

  • Zelfgemaakte foampad voor Exped rugzak: Ik gebruikte de Exped lightning 60 welke gestript was door zo veel mogelijk overbodige bandjes te verwijderen. Omdat ik eerder soms pijn in de rug had van het T-stuk van het draagstel heb ik een foampad geknipt met eromheen een ademende stof. Deze heb ik vastgemaakt aan het T-stuk zodat mijn rug ertegen steunt bij het dragen. Met deze constructie heb ik helemaal geen pijn meer gehad. Het werkte perfect en blijft voor de toekomst in gebruik.
  • Zelfgemaakte silnylon drybag: Om gewicht te besparen lieten we de Ortlieb drybags thuis en maakte ik twee silnylon drybags die per zak 95 gram lichter waren dan de originele Ortlieb drybag. Dit heeft prima gefunctioneerd. Hierbij moet gezegd dat we geen langdurige regen hebben gehad. Conclusie: een lager gewicht met voor de omstandigheden voldoende functionaliteit ten opzichte van de eerder gebruikte zwaardere Ortlieb 70L drybag.

Slapen

  • Slaapzak Yet (comforttemperatuur 0 graden): We hebben vier nachten geslapen met vorst tot -5 graden en meerdere nachten met de temperatuur rond de 0 graden. Bij deze temperaturen hebben we geregeld thermokleding gedragen. Fred droeg soms ook nog een donsjas doordat zijn slaapzak donsklonten had gekregen waarbij flink wat lege spots ontstonden. We zijn beiden normale tot koude slapers. Deze slaapzak was een goede keuze qua temperatuurbereik.
  • Slaapmat Sea to summit ultralight insulated: Deze waren nieuw gekocht en ongebruikt voor vertrek, met een R-waarde van 3.3. De mat was erg comfortabel en meer dan warm genoeg. Of de mat ook zo comfortabel is als zijslaper weet ik niet want we zijn beiden buikslapers. Eénmaal hebben we een lek gehad welke goed te repareren was en erna hebben we geen problemen meer gehad. Erg handig is dat de mat bij leeglaten meteen leeg is en in eén keer goed op te rollen is. Pakvolume is ook ruim acceptabel.
  • Zelfgemaakte bivakzakken: Omdat we op pad gingen met een tarp dachten we behoefte te hebben aan een bivakzak. We kozen ervoor een lichte versie te maken van Tyvek soft 1443R. Na een eerdere zelfgemaakte Tyvek bivakzak nu de keuze voor een 1 mtr-rits voor handigere in- en uitstap. De bivakzakken waren fijn om de slaapzak schoon en droog te houden. Ademt goed. Bij regenplasjes onder de mat na een hoosbui wordt de zak van binnen -zoals te verwachten- vochtig. Een inscheuring van 2 cm is ontstaan in de kap van een bivakzak. Is afgeplakt met sporttape. De witte kleur maakt de stof snel vies maar een kleurkeuze voor deze stof was er niet. De bivakzak met de ruwe stof aan de buitenkant zat snel vol met gras, zand, vlekjes etc. Degene met de gladde kant buiten had dit veel minder. Het effect van glijden leek gelijk: ofwel je glijdt als persoon in de slaapzak, ofwel de bivakzak zelf glijdt weg over de grond. Van belang ervoor te zorgen dus dat de ondergrond niet te schuin is zodat je dit voorkomt.
  • Tarp Trailstar silnylon: Ook deze was nieuw gekocht voor vertrek en ongebruikt. Voor twee personen ruimte genoeg, de rugzak en losse spullen kun je naast je kwijt. We hebben veel wind en windstoten geincasseerd waar de tarp goed tegenkon. Je moet wel afhankelijk van de weersomstandigheden de keuze maken op welke manier je de tarp opzet, bijv hoog of laag. Thuis zijn de naden geseald met Silnet van Mcnett. Bij de eerste regen zijn er wat druppels via de bovenpunt binnengelopen en hebben we overwogen dit nogmaals af te dichten, maar na latere regen is alles drooggebleven en hebben we het zo gelaten. Bijgekochte MSR groundhogs waren een goede keus om de tarp stevig te kunnen vastzetten. Een paar nachten zijn we wakker gehouden door muggen. We hadden geen innernet of muggengaas los of in de bivakzak maar in het hooggebergte is dit normaal ook niet nodig.
P7220967

