Norge pȧ Tvers

P3170461

Norge pȧ Tvers, Noorwegen overdwars. Een route die ontwikkeld is door de toeristenvereniging van Trondheim en ongeveer de 63e breedtegraad volgt, van de zee in het westen tot de Zweedse grens. We maken een eigen interpretatie van deze route.

P3060052

De eerste dagen komen we maar een handjevol mensen tegen onderweg en niemand in de hutten. Het is nog geen Pasen (Pȧske), dè tijd waarin veel Noren de lange latten uit het vet halen en de sneeuw opzoeken. Vanwege deze paasdrukte worden dan de routes tussen de DNT hutten “uitgepaald” met wilgentakken. Dat is veel gemakkelijker navigeren. Het is nu nog verre van Pasen en er zijn dan ook nog geen wilgentakken. Een goede navigatieoefening in de sneeuw. Bij de Ramsjøhytta komen we een vrijwilliger tegen van de DNT, één van de mannen die elk jaar de wilgentakken neerzet. In dit deel van Noorwegen ruilen ze de wilgentakken langzaam in voor het systeem van hun oosterburen: vaste dikke palen. Dat scheelt ze een bult werk elk jaar.

P3080211

Bij Storeriksvollen zijn we voor de eerste keer deze tocht niet alleen in een hut. Het mooie weer blijft maar aanhouden en we twijfelen of we niet een dag extra in de bergen blijven. Fijn om dan even wat tips te vragen aan de andere gasten. We besluiten om niet één maar twee Zweedse hutten aan te doen. De Noren die we hier treffen geven ons groot gelijk om de extra dag die we hebben te besteden in de Zweedse bergen in plaats van in een stadje. Ze lachen er wel een beetje bij, want de Zweedse hutten zijn toch echt anders dan de Noorse…

P3080220

De volgende middag komen we aan in onze eerste Zweedse hut. Hut, misschien is het meer een hotel. Je kunt er geen driegangen diner bestellen, maar er is stromend water uit een kraan, warm en koud, elektriciteit en er is zelfs internet. En dat in the-middle-of-nowhere. Luxe maar ook een beetje onwennig, want de sfeer is ook meteen anders. In de hutten waar we tot nu toe waren, steek je ’s avonds een kaarsje aan om licht te hebben en drink je met de andere gasten een bakje koffie. Je praat over de dag, over ‘friluftsliv’ en bijvoorbeeld over de verschillen tussen Nederland en Noorwegen. Nu, in de grote ruimtes verlicht met tl-balken is de gezelligheid en persoonlijke aandacht ook meteen weg. Ik doe de deur open en kijk naar mensen die voorovergebogen met hun telefoons spelen. Op een bepaalde manier is het vooruitgang om deze mooie plekken toegankelijk te maken voor iedereen, maar de typische huttensfeer is er verloren.

P3090341

De volgende dag komen we al vroeg op de route een Zweedse diplomaat tegen. Hij herkende aan ons accent al dat we Nederlanders zijn. We mogen voorgaan op dit steile stuk naar beneden. Terwijl ik nog even aan het praten ben, is Charissa al naar beneden gevlogen. “De steilte valt wel mee, dit is goed te doen”, zegt hij nog als ik vertrek. Met knikkende knietjes kom ik beneden. Zo snel en zoveel ijzige rillen waar de ski’s in- en uitflapperen…

Een stuk verder zijn we weer aan het stijgen. Van achter een rotsblok komt rustig een hond aanwandelen. Normaal komt er dan ook vrij vlot een mens achteraan. Deze keer niet. Toch maar eens de verrekijker erbij. Een hond, denk ik, misschien is het wel een vos. Hij kijkt terug, twijfelt heel even en rent dan de andere kant op. Ja, toch een vos, duidelijk nu. Niet de eerste keer dat we een vos tegenkomen, maar wel een van de langere momenten.

Eergisteren bij Storeriksvollen hadden we een beest gezien die we nog nooit eerder gezien hadden: een hermelijn. Die at mooi de afvalresten op… en de muizen. Hij blij, wij blij.

