Ski eller skøyter

Voorzichtig zet ik nog een stap. Een paar meter terug is de sneeuw overgegaan in een plaat ijs. Eerst nog relatief zacht, het soort ijs waar je treetjes in kan trappen. Nu is het hard en blauw. Het is zoeken naar kleine oneffenheden waar de schoenzool nog grip op heeft. Weer een stap verder. Ik merk pas dat ik uitgegleden ben als ik al op de grond lig en de versnelling van het glijden over het ijs voel. Het draaien op de buik gaat verbazingwekkend makkelijk met een zware rugzak. Automatisch rem ik op handen en voeten zoals jaren geleden geleerd. Ik merk niks van het remmen. Handen en knieen misschien? Nee, geen verschil. Opeens lig ik stil in een sneeuwduin. Als ik omhoog kijk, mijn blik zoekend naar Charissa, zie ik dat ze net over hetzelfde stuk naar beneden komt glijden en langs me in de sneeuwduin tot stilstand komt. Ski eller skøyter, skiën of schaatsen?

Dit jaar zijn we in Trollheimen om een week te skiën. We willen Trekanten doen, De Driehoek. “Volgens de media gaat héél Noorwegen skiën op paasvakantie. Degenen die dat niet doen zijn zielig. De statistieken vertellen echter dat nog geen tien procent van de Noorse bevolking gaat skiën.” (Bron: Henk Brugman – Een Leven In Noorwegen) Voor de Noren in de omgeving Trollheimen is Trekanten de belangrijkste tocht met Pasen: een driehoek door de dalen van Trollheimen. Prachtig uitzicht onderweg en twee voor Noorse begrippen hoge passen.

14

Het eerste stuk is gespoord. Het is zondag en vele Noren zijn te vinden op hun langlaufski’s. Even naar de bemande hut, daar wat eten en dan weer terug naar huis. Als familie-uitje met hond en kind of als sport-aktiviteit, zoals een rondje hardlopen in Nederland. We worden een paar keer bijna uit de loipe geblazen, zo hard waait het. Overal liggen afgewaaide takjes en dennenappels. Dit is ook meteen het enige stuk dat gespoord is.

In plaats van Trekanten, De Driehoek, wordt ‘t Linje voor ons, een lijn.

‘s Avonds is het ineens stil. De hele dag gierde de wind om ons heen. Zelfs in de Gjevilvasshytta hoorde je de wind en ineens is hij weg. Ook ‘s ochtends als we vertrekken is er weinig wind. We klimmen omhoog door het bos, althans dat proberen we. Het is zo ijzig dat onze ski’s geen grip hebben. We doen vrij vlot onze skivellen onder om ze de rest van de week niet meer uit te doen. We komen uit het bos en de wind begint weer net zo hard te blazen als gisteren. We werpen een blik op wat ons de komende week te wachten staat: oude sneeuw met ijs en weggeblazen stuifsneeuw op duinen.

22

We maken een dagtocht naar Grȧfjellet waar we een kudde rendieren tegenkomen. De route van Jøldalshytta naar Trollheimshytta is te hoog gegrepen in deze condities. We staan vroeg op, steken de bevroren rivier over en beginnen aan het stijgen langs het Langfjellet massief. Het gaat van sneeuw op ijs over op één grote ijsplaat zonder sneeuw. We hadden stijgijzers mee moeten nemen. Hoe hoger we komen, hoe moeilijker het wordt. We halen de pas niet en keren terug naarde Jøldalshytta. In plaats van Trekanten, De Driehoek, wordt ‘t Linje voor ons, een lijn.

Morgen staat hij vroeg op, hij gaat via de loipe 45 km terug skiën naar huis.

Als we een dag later weer in Gjevilvasshytta aankomen is de kachel al aan. Een oudere man, Yngvar overnacht er. Hij skiet de Trekanten en was gisteren in de Trollheimshytta. Hij heeft geen kaart meegenomen omdat hij het gebied goed kent en heeft de zuidelijke route naar de hut genomen in plaats van onze noordelijke route. Zelfs met z’n 64 jaar ski ervaring (Tel maar uit hoe oud hij is …) vond hij het één van zijn moeilijkste doorsteken. De weg terug van de Trollheimshytta naar Gjevilvasshytta was net zo moeilijk: over een kleine graatdoorsteek met afdaling had hij drie uur gedaan. In het begin van de avond is hij een beetje verlegen omdat hij niet zo goed Engels kan spreken. Zodra we onze kaart van het gebied op tafel leggen, begint hij voluit te praten, erg leuk. Morgen staat hij vroeg op, hij gaat via de loipe 45 km terug skiën naar huis.

04

Alhoewel we normaal liever met de tent rondtrekken zijn in de winter de DNT hutten favoriet. Tijdens deze tocht komen we driemaal andere mensen tegen in de hutten. Natuurlijk allemaal Noren, Trollheimen is niet zo bekend in het buitenland. In de huttenboeken zien we maar een handjevol buitenlanders per jaar. De laatste avond delen we de hut met een Noorse die gemakkelijk Engels praat en komen we veel te weten over Noorwegen, de Noren en hun cultuur.