Val de Ordesa

P8010025

In de bivakzak onder de Trailstar

Kleding en schoenen

  • Gemaakte kledingkeuzes: Waren voor beiden goed. Er zijn een aantal zaken die niet noodzakelijk waren maar voor het comfort zijn meegegaan zoals: slippers/five fingers, derde paar sokken, plastiek zakken. De zakken zijn een paar maal gebruikt om bij natte schoenen droge sokken te kunnen dragen ’s avonds. Alle materaal is gebruikt behalve de wegwerp-waterdichte handschoenen alhoewel we die op een middag beter wel hadden aangetrokken.
  • Regenbroek The North Face Storm Stow: Goed waterdicht en een laag gewicht (ongeveer 120 gram). Kwetsbaar materiaal (daarom een laag gewicht) en niet robuust maar geen lek in gekomen deze tocht. Heeft een klittenbandsluiting aan de onderkant om met schoenen aan in de broek te kunnen. Dit is geen probleem met lage schoenen maar bij schoenen met een hoge schacht schiet de elastiek met klittenband al snel van de schoen af wat irritant was. Voor mensen met bovengemiddeld lange benen is deze regenbroek minder geschikt omdat de broekspijpen dan wellicht te kort zijn.
  • Trailrunschoenen La Sportiva Mutant:
    • Comfortabel: geen enkele blaar, enkele geschuurde huidplekken (teen, onderkant voet) waarschijnlijk door een combinatie van wrijving/warmte/vocht. Afgeplakt en snel genezen. Dit was aan het einde van de tocht. Goede hielsteun en voldoende ruimte bij de tenen. Geen last gehad van steentjes en zand in de schoenen, dit zonder gaiters.
    • Duurzaam: het mesh bij de kleine teen (waar de voet vouwt) is thuis verstevigd met seamgrip. Dit heeft zich goed gehouden. Echter is naast de versteviging al vrij snel een scheurtje ontstaan in het mesh, dit van beide schoenen. De scheur is gelukkig niet verder gegaan. De binnenstof van het gescheurde mesh is intact gebleven en dus geen last gehad van extra zand of steentjes welke via de mesh in de schoen komt. Na 700km scheurde aan een schoen het mesh aan de grote-teen-kant. Een veterlus brak na 700km en op de laatste ochtend brak ook de veterlus aan de andere schoen. De zool is heel evenredig afgesleten en er is nog steeds wat profiel over na de hele trip, al is het op sommige plekken minimaal.
    • Grip: de zool heeft vrij aggressive noppen waarbij je goede grip hebt op natte ondergrond en modder. Plakkerige modder laat snel weer los zodat je met een relatief schone zool verder loopt. Het gebruikte rubber van de zool heeft ook goede grip op rotsen en droge ondergrond. Met afdalen merkte ik dat ik vaak iets behoudener liep dan met een zwaardere bergschoen wat ik eerder wijt aan de mindere bescherming van de schoen aan de bovenkant dan aan de grip van de zool. De gevolgen van het stoten aan een steen of een kleine schuiver zijn nu eenmaal groter met een trailrunschoen dan met een logge bergschoen.

Al met al ben ik heel tevreden over deze schoenen tijdens deze tocht en zou ik een volgende keer opnieuw overwegen ze te dragen.

P8080519

La Sportiva Mutant trailrunners

  • Salomon XA pro 3D mid GTX: Voor vertrek hebben we de Meindl Islands bekeken en met onze Hollandse zuinigheid geoordeeld dat we de goed gebruikte zool wel af kunnen lopen de komende maanden. Deze schoenen bevielen altijd goed en na deze tocht komen wel weer nieuwe schoenen.
    Onderweg komt Fred terug op deze keuze wanneer de vele plakkerige klei en modder in het profiel blijft steken alsof het er nooit meer uit wil. Glijpartijen en onzekere stappen zijn het gevolg. Bij de eerstvolgende stop in Gavarnie kopen we -veel te dure- Salomon mids met GoreTex. Zonder GoreTex hadden ze niet.
    Het is een risico om onderweg gloednieuwe schoenen te kopen, maar we hadden geluk. Hier is het oordeel:

    • Het grootste verschil in positieve zin is het gewicht. Zoveel lichter aan de voeten wat echt minder vermoeiend is. Gevoelsmatig loop je er sneller mee.
    • Deze schoen heeft prima grip, minstens te vergelijken met de Meindl’s.
    • Een nadeel is dat de zolen na de trip behoorlijk afgesleten waren. Dit is dus gebeurd in de afstand tussen Gavarnie en Banyuls. Wellicht echter vergelijkbaar met (andere) trailrunschoenen?
    • De prijs was erg hoog, waarschijnlijk deels te wijten aan de aanschaflokatie.
    • Geen enkele blaar of andere huidirritatie ervaren. Ermee weggelopen en ze zaten meteen comfortabel!

    Ondanks de prijs en de slijtage erg enthousiast geworden van dit soort schoenen, een model tussen trailrunners en hoge bergschoenen in. Voor komende trips zal er weer een dergelijke schoen gezocht worden.