P3090349

De laatste avond delen we de slaapzaal met een stel Schotten met wie we wat praten. Als we de volgende dag afdalen naar het dal, komen we ze nog een paar keer tegen. Het valt op dat, ondanks dat ze wat ouder zijn, toch in een flink tempo doorgaan.

Een paar dagen later vervelen we ons alweer, wachtend op het vliegveld. Ik kom een update tegen van klimmer Dave MacLeod, hij heeft een nieuw filmpje gemaakt, meteen maar eens kijken. We zien iemand rennen door de Schotse heuvels, half vallend in de drassige grond. Stukjes over een jeepspoor, dan weer door de bogs. Een oude Landrover rijdt omhoog. Dan een close-up van de bestuurder. Tegen de tijd dat ik de gedachte verwerkt heb dat ik deze persoon al eens eerder heb gezien, zitten we middenin een interview waarin hij z’n naam zegt. Ja, inderdaad! Ik had gelijk, met hem hebben we aan tafel gezeten in de laatste hut in Zweden. Niet geweten dat we met een bekende Schot van doen hadden.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

DNT, Nordeca
2742 Merȧker Sør
1 : 50 000

Met aanvullingen van Turkart UT.no en Sveriges Länskarta.

Vliegende patatten

De Woudlopers Oriëntatie Run, de enige oriëntatieloop waar je drie aardappelen moet meebrengen. Ik hoor je denken: “wat schrijft hij nu voor een onzin?” Het is heel simpel: als de Woudlopers je vragen om drie aardappelen mee te nemen tijdens de WOR, dan doe je dat gewoon. No questions asked.

Dit wordt onze tweede deelname. De vorige keer waren we zo enthousiast dat we ons meteen weer wilden opgeven. De Woudlopers omschrijven het zelf als “een avontuurlijke loopwedstrijd […] met dat tikkeltje meer”. En dat tikkeltje meer, daar gaat het om. In theorie is het een wedstrijd, maar iedereen schrijft zich in omdat het zo leuk is om te doen. Zes uur lang rondrennen door het bos en de heide en bij elk checkpoint weer de vraag of dit de echte is, of dat je een instinker hebt gevonden.

Even voor tien begint de briefing. De bedoeling van een normale briefing is om je laatste informatie te delen. Bij de WOR zorgt de briefing juist voor meer verwarring.

01

Dit jaar wordt het startschot verzorgd door een heus kanon. Het eerste schot belandt in het Kanaal Bocholt-Herentals. De tweede poging haalt de overkant met gemak. Dit wordt de laatste CP, maar niet voor ons.

03
Net als vorig jaar nemen we ongeveer een half uur tijd voor de voorbereiding. Dit jaar krijgen we een roadbook en een stuk of tien kaarten. Thuis hebben we er een mooie collage van gemaakt, hadden we die onderweg maar al gehad.

WOR5_collage_met_route

Het gaat te ver om het hele roadbook te bespreken, dus volgen een paar highlights:

We beginnen met een verhaaltje: we gaan de WOR-jager achterna. Of eigenlijk een muis die opgegeten wordt door een kat, die opgegeten wordt door een wolf, die geschoten wordt door een jager (met een houten been, zijn linkse of zijn rechtse been?) die opgegeten wordt door een beer. (Beren, in België? echt?!) De beer is nergens te bekennen, maar wel een wijk vol met oude meesters. Ze verschuilen zich in de struiken en onder de banken.

05

Bij checkpoint D moeten we op zoek naar een vogel die tjilpt. We noteren het eerste ding dat we tegenkomen dat tsjilpt. Later blijkt dat dat toch echt een boomstammetje was en geen vogeltje zoals gevraagd. Het meerendeel van de andere deelnemers maakt dezelfde fout. Scherp blijven!

Checkpoint 8 ligt op de uitkijktoren over de Lommelse Sahara. In het roadbook staat: “73.7 meter boven de zeespiegel. Info op infobord. Foto C.” We nemen niet de moeite om op het infobord te kijken. Anders hadden we misschien gezien dat het platform 20 cm hoger zou liggen dan de CP. En dat onze post dus niet op het platform zelf zou liggen. Bij de nabeschouwing ’s avonds horen we dat we net naast de trap over de railing hadden moeten hangen, dan hadden we de juiste checkpoint zien hangen aan de buitenkant. Iedereen maakte deze fout…

Voor opdracht Y moeten we een compositietekening samenstellen. Alles gaat goed, behalve de snor. Blijkbaar hoort het groene glas niet in de groene glasbak in België? Of maken we een andere denkfout? Toch maar eens verdiepen in de recyclegewoonten van onze zuiderburen.