17

18

25

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Filmpje

Bibliografie

DNT, Uglant IT
Trollheimen
Turkart 1 : 50 000

Henk Brugman – Een Leven In Noorwegen

Woudlopers Oriëntatie Run

Het lijkt wel of we terug in de schoolbanken zijn. De afgelopen week hebben we onze huistaak gemaakt, vandaag is de dag dat we moeten presteren. Om half tien begint de briefing, vijf voor tien mogen we onze envelop ophalen. Om tien uur is dan eindelijk het startsein, de envelop mag open, we zijn begonnen! Een week ervoor kregen we de huistaak opgestuurd. Deze keer als een 9 minuten durend YouTube filmpje. Deels kon je uit het filmpje een stuk van de route opmaken, deels roept het filmpje meer vragen op dan dat het beantwoordt. De briefing is al net zo. Zijn de aanwijzingen nog wel aanwijzingen te noemen als ze alleen maar meer vragen oproepen? 01 In de envelop zitten zes pagina’s met kaarten, een dubbelzijdig roadbook, twee scorekaarten, munitie, een ballon en een koord met vrolijk gekleurde plastic doppen. Onderweg wordt het vast allemaal duidelijk. We nemen een half uurtje de tijd om de kaarten op volgorde te leggen, coördinaten in te tekenen en het roadbook een keer door te nemen. Dan zijn we weg. Met 13 C is het niet echt winter te noemen, maar regen en harde wind maken het wel guur.

Moe, voldaan en een erg leuke ervaring rijker rijden we huiswaarts.

Het begin herkennen we uit het filmpje. Twee speciale posten hebben we al. Bij de tweede komen we ook al onze eerste “valse post” tegen. We waren hier al voor gewaarschuwd: In de buurt van een echte post kunnen ook valse posten hangen. Als je daarvan het controlenummer opschrijft, heb je een fout die straftijd kost. We zullen daar de nodige ervaring mee opdoen in de komende zes uren. Special C ligt volgens het roadbook op een traject vanaf checkpoint 3: “Ga achtereenvolgens 35 m op 45 graden / 40 m op 350 graden / 35 m op 270 graden / 65 m op 165 graden.” Hadden we dat nu toch maar uitgetekend. Eenmaal bij CP 3 komen we er natuurlijk achter dat dit traject dwars door een bosje en een moeras gaat. We rekenen snel wat uit en komen tot de conclusie dat we weer ergens in de buurt van CP 3 uit moeten komen. Helaas liggen er vier posten rond CP 3, we kiezen de verkeerde. 03 Na een tijdje hardlopen, kaartlezen, aanwijzingen interpreteren en af en toe een slokje water en een koek vraagt Charissa hoe lang we al onderweg zijn. Ik kijk op m’n horloge: “Twee-en-een-half uur.” Wat?!? Zo lang al? We dachten dat we net een uurtje in de race zaten. Halverwege de race moeten we op flessen schieten om extra aanwijzingen te krijgen en mogen we gaan boom snuffelen. Helaas herkennen we de instinker niet, wat ons weer straftijd kost. Ondertussen begint de eindtijd al in zicht te komen. We gaan niet meer alle posten kunnen halen, dus we stippelen een kortere route uit naar het eindpunt. 04 Regelmatig komen we andere mensen tegen met kaart in de hand, dwars door het bos rennend. Zijn ze verdwaald of hebben ze een betere strategie? Hoe hoog of laag zullen we uiteindelijk scoren als nieuwkomers? Tegen vier uur is de deadline, als je later aankomt kost dat straftijd. We maken ons laatste sprintje. Langzaam begint het door te dringen dat we allebei toch wel moe zijn. Drie-en-twintig minuten te laat stopt onze tijd. Ook het laatste stukje terug naar het beginpunt leggen we rennend af om niet te veel af te koelen. 07 Terug bij het beginpunt doen we onze natte kleren uit en eten een bord spaghetti met de andere deelnemers. Tips worden uitgewisseld, fouten (h)erkend. Dit is het moment dat de regen en kou alweer vergeten zijn en de sterke verhalen beginnen te ontstaan. Dan is het tijd voor de uitslag: We worden 13e overall en 4e in het mixed klassement. Moe, voldaan en een erg leuke ervaring rijker rijden we huiswaarts. Kunnen we al een reservering doen voor een volgende deelname?

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Filmpje

Analyse

Natuurlijk hebben we achteraf gekeken wat we beter kunnen doen. We hebben in de zes uur en drie-en-twintig minuten ongeveer zeven-en-twintig kilometers afgelegd. Dat is niet eens zo veel minder dan de andere teams. Een paar dagen na de race kregen we alle uitslagen, waarmee een paar mooie grafieken gemaakt kunnen worden. Eén van de conclusies die we kunnen maken is dat de teams die hoog geëindigd zijn weinig fouten maken en snel zijn. Niks verrassends, gewoon ervaring opdoen. B Een andere conclusie is dat in het begin bijna iedereen alle posten vindt en de meeste goed heeft. In het tweede deel worden een stuk minder posten aangedaan en meer fouten gemaakt. G (Meer grafieken staan bij de foto’s.)