    Hygiëne en EHBO

  • EHBO: Een EHBO set is een heel persoonlijke keuze en nog meer afhankelijk van het gebied waar je verblijft. Onze set is gekozen op basis van de meest voorkomende ongelukken zoals schaafwonden, pijn, diarree en allergische reacties. Het schaartje is gebruikt en wat blarenpleisters geplakt tegen geirriteerde huid. De sporttape is geplakt voor wat preventie op de voeten en voor reparaties elders.
  • Voetencrême Gewohl: Nooit eerder gebruikt. Werkte goed tegen zweetgeur en ook tegen een weke huid van de voeten. Wat ik een nadeel vond was dat je het gevoel had dat je wat ging schuiven in je schoenen door de zalf. Hierdoor heb ik het maar af en toe gebruikt. Ander minpunt is dat de crême duur is, 10 euro per tube. Volgende keer overwegen we NOK crême.

Electronica

  • Luci Solar lampje: ’s Avonds vaak bovenin de punt van de tarp gehangen waarbij we beiden vrij goed licht hadden. Het lampje oogt kwetsbaar maar is niet stuk gegaan. Overdag aan de buitenkant van de rugzak gehangen en was dan in de avond goed opgeladen.
  • E-reader Kobo: Geladen met Joosten gids en leesboeken/artikels. Werkte perfect. Heel goede batterijduur wanneer je de verlichting niet gebruikt. Dagelijks gebruikt.
  • Smartphone met digitale kaarten van Locusmap: We hebben de voor-en nadelen van digitale versus topokaarten tegen elkaar afgewogen. Uiteindelijk kozen we om te lopen met topokaarten. Om toch te proeven van het gebruik van digitale kaarten en dit geen extra gewicht kost, namen we ook de Locusmap kaarten mee op de smartphone. Thuis de HRP-track met varianten erop gezet. Het gebruik van zulke kaarten neemt wat weg van de charme van het navigeren maar toegegeven, het heeft ons een paar keer met mist goed op weg geholpen.
  • Powerbank Varta: Meer dan voldoende capaciteit voor wat we nodig hadden. Gebruikt voor opladen van: telefoon, e-reader en Gopro camera. Het opladen van de fotocamera verliep via 220v.
P8211488

Sommige kaarten waren nogal gedateerd, maar het lukte nog wel hiermee te navigeren.

Zuidelijke Vogezen met sneeuwschoenen

De laatste dagen van het jaar. Geen sneeuwvlok in de buurt dus zakken we af naar de Vogezen voor een korte wintertocht. Tegen het vallen van de avond hebben we een parkeerplaats gevonden in het dorp St. Maurice Sur Moselle. We stoppen de laatste spullen in de rugzak en even later steken we de hoofdlamp aan want het schemert al flink. In de regen verlaten we het dorp om langzaam te stijgen naar de eerste overnachtingsplek. Gelukkig, de regen veranderd in natte sneeuw. De berghut is klein en onbemand en heeft alle luxe die je je als wandelaar wensen kunt. We starten de kachel en vermaken ons moeiteloos in de avond. Zachtjes dwarrelen de sneeuwvlokken de rest van de nacht naar beneden. Het resultaat is een mooi pak verse sneeuw in de ochtend. Hier hadden we op gehoopt!

PC280025

Refuge du Plain du Canon


Deze morgen stijgen we langzaam richting Col du Stalon. Na een korte pauze met warme thee banen we ons een weg naar Col du Ballon. Het is wat zoeken door de verse sneeuw,  een spoor is er niet. De zon laat zich niet zien maar erg koud is het niet. Eenmaal aangekomen op de Ballon d’Alsace verandert dat, een ijskoude snijdende wind dwingt ons verder naar beneden. Het is wat zoeken waar we de GR naar het oosten kunnen oppikken, overal dikke corniches. Na wat zoeken vinden we een doorgang. Veel te steil dus de sneeuwschoenen moeten uit en voorzichtig stampen we tredes. Het lukt, nu is het de bordjes van de GR volgen tot refuge la Chaume. Onderweg hebben we prachtig uitzicht op de Alpen. Het is een mooie route en in de schemer komen we aan bij de hut. We delen de ruimte met een local die voor de eerste keer een winterovernachting ervaart in zijn ‘achtertuin’. ’s Nachts houdt hij de kachel aan om zijn zomerslaapzak te compenseren. Al doende leert men….