Bij proef X hebben we dan eindelijk onze piepers nodig. De hele ochtend vliegen ze al door Charissa haar rugzak. Belgische frites zijn wereldberoemd en nu krijgen we eindelijk een workshop in het maken van Belgische frites. Er is alweer een kanon voor nodig, ditmaal met perslucht. De aardappels vliegen om onze oren en we maken genoeg frites om twee extra aanwijzingen te verdienen. En een puntzakje met Franse(?) frietjes.

08

Langzaam begint de vermoeidheid toch toe te slaan. We noteren toch nog een paar instinkers. Zo komen we er bijvoorbeeld bij de nabeschouwing achter dat het natuurlijk niet uitmaakt of je vooruit of achteruit in noordelijke richting loopt, op beide manieren loop je naar het noorden.

12 We kunnen weer terugkijken op een prachtige dag lopen met puzzels met achteraf een lekkere bord spaghetti. Het kan zijn dat dit verhaal warrig overkomt en daar is maar één oplossing voor: zelf een keer meedoen. Een kleine kans dat het dan allemaal duidelijk wordt.

Analyse

2015 2016
Totaal CPs 71 86
Totaal standaard CPs 39 61
Totaal speciale CPs 32 25
Gevonden CPs 45 (63%) 60 (70%)
Gevonden standaard CPs 25 (64%) 37 (61%)
Gevonden speciale CPs 20 (63%) 23 (92%)
Correcte standaard CPs 24 (96%) 35 (95%)
Correcte speciale CPs 15 (75%) 18 (78%)

We waren 5 minuten eerder binnen dan vorig jaar. Dit jaar hadden we meer ingezet op de speciale posten, wat goed heeft uitgepakt. Een opvallend verschil is ook de toename in aantal standaardposten. Net zoals vorig jaar hebben we niet alle posten kunnen halen in de tijd. Verbeterpuntje voor de volgende keer?

Dit jaar zijn de teams sneller dan vorig jaar:
WOR2015-time-overzicht WOR2016-time-overzicht

De teams waren ook beter, er zijn meer posten gevonden in totaal:
(Lichtblauw: correcte CPs, donkerblauw: incorrecte CPs.)
WOR2015-posten-overzicht WOR2016-posten-overzicht

Hetzelfde zie je terug als je de uitslagen per team bekijkt:
(Rood: speciale CPs, blauw: standaard CPs, licht: correct, donker: incorrect)
WOR2015-team-overzicht WOR2016-team-overzicht

Packrafting Schweiz

15

19

Ingrediënten voor een weekend vol met waterplezier:
– Mooie omgeving, liefst met herfstkleuren.
– Fijne mensen die meegaan.
– Zon!
– Genoeg water in de rivier en voldoende stroomversnellingen.
– Een houtvuur om ’s avonds weer op te warmen.

11

10

16

34

Laat dat nu helemaal zijn goedgekomen op de Vorderrhein en Hinterrhein in Zwitserland.

25

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

If ye like the nut, crack it.

… the need to get out, to test yourself, to flush out the system, and, above all, to have some fun.
– Al Alvarez, Feeding the Rat

Geen idee wat we konden verwachten, toen we ons maanden geleden opgaven voor the OMM, the Original Mountain Marathon. Rennen door de Schotse heuvels, oriënteren, twee dagen lang met een bivak na de eerste dag, in teams van twee personen en geen georganiseerde ondersteuning. Laten we geen afstand kiezen waar we zeker van weten dat we het halen, laten we net over de grens kijken, feeding the rat.

Daar liggen we dan, eind oktober in Tweedsmuir. De afgelopen dagen was het on-Schots prachtig weer. Veel zon, geen regen, wel wind. We grapten nog dat we de zonnebrand vergeten waren. We gaan slapen in een weiland naast het Event Centre en we worden wakker in een waterbuffel-modder-paradijs. Toen we ons opgaven voor deze race lachten we erover: eind oktober, dé garantie voor slecht weer. Nu zouden we het liefst toch nog een keertje omdraaien, maar goed, if ye like the nut, crack it.