Bleau zonder boulderen

Nieuwjaarsdag 2015. De sneeuw is net weer gesmolten als we richting Fontainebleau rijden. Helaas komt de regen met ons mee. 03 In de auto ligt onze bouldermat, die we onaangeroerd weer mee terug naar huis nemen. Wel maken we een mooie wandeling door Trois-Pignons: circuit des Belvédères. De volgende regendag gaan we boulderen in de lokale klimhal. De regen trekt weg en maakt plaats voor mist. De zandsteen waar het gebied uit bestaat wordt zacht als het te vochtig is. Na de regen en mist van de afgelopen dagen droogt de rots voor geen meter. Omdat we niet kunnen boulderen zetten we de slackline op bij l’Éléphant en gaan hardlopen over de T.G.L.

13 Slacklining bij L’Éléphant

10 Slacklining

19 Parcours Larchant T.G.L.

Klik hier om alle foto’s te bekijken. Film https://vimeo.com/116493753 Bibliografie IGN Carte de Randonnée, 1 : 25000, 2417OT: Forêts de Fontainebleau et des Trois Pignons

Chez Bertrand, la deuxième fois cette année

Als de laatste buien de regio uitdrijven, rijden we naar onze zuiderburen. Afgelopen voorjaar zijn we gestart met de GR571, Vallée des Légendes. Met de kleurende blaadjes en een paar dagen mooi weer in het verschiet een mooie gelegenheid een stuk verder te lopen langs deze route.

06

We laten de auto achter in Trois-Ponts en lopen het eerste stuk langs de Salm. Kunnen we mooi even spieken hoe deze loopt, als we de beek later deze week nog willen bevaren.

11

De eerste avond komen we tot een pijnlijke ontdekking: de gasbrander begeeft het. We eten lauwe macaroni en hebben helaas geen mogelijkheid meer om ‘s ochtends warme thee te maken.

Vanuit Gouvy gaan we de volgende ochtend terug naar de auto. Voor de tweede keer dit jaar eten we ‘s avonds bij Bertrand, de bekende, lokale frieterie in Trois-Ponts. Zoals altijd is het er druk.

21

De dag erna staan we om tien uur te wachten op het station. Twintig over tien gaat de trein naar Vielsalm. Om negentien minuten over tien wordt er iets omgeroepen. “Le train à Luxembourg […] de dix heures vingt […] Excusez-moi” We missen iets van deze zin. Ze zegt iets over de trein die wij willen hebben, maar wat precies ontgaat ons. We wachten nog vijf minuten en lopen dan terug het station binnen. Waar eerst nog drie andere mensen wachtten, is het station nu leeg. We vinden toch nog iemand van het spoor die ons weet te vertellen dat de trein niet gaat.

16

Over twintig minuten gaat er misschien een bus. Dat wil zeggen dat volgens het boekje lijn 142 vertrekt, maar op het bord staat alleen lijn 42a. Gelukkig komt die wel en rijdt hij ook nog naar Vielsalm.

20

Voor Ardense begrippen is de Salm smal en snelstromend. In tegenstelling tot de meeste andere rivieren wordt hier niet met huur-kano’s gevaren. Er worden dan ook geen omgevallen bomen opgeruimd. We beleven een aantal uren plezier aan het varen. We komen zeven drijvende voetballen tegen en moeten zes keer uitstappen om onze packraft om te dragen. Eénmaal vinden de koeien ons zo interessant, dat ze een meter of tweehonderd met ons meerennen.

22

Debiet Salm: 3.2 m3/s Dit is net voldoende om te packraften. We zijn niet vast komen zitten, maar hebben wel regelmatig de bodem geraakt.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie
GR571, Vallées des Légendes Amblève, Salm, Lienne
Topo-Guide du Sentier de Grande Randonnée
ISBN 2-9600450-6-8

IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 55: Durbuy
IGN Carte Topographique, 1:50 000, No 56-56A: Sankt Vith

Apekooi op de Swalm

PA192222

Zondagmiddag, half oktober. Het is 23C in de Bilt, de hoogst gemeten temperatuur sinds de mens begonnen is met het bijhouden van dit lijstje in 1901.

PA192235

Het is een mooie middag om te varen op de Swalm. Eén van de weinige stukjes natuur in Nederland waar de mens niet aktief zijn stempel op drukt.

PA192231

De Swalm voelt als apekooi op de basisschool. Een hoge mate van flexibiliteit is gewenst.

PA192257

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Route
Vanaf het station in Swalmen loop je in drie kwartier naar de instap bij de grens met Duitsland. Verwacht veel omgevallen bomen, je mag regelmatig uit de boot. De afvaart duurt daarom langer dan je zou denken.
De waterhoogte was 37 cm tijdens onze vaart.