PC290120

Uitzicht op de Alpen


PC290111_me

Tête des Charbonniers

In de ochtend piepen de zonnestralen door de bomen en vervolgen we onze weg naar refuge Haute Bers. Tussen de kerstballen in de koude hut eten we onze lunch. We lopen verder via het skigebied richting Chaume des Neufs Bois. De wind is hier ijzig koud en we zijn blij het bos in te kunnen. De stijgende temperatuur zorgt ondertussen voor natte, zware sneeuw. Het is duidelijk aan het dooien. Als de voorspellingen stand houden zal het helaas niet meer vriezen de komende dagen. Door de ongustige verwachtingen kiezen we ervoor westwaarts te gaan en te slapen in chalet des Crêtes. Niemand daar. Ook geen hout. Sprokkelen met een pak sneeuw valt niet mee dus de kachel blijft minder lang branden dan we zouden willen. Jägermeister en warme slaapzakken houden ons warm en met het geluid van de huilende wind vallen we in een diepe slaap.

PC290138

Chalet des Crêtes

In de ochtend bevestigt het geluid van smeltende sneeuw waar we voor vreesden. Het is al laat als we de afdaling naar de auto in St. Maurice inzetten. We hadden nog tijd voor een langere lus, maar soms bepaalt het weer de keuzes…

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken

Bibliografie

IGN kaart nummer 3619OT 1:25000

De man met de hamer

Pheidippides trok het juiste lootje, hij mag het goede nieuws gaan brengen. Hij is zenuwachtig vanwege de eer en nog moe van de veldslag. “De Perzen waren met meer, maar wij waren beter”, denkt hij als hij naar Athene rent. Zonder te stoppen komt hij daar aan, roept: “We hebben gewonnen!” en blaast zijn laatste adem uit. Het is het jaar 490 voor Christus.

Twee-en-een-half duizend jaar na deze held lijkt het ons mooi om een marathon te lopen. Niet eerder trainden we met een bepaald doel. Als voorbereiding voor zo’n afstand volgen we een trainingsschema van internet. Charissa heeft pech en krijgt vlak voor de marathon een blessure en een fikse verkoudheid. Om niet het risico te lopen de blessure te verergeren en met het gemis van het laatste trainingsdeel kiest ze ervoor niet te starten. Ze wisselt naar een halve marathon.

Tijdens de trainingen merk ik geen vooruitgang. Ik hou er niet van om elke keer hetzelfde rondje te lopen, dus het is moeilijk om trainingen onderling te vergelijken. Daarnaast zijn er meer factoren die verschillend zijn per training: het weer, de ondergrond, hoe voel je je, etc. Het beïnvloedt allemaal de beleving van je training. Het meten van hartslag en snelheid laat wel degelijk zien dat ik vooruit ga:

trend_HT_Fred_end

Het is mijn eerste marathon en daarom lastig om een strategie te bepalen. Ik weet hoe mijn lijf reageert bij lange afstanden, maar 42 kilometer als wedstrijd heb ik nooit gelopen. Ik neem me voor om te lopen met een constante hartslag die iets hoger ligt dan tijdens mijn duurlooptrainingen. Conditioneel zal het geen probleem zijn, als m’n spieren maar meewerken. Het is de eerste warme dag van het jaar wat het extra interessant maakt. Mijn lijf is beter geschikt voor kou dan voor warmte.

Ik ga in het startvak staan tussen de hazen van 3u15 en 3u30. Het startschot klinkt en ik begin de 3u15 hazen te volgen. Na een paar kilometer kijk ik op mijn horloge: ze lopen te hard. De twijfel slaat toe. Toch de hazen blijven volgen, het gaat immers lekker? Misschien loop ik mezelf stuk op dit tempo, ik ben niet van plan om aan het einde te moeten wandelen! Keuzes…

Foto: Corné Hannink

Ik loop m’n eigen race. Dat wordt ‘t. Langzaam laat ik me iets terugvallen.  Ik ben niet helemaal overtuigd, het liep zo lekker. Ik neem me voor om in de laatste kilometers een eindsprint te trekken.

Vanaf kilometer 20 begint mijn snelheid af te nemen en ik heb last van pijntjes. Ik heb vaker met deze combinatie van sokken en schoenen gelopen, maar vandaag loop ik blaren. Leermomentje.

Ik passeer kilometerpaal 30. Het gaat nog steeds lekker. Het wordt steeds warmer, maar het is een afwisselend parcours met veel schaduw en genoeg bekers/sponzen met fris water. Ik heb m’n eigen drank mee, maar ben blij met het water. Ik gebruik het vooral om af te koelen.

Bij kilometer 36 staat hij dan: De man met de hamer. Weg energie, protesterende spieren. Nog 6 kilometer. Een afstand die ik normaal geen trainingsrondje waardig vind. Tijd om van strategie te wisselen. Een leuke tijd neerzetten wordt niet wandelen. Dacht ik een paar uur geleden niet aan een eindsprint?

Over 3 kilometer zullen m’n ouders langs het parcours staan. Een kwartier, misschien een paar seconden langer. Ik zak terug naar 5’15” per kilometer en ben er tevreden mee. Ondertussen haal ik lopers van de halve marathon in. Ze zijn er veel slechter aan toe, er is nog hoop.