103

Het is onze eerste OMM en we hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Het eerste wat ons opvalt is de kleine rugzakjes van onze mede-racers. Er is een lijst met verplichte zaken die iedereen mee moet nemen. Wonderbaarlijk dat dat allemaal in zo’n klein rugzakje past.
Tot aan de start weten we niet wat onze route gaat worden. Elke minuut mag een team starten. Als we eindelijk vooraan staan, horen we: “Er zijn nog wat laatste wijzigingen gekomen. We hebben toch geen toestemming gekregen van één van de landeigenaren. Op jullie kaart is daarom een deel van de route met de hand ingetekend.” Dan gaat de toeter, we checken in, krijgen onze kaart en gaan een paar meter verderop kijken wat we vandaag gaan doen.

104

We verzinnen een prachtige strategie naar het eerste checkpoint, maar eenmaal uit het bos lopen we zo de dichte mist in. Het navigeren gaat nog wel, maar het terrein is echt medogeloos. Het is ploeteren door hoge graspollen, modder en lage heidestruikjes. De eerste dag begint met regen, mist en harde wind, maar verbetert daarna naar een klein zonnetje.

106

Tot checkpoint 4 moeten de checkpoints in een bepaalde volgorde afgelopen worden. Daarna moeten we 3 checkpoints kiezen van de 5. De keuze en volgorde is aan ons. Eigenlijk zijn we allebei al best moe. Als echte laaglanders kiezen we voor de 3 checkpoints met zo min mogelijk hoogteverschil, wel iets meer afstand. Bij het tweede optionele checkpoint komen we een mede-racer tegen. Hij kan nog wel, maar z’n maat zit er helemaal doorheen. Ze gaan alvast naar het bivakpunt. We kijken elkaar aan. Wat gaan we doen? Ook wij zijn kapot, maar een gemist checkpoint betekent einde race. Nee, we geven niet op, het wordt alles of niets.

111

Het derde optionele checkpoint vinden we sneller dan verwacht. De schemer zet al in als we beginnen met omhooglopen uit het dal. Het volgende checkpoint ligt in de andere vallei. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo moe ben geweest, nog drie checkpoints. Ik eet maar een reep voor de energie. We zien een ander team de andere bergrug oplopen. Geen idee welk parcours zij doen, maar als wij boven aankomen, zien we dat ze onze route zijn gaan volgen. Het volgende checkpoint bereiken we in het donker. De maan verdwijnt net achter een dik wolkendek, gelukkig regent het niet.

Bij dit checkpoint treffen we een aantal andere teams. Iedereen doet de hoofdlampen op en eet nog wat. Op weg naar de laatste twee checkpoints, dichtbij de bivakweide. Deze keer is het plan om pal west te lopen dan over twee hekjes te klimmen en afdalen in het dal van de bivakweide. Het terrein was al moeilijk loopbaar bij daglicht, het lijkt nog moeilijker bij het schijnsel van een hoofdlampje. De teams steunen elkaar en met een man of acht lopen we dit laatste stuk. Het is heel normaal om elkaar te helpen in de race, al moet het er voor een observeerder vreemd uitzien: Zeshonderd man die er vrijwillig voor kiezen om te strijden tegen de klok en de elementen. De laatsten proberen nu door het donker hun weg te vinden door de Schotse heuvels. Het alternatief om met een biertje voor de tv te hangen klinkt toch ook wel aantrekkelijk.

107

We vinden de hekjes en de vallei van de bivakweide. De laatste twee checkpoints zijn onvindbaar in het donker. De sluitingstijd van acht uur nadert en om twee minuten over acht lopen we het bivakterrein op. We worden aangemoedigd door een uitgelaten groepje vrijwilligers die klappen en juichen. Thanks guys! Einde race, twee checkpoints gemist en twee minuten te laat. Helaas.

Teleurgesteld zijn we er niet echt om. We zijn kapot, echt helemaal leeg. We hebben alles gegeven wat we hadden en we hebben ervan genoten. Nu is het tent opzetten, koken, eten en dan slapen. We zijn zo moe dat we de slaap niet goed kunnen vatten.

110

Om zes uur klinkt een eenzame doedelzakspeler. Niet lang na de start van z’n lied gevolgd door de organisatie die met een megafoon rondrent om iedereen een goedemorgen te wensen. Over een uur mogen de eerste teams al starten. We hebben geluk dat dit weekend de wintertijd is ingegaan en we een uurtje langer hebben mogen slapen.

Aangezien we uit de race liggen, heeft het voor ons geen zin meer om te starten de tweede dag. De kortste weg terug is 13 km. Eindelijk zien we waar we gisteren gelopen hebben. De dichte mist is weg en vandaag lopen we een deel van de route van gisteren in een klein zonnetje en snoeiharde wind.

114

The Original Mountain Marathon, een hele ervaring. We waren koud, nat, blij, moe, uitgeput maar toch ook enthousiast om door te gaan. We hebben gegeven wat we konden en kijken terug met een voldaan gevoel. De sfeer van deze wedstrijd is uniek. Dit gaan we zeker nog een keer doen, maar, for this year the rat has been fed.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Analyse

201

De eerste dag hebben we 35 km afgelegd, de tweede dag 13 km. In totaal hebben we 2670 hoogtemeters omhoog en omlaag gelopen. Er zijn 116 teams gestart op ons parcours, daarvan zijn er 73 gefinished op het bivakterrein. Aan het eind van de tweede dag zijn er maar 42 teams gefinished, één derde ongeveer.

Wat hadden we zelf beter kunnen doen?

  • Harder trainen is natuurlijk een open deur. Maar hoe train je voor iets waarvan je niet precies weet hoe het eraan toe gaat?
  • We zagen veel mensen lopen met kleinere rugzakken dan wij hebben. Als vergelijk: onze rugzak woog 9 kg, de rugzak van een teamlid uit de Elite klasse was 6 kg. Er is een lijst van verplichte zaken die je bij moet hebben. Daar voldeden we aan, verder hadden we niet zoveel extra bij. We zagen wel dat er spullen zijn die bijvoorbeeld een jas en een slaapzak combineren. Of een regen/loopbroek. Dat scheelt misschien een paar kilo, maar het blijft de vraag of je je geld wilt besteden aan dit soort specifieke spullen die je verder nergens voor gebruikt.
  • De keuze van optionele checkpoints hadden we anders kunnen doen. We hebben gekozen om AC, CD en AD te doen, zo min mogelijk hoogtemeters. Misschien hadden we beter AO, AC en CD kunnen doen. Een beetje meer hoogtemeters, qua afstand ongeveer gelijk, maar veel meer over paden.

Alaska rocks

147

Two Cheechakos* travelling to the last Frontier

De meeste reizen die we gemaakt hebben spelen zich af in Europa. Deze keer vertrekken we naar de andere kant van de wereld, naar the last Frontier, de laatste wildernis: Alaska.

A frontier is never a place; it is a time and a way of life. Frontiers pass but they endure in their people.
– Hal Borland

We zijn hier naartoe gekomen om deze wildernis te beleven, de uitgestrektheid die we in het kleine en bevolkte Europa niet kennen. Geen enkele kaart doet recht aan deze uitgestrekheid. Normaal lopen we op wandelkaarten met een schaal van 1:25 000, nu liepen we op kaarten met een schaal van 1:225 000, de schaal van een wegenatlas. We beginnen pas gevoel te krijgen voor de schaal van het landschap als we Anchorage uitrijden. Aan het einde van de Knik Arm opent het landschap zich plots: we rijden een vlakte in en zien de bergen in het noorden. Het duurt meer dan een uur voordat we met de auto aan de voet van de bergketen zijn. Een tijd waarin we thuis half Nederland al zijn gepasseerd.