Ik pers er nog een lach uit als ik m’n ouders zie. De helft van de 6 km zit erop. Stramme spieren, warm weer, blaren, nog een kwartier volhouden en dan is het voorbij, ik kan nog een beetje versnellen. De rol van wat er tussen je oren gebeurt is veel groter dan ik had gedacht.


Foto: Tilburgse Amateur Fotografen Vereniging

Charissa is net gefinished voor de halve marathon. In de laatste bocht voor de finish ziet ze me en loopt ze een stukje mee. De aanmoediging die ik nodig heb voor de laatste meters. Na deze bocht ben ik er. Geweldig!


Foto: Corné Hannink

Nabeschouwing

Op internet vind je marathon schema’s die 5 à 6 maanden duren. Ze zullen helpen om een marathon te kunnen lopen, maar een recordtijd zal er niet inzitten. Comfortabel en makkelijk zal het nooit zijn.

Hardlopen is simpel, je zet je ene voet voor je andere. Tijdens het trainen komen veel meer facetten naar boven. Hoe reageert m’n lijf op veel hardlopen? Welke trainingsvormen zijn er en hoe deel ik die in? Wat kan ik eten en drinken tijdens het lopen zonder er last van te krijgen? Hoeveel moet ik eten om genoeg caloriën binnen te krijgen? Persoonlijke keuzes, een onderzoek naar m’n eigen lijf.

Honderdtwintig jaar geleden werd de marathon toegevoegd als Olympische afstand. De eerste winnaar liep onder de 3 uur. Zo snel was ik niet, maar toch ben ik ontzettend blij. Dit resultaat zal ik waarschijnlijk niet meer kunnen evenaren: 39e overall en 15e in mijn categorie. Het voordeel van meedoen aan een onbekende marathon. Aan mijn avontuur heb ik, in tegenstelling tot Pheidippides, alleen spierpijn overgehouden.

Are you finished?

Het is al een paar uur donker als we gestommel horen buiten. Tien voor negen, een skiër. “Are you finished?”, vraagt hij. Are you finished? De woorden raken me alsof ik ruw ontwaak uit een diepe slaap. Hoezo, are you finished? “Ehm, excuse me?” is het enige wat ik kan antwoorden. “Are you finished?” vraagt hij nogmaals. Het kwartje valt niet. “Ehm, yes?”. Het zal wel, wat een rare vraag. Ik vraag hem naar zijn nationaliteit. “Finland.” Nu valt het kwartje: “Are you FINNISH?”

Z’n pulk is kapot. Een andere skiër heeft hem provisorisch gerepareerd. Hij vertrouwt het niet en wil zo snel mogelijk terug naar de bewoonde wereld. Hij is zo laat omdat hij twee dagetappes in één dag gedaan heeft. Zelf vindt hij het niet laat, hij kwam iemand tegen die om half twaalf bij een hut aankwam.

P3130226

We zijn in Finland in het nationale park Urho Kekkonen. Onze Finse hutgenoot wil naar Lankojärvi net als wij. Het sneeuwt vandaag en de route die we nemen heeft geen scootertrack. We gaan traag vooruit door deze dikke, witte deken van sneeuw. We stoppen op 1/3 van de route voor de lunch. Te traag, we zullen in het donker aankomen. Via een andere pas gaan we naar Tuiskukuru, een hut die dichterbij ligt. We komen onze Finse hutgenoot nog één keer tegen, hij gaat wèl door naar Lankojärvi.

De omweg naar Tuiskukuru is de moeite waard. Een leeg landschap tot de pas, daarna wijzen besneeuwde struikjes als standbeelden ons de weg het andere dal in. De struiken gaan over in bomen die, door sneeuw behangen, bijzondere vormen aannemen. Het is een surrealistische wereld en wij zijn er de enige mensen.

P3150369

P3150408

A state of agony and torment created by the sudden sight of one’s own misery.
– Kundera

P3160418Tuiskukuru

P3160422Tuiskukuru

P3160434Tuiskukuru

P3160444Lankojärvi

Eerder in de week zijn we in de snijdende wind op weg naar Sarvioja. Op de kaart staan alleen zomerroutes en het zomerpad gaat hier ergens linksaf. Geen idee waar. Het sneeuwt en waait hard. Eigenlijk moet ik een extra jas aan en m’n wanten. Mijn duimen doen zeer van de kou. Toch doorgaan, nog een klein stuk dan zijn we uit de wind.

Afgelopen nacht hebben we het noorderlicht bewonderd bij Porttikoski: een hut in het bos langs de rivier. Idylisch. Zo verschillend van deze plek, koud en guur. Waar is dat stomme pad toch? De plaats die de kaart aangeeft is veel te steil voor ski’s met een pulk.

Tijdens deze wintertocht in Finland komen we één Fin tegen en heel veel Tsjechen. Tsjechië… Hebben ze daar niet een woord voor dit geploeter? Litost, onvertaalbaar. Kundera omschrijft het als “a state of agony and torment created by the sudden sight of one’s own misery.” Wat een dramatisch woord, ik ken geen equivalent in het Nederlands.

P3150363

“Gaat het nog?”, vraag ik. – “Ja hoor, het is gewoon zwaar.” Toch even stoppen. Dikkere jas aan, wanten aan en overleg. Welke opties hebben we? Optie één is teruggaan. Dat is geen optie. Optie twee, op de gok naar de geplande hut. Geen beste keuze: er is een aardige kans dat we de hut niet halen of dat we niet eens omhoog komen in dit steile terrein. De derde optie is om rechtdoor het volgende dal in te gaan. Daar liggen drie overnachtingsplekken in de buurt van onze route: een open schuilhut, een turfhut en Luirojärvi. Luirojärvi ligt het verst weg, dat halen we niet meer voor het donker. We mikken op de turfhut, hopelijk haalbaar in de schemer.

De jas en wanten zijn heerlijk warm. M’n duimen doen al snel geen zeer meer en het gevoel komt langzaam terug. Het einde van de pas nadert. Litost, een woord met een dramatische lading. Het betekent zoiets als jezelf ellendig voelen en je daar dan bewust van worden. Volgens Kundera wordt het gevolgd door wraak. Wraak op de oorzaak van de ellende en dat ben je natuurlijk niet zelf.

P3150362

We skiën door. Aan het einde van de pas zijn we uit de wind en precies daar komt de zon achter de wolken vandaan. We beginnen te dalen wat het skiën minder vermoeiend maakt. De wereld ziet er plots een stuk vrolijker uit. Kundera mag z’n wraak houden. We pakken het moment en houden pauze achter een paar bomen. Warme thee, een koek en de zon in Fins Lapland. Genieten, dat woord kennen ze toch ook in Tsjechië?

P3130280

Het turfhutje Raappana ligt in het bos op een schiereiland. We bereiken het in de schemer en kunnen nog maar net de kachelpijp van de kale bomen onderscheiden. De kachelpijp is het enige waaraan je dit kleine holletje onder de dikke sneeuw kan herkennen. Gelukkig heeft iemand de deur al uitgegraven.

Binnen is het twee bij twee meter groot. We zitten uit de wind en het avondeten pruttelt op onze gasbrander. Eten, thee na en dan vallen we in een comateuze slaap. “Are you finished?” – “Yes we are.”

P3140324

P3140302 - P3140316_blended_fused

P3130298

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te zien.

Bibliografie

Karttakeskus ulkoilukartta
Saariselkä Sokosti
1 : 50 000

Praktisch

Wij eindigen onze tocht in Kiilopää. De bussen vanuit Kiilopää naar het vliegveld gaan onregelmatig! Op de website van het vliegveld staat dat er alleen bussen gaan als er een vliegtuig vertrekt of aankomt. Dit is niet helemaal correct. Er gaan alleen bussen als er een vliegtuig van een Scandinavische maatschappij vertrekt of aankomt. Wij vlogen met Transavia, er kwam geen bus en hebben op het laatste moment een taxi kunnen regelen. Een hele ervaring: in een taxi met 130 km/h over bevroren wegen vliegen.

Onze eigenbouw pulk heeft touwen in plaats van stokken. Stokken kunnen breken, touwen zijn duurzamer en makkelijk te repareren. Ze hebben ook een nadeel want bij het afdalen probeert de pulk je in te halen. Om dat tegen te gaan hebben we het idee van Ivo gebruikt van een automatische rem. De rem werkt verbazingwekkend goed. Zelfs op steile, niet te skiën stukken remde de pulk ver voordat hij me zou raken.

P3130230

Lummelen tijdens de 6e WOR

“Heb je voor mij uit de serie hardloopevenementen, een evenement waar je een t-shirt krijgt als je meedoet?”
– “Ja hoor, ik heb hier het WOR t-shirt met checkpoints in de vorm van een W.”

“Heb je misschien ook een hardloopevenement waarbij geschoten wordt?”
– “Yep, ik heb hier de WOR katapult.”

“En heb je toevallig ook het evenement waarbij zware mensen in het voordeel zijn?”
– “Ook die heb ik ja, de WOR waarbij het gewicht van de deelnemers meetelt als bonuspunten.”

“En ook nog een evenement waarbij een damesteam de overall winnaar is?”
– “Jazeker, WOR 2017, Omega Ladies.”

“Kwartet!”