Later lopen we over de Kesugi Ridge ten oosten van de hoogste berg van Noord-Amerika, Denali. Tussen de bergkam waar wij over lopen en het massief van Denali ligt een groot bos en de brede Chulitna rivier. Denali heeft zijn eigen microklimaat zoals zoveel hoge bergen en hult zichzelf in mist en regenwolken voor twee-derde van de tijd. We lopen er al twee dagen en zouden prachtig uitzicht op de berg kunnen hebben als de berg zin heeft om zich van zijn dikke grijze jas te ontdoen. Deze dagen zien we alleen het voorgebergte met een paar stevige gletsjers. Wanneer Mount Hunter die naast Denali ligt een keer door de mist prikt, valt onze mond open: geen idee dat er in de wolken zo’n machtige berg verstopt zat!
128

De volgende ochtend lopen we terug omhoog de bergrug op. Onderweg hebben we het over de afgelopen nacht: de harde wind zorgde voor een flink klapperend tentdoek. De wind heeft gelukkig ook voor een wolkenloze hemel gezorgd, de zon schijnt. Wanneer we bovenaan de bergrug komen krijgen we het uitzicht waar we de voorgaande dagen al op gehoopt hadden: Denali, bijna anderhalf keer zo hoog als de indrukwekkende Mount Hunter van gisteren. We zijn met stomheid geslagen, hoe heeft deze gruwelijk grote berg zich schuil kunnen houden achter die paar wolken de afgelopen dagen?

144

Dit gaat al ons gevoel van schaal te boven. We besluiten spontaan om een dag langer bij Byers Lake te blijven, zo indrukwekkend is het landschap. Als we in Talkeetna zijn, 100 km hiervandaan, steekt Denali nog steeds boven het landschap uit. Indrukwekkend.

158

165

Het is niet alleen de natuur die indruk op ons maakt aan deze kant van de wereld. Het meeste zijn we geraakt door de mensen hier, maar daarover later meer.

The Alaskan people are a population generally set apart by their unrestrained spirit and ability to make life happen in a most delightful manner under the some of the most un-delightful circumstances.
– Bob Huck

*) Cheechako, groentje, een nieuweling in het noorden (een term gebruikt ten tijden van de Klondike).

Beren

In Europa staan we als mensen altijd bovenaan de voedselketen: alle beesten zijn bang voor ons. De paar beren die we hier nog hebben zijn zo schuw dat ze schrikken van hun eigen schaduw. In Alaska is dat anders, daarom hebben we ons goed voorbereid voor bear country. Voorbereiden is één ding, maar er daadwerkelijk zijn, ondervinden en voelen is heel iets anders.

We rijden naar ons vertrekpunt bij de Kings River met de shuttle bus. Don is onze chauffeur, honkbalpetje, grote baard, geruit shirt aan en een buikje. Hij praat graag en veel, waaronder ook vele grapjes. “Hey guys, you know the difference between scat from a black bear and that of a grizzly? No? Black bear’s scat is filled with seeds, berries, etc. Grizzly’s is filled with bear bells, bear spray, hiking boots, …” Zelf lacht hij er het hardst om.

Het is nog ochtend als we het bos in stappen. Een dicht bos. De wind waait en de bladeren ritselen. Het ruikt naar denneboom. Ondanks dat alles er normaal uit ziet, maken onze hersenen overuren. Waar is de verrekijker? Is dat een boomstronk in de verte, of is dat een beest? Moeten we de berebel hier ook al gebruiken? Het normale bos verandert in ons hoofd in een gang met achter elke struik een groot harig monster, klaar om ons de stuipen op het lijf te jagen. We zien pootafdrukken en poep. Dan komen we aan bij de doorwading van Kings River.

003

004

Het idee is om de eerste dag tot boven de boomgrens te lopen. Dat gaat niet meer lukken vandaag. Vooral Charissa heeft geen moment kunnen ontspannen in de uren die we gelopen hebben. Laat staan kunnen genieten van dit ruige landschap. We nemen een lastige beslissing om de tocht die we goed voorbereid hadden achter ons te laten en terug te keren naar de asfaltweg.

Op de terugweg zie ik meteen een verandering bij Charissa. Ze is nu al wat meer ontspannen, bijna opgelucht, terwijl we door hetzelfde landschap lopen als daarnet. Het gevoel van zo’n ondoordringbaar bos is moeilijk te doorgronden en al helemaal niet rationeel te benaderen. Tom Waes zegt het mooi: “Bear country, land of light sleep.”