03

De zesde editie van de WOR begint in gebouwencomplex Sint Ferdinand te Lummen, maar eigenlijk is het een week eerder begonnen met de email die de huistaak bevatte. Deze keer twee puzzels en het traditionele filmpje. Zoals eerdere edities voorzien van de voetnoot: “… kan naast verwarring stichten misschien ook nuttige info verschaffen.” Aan het einde van deze WOR zegt Ferdy nog: “Ah de derde keer dat jullie meedoen, dan zullen jullie onze streken wel een beetje kennen.” Dat is precies het probleem: wat is nuttig en wat is een streek?

De WOR, elk jaar weer verrassend.

Om uit te sluiten dat de Woudlopers subliminal stimuli (zoals in de film Fight Club) hebben verstopt in het filmpje onderzoek ik het beeld voor beeld. Niks te vinden. In de begeleidende email melden de Woudlopers specifiek dat dit filmpje geluid bevat. De soundtrack bestaat uit “Wat heb je vandaag op school geleerd” van de Elegasten en die WORdt woord-voor-woord nageplozen. Ook geen aanwijzing in te vinden.

WOR2017_film

Het filmpje speelt zich af op een school. Er komt onder andere een lijstje voorbij van zintuigen: voelen, horen, proeven, zien, ruiken en blazen. Blazen? Er staat echt blazen. Is dit ook een verborgen aanwijzing?

Nu de dag zelf. De openingsact is spectaculair als altijd. Bij het luiden van de koe-bel vallen ballonnen uit de lucht en bij de “tuuut” van de blokfluit mogen de enveloppen gepakt worden. Dit jaar zit er naast het roadbook en twee kaarten, een t-shirt, een zakje kiezelstenen en een set satéprikkers in. Charissa had een rode ballon gepakt en we krijgen daarmee de uitkomst van CP Z kado. Helaas vergeten we dat totdat we naast CP Z staan.

Onderweg ziet het er zo uit:

06

08

10

Een selektie van onze fouten dit jaar:

  • CP B zijn we “gewoon vergeten”. We zijn er niet eens in de buurt geweest.
  • De opdracht op de uitkijktoren rook naar een instinker, maar we zijn er toch ingetuind.
  • In gezondheidsproef “voelen” dachten we een instinker te herkennen, maar dat bleek er geen te zijn. Hoe achterdochtig kun je zijn? 🙂
  • Ik moet hoognodig op katapultschietles. Volgens de organisatie waren de teams vorig jaar een stuk beter met schieten met het patattenkanon.
  • Special CP T markeer ik met rode stift op een zwart deel van de kaart. Tijdens het rennen zie ik dat niet meer (rood-op-zwart) en we lopen er gewoon voorbij.
  • Helemaal aan het einde vergeten we een hele inzetkaart en daarmee een kans op 3 CPs waaronder een special!

Nog even terugkomend op het voordeel voor dikke mensen. Tijdens de aanmelding ’s ochtends worden alle teamleden gewogen. We hebben geen idee waarvoor, is het van belang dat we ons gewicht onthouden? We vergeten het te vragen. Aan het einde van de dag bij de uitslag wordt het uitgelegd: 10% van je gewicht in kilos wordt afgetrokken van de strafpunten, “om het voordeel dat dunne, snelle en sportieve mensen hebben een beetje te compenseren.” De WOR, elk jaar weer verrassend.

12

Analyse

kaarten_collage_qr

Vorig jaar ontdekten we dat, ondanks dat je zelf verbeterd, je toch achteruit kan gaan in het klassement: er waren veel goede teams die meededen. Dit jaar hebben we ingezet om beter te zijn dan het voorgaande jaar, maar vooral om een leuke dag te beleven. We zijn beloond met een 3e plek in de Mixed klasse.

2015 2016 2017
Totaal CPs 71 86 91
Totaal standaard CPs 39 61 66 *
Totaal speciale CPs 32 25 25
Gevonden CPs 45 (63%) 60 (70%) 76 (84%)
Gevonden standaard CPs 25 (64%) 37 (61%) 54 (82%) *
Gevonden speciale CPs 20 (63%) 23 (92%) 22 (88%)
Correcte standaard CPs 24 (96%) 35 (95%) 51 (94%) *
Correcte speciale CPs 15 (75%) 18 (78%) 17 (77%)

*) G & P posten tellen als standaard CPs met een straftijd van 30 minuten.

WOR2017_grafiek

Zeehonden spotten op de Westerschelde

Najaar, start packrafttijd. Er is weinig regen gevallen dit najaar wat zorgt voor lage waterstanden in de Ardeense rivieren. Plan B is vlak water in Nederland: de Westerschelde.

07

Zaterdag hebben we een stuk Verdronken Land van Saeftinge verkend, zondag de Plaat van Ossenisse. Kleine packrafts dobberen tussen grote oceaanreuzen.

20

Een oostenwind zorgt voor lage temperaturen. De mensen die we tegenkomen op het strand vragen of het niet te koud is om te varen en of we rekening houden met de stroming. Ze lijken packraften in deze condities extreem te vinden?

17

Terug op het strand blijkt dat het altijd extremer kan. Een man kleedt zich uit en loopt in z’n zwembroek naar het water. Hij laat een hoopje kleren en z’n schoenen achter op het strand. Na een minuutje wennen aan het koude water neemt hij een duik. Geen dry-suit, geen wet-suit, geen bierbuik met isolerend vet. Een kwartier later staat hij gezond weer op het strand. Verbazingwekkend.

En de zeehonden… die verkozen zwemmen boven zonnen op een winderige zandplaat. Een stuk of tien zeehondenkopjes hebben we boven het water uit zien komen. Zijn wij nieuwsgierig om zeehonden te zien of zijn de zeehonden nieuwsgierig naar deze opblaasbare indringers?

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

De Lage Landen* packraftcursus

De packraft scene in Europa groeit! In mei werd de Swedish Packrafting Roundup (Jacob) (Konstantin) georganiseerd, nu is het tijd voor de Lage Landen* packraftcursus met aansluitend een toer op de Allier.

Overleven in wild water

Op de camping in Réotier ontmoeten we Servaes Timmerman. Hij leert ons varen in wild water. Voor hem een kennismaking met packrafts, voor een aantal van ons een kennismaking met wild water.

De cursus laat zich het beste beschrijven met beelden en een korte anecdote:
De derde cursusdag varen we op de Ubaye. Servaes vaart naar een eddy en vertelt ons om uit te stappen en het volgende stuk te gaan scouten: we moeten zelf de te varen lijn bepalen langs een aantal grote blokken. Servaes zal foto’s nemen aan het einde van de blokken. Ik stap uit en klauter op een groot blok. Jan-Ivo is klaar met scouten en komt net voorbij in z’n gele packraft.

02

De rest ziet er gemakkelijk uit, ik kijk niet verder en loop terug om te varen.
Het stuk dat ik net gescout heb is inderdaad niet moeilijk. Aan het eind ervan zwelt het geluid van de rivier weer aan. Een stroomversnelling…
Ik draai om het laatste blok heen en zie de stroomversnelling. Boven op een blok zie ik Servaes zitten. Op dat moment schiet het pas door m’n hoofd: “Servaes zit natuurlijk op het spannendste stuk klaar met z’n fototoestel.” Het spannendste stuk, het stuk dat ik niet gescout heb…

05

08

13

Twee dingen heb ik geleerd op deze cursus die ik niet meer ga vergeten:
1. Kajakkers zijn lui.
2. Hoe eet je stokbrood zonder je gehemelte te beschadigen.
… en misschien nog wel een paar kleine vaartechnische dingen. 😉

Cowboycamping langs de Allier

Het zijn prachtige dagen. Warm, 30C. Het is geen straf om zo nu en dan een golf koud water over je heen te krijgen. De Allier is afwisselend, rustige stukjes, dan weer wilder water, soms breed, soms zo smal dat je er maar net door kan met een packraft. We varen de hele dag en bivakkeren langs de rivier. Koken op het kampvuur en slapen onder de sterren, wat wil een mens nog meer.

P8250032   P8250041

15 16

P8250047   P8260060

P8270130 P8270144

P8280151

Misschien zijn het niet alleen kajakkers die lui zijn…

*) De groep bestond uit Belgen en Nederlanders.

Packraft upgrade

P8070096

Kajak ruggesteun

De redenen voor deze wijziging:
1. Beter stuurgedrag als gevolg van meer druk op de voorkant van de packraft. Grotere druk ontstaat doordat je net iets verder naar voren zit wat niet mogelijk is met het opblaaskussen van Alpacka.
2. Meer comfort doordat je niet meer tegen de harde rand van de achterkant van de cockpit zit.

De nieuwe ruggesteun weegt 260 gram, de originele opblaasbare ruggesteun van Alpacka weegt 54 gram.

Stap-voor-stap:
De basis voor deze kajak ruggesteun komt van Decathlon. We hebben het zitvlak van dit zitje verwijderd en de ruggesteun bewerkt met een soldeerbout. Het resultaat:

P8070092

De meegeleverde bevestigingen werken niet in de packraft. De gespen hebben we afgezaagd en vervangen door korte spanbanden. De spanbanden worden bevestigd aan de kniebanden in de packraft:

P8070093

Het zitje heeft de neiging om tijdens het varen af te zakken. Om dit tegen te gaan hebben we een ring gemaakt aan de onderkant van de ruggesteun. Met een touwtje wordt die omhooggetrokken in de packraft. Twee foto’s zeggen meer dan uitleg met woorden:

P8070094

P8070098