We keren terug en worden geholpen met het uitstippelen van nieuwe tochten. We gaan wandelen door wat opener terrein waar we wat meer andere mensen tegen zullen komen. “Meer” is hier relatief. Als we vier wandelaars tegenkomen per dag is het veel.

We lopen over de Resurrection Trail en ons water is op. Vers water is nooit ver weg, de trail loopt langs de Resurrection Creek. Charissa gaat water halen. “Ik zie een beer, een zwarte!” Hij heeft ons niet gezien, we staan benedenwinds dus hij heeft ons ook nog niet geroken. Hij is maar een meter of vijftig van ons weg en staat aan de andere kant van de rivier, ook hij heeft dorst. We roepen maar hij ziet ons nog steeds niet. Hij heeft wel iets gehoord, maar weet niet wat, want hij richt zich op om beter te kunnen waarnemen. Op het moment dat hij ons ziet, stuift hij weg. We zien struiken tientallen meters van de bosrand nog schudden als hij erdoorheen rent. We hebben een beer gezien, en hij reageert precies volgens het boekje.

041

042

Bear country, land of light sleep.
– Tom Waes

Ik heb op twee momenten met de bearspray in de hand gestaan: De eerste keer toen ik in de tent aan het rommelen was en van achteren beslopen werd door een hond. Die kwam ineens uit de struiken zetten met veel geritsel. Voor ik het in de gaten had stond ik buiten de tent met de bearspray in m’n hand. Z’n baasje zei later: “Misschien moeten we hem een bel omdoen, hij heeft nogal de neiging om mensen te besluipen.” Misschien inderdaad een goed idee, ook voor z’n eigen bestwil.

De tweede keer zat ik net achter een struikje om die van de nodige mest te voorzien toen ik geroffel hoorde. Het geluid leek op een zwaar beest dat in volle gallop aan kwam stormen. Ik kijk de berg omhoog en (met m’n broek nog langs m’n enkels) heb de bearspray in mijn hand. Niks. Als ik omkijk zie ik dat Charissa haar packraft aan het ontdoen is van zand en steentjes voordat ze die gaat oprollen. Om de steentjes eruit te halen roffelt ze met haar handen op de onderkant…

Aan het begin van de Resurrection Trail komen we een oude Alaskaan tegen op een fiets. “You guys have some bear protection with you? Just saw some blackies down the road, big ones.” Hij moet ze weggejaagd hebben, want wij hebben ze niet gezien. Of het was een sterk staaltje Alaskaanse humor.

Sourdoughs*

Voordat we naar Alaska kwamen kenden we het land alleen van Discovery Channel: goudzoekers, tonijnvissers, loggers, ruw volk in een ruw land. Wat hadden we het verkeerd.

[…] it is the people of the place and the joy filled insanity that gave me years of adventure and laughter and who are the source of the memories that truly make my heart of hearts smile with abundance and an awesome gratitude.
– Bob Huck

Er is hier geen openbare buslijndienst en maar één spoorlijn. Toen we terug wilden van onze eerste tocht was er geen andere mogelijkheid dan liften. Als we later plannen maken voor nieuwe tochten krijgen we ook het advies: “You should hitchhike your way across Alaska. It is easy, a lot of fun and you’ll meet a bunch of interesting people.” Niets was minder waar.

114

De eerste dag van onze eerste trail was lang, zwaar en vol met bere-stress. Liftend kwamen we uit in Palmer, één stadje voor Anchorage. In theorie zouden we nu binnen een uur in Anchorage kunnen zijn. In de praktijk proberen we een uur lang om een lift te krijgen, tevergeefs. We waren kapot en het werd tijd om een tentplek te zoeken en morgen opnieuw te proberen Anchorage te bereiken. Juist op dat moment stopt een auto en ontmoeten we iemand die “even” 150 km op en neer rijdt naar Anchorage, ondanks dat hij zelf een kwartier rijden verderop woont. Wat waren we blij met hem.

In totaal hebben we negen maal gelift, bijna 400 kilometer. Allemaal werden we meegenomen door locals, de toeristen in campers reden allemaal door. Het viel ons op dat de locals het oprecht leuk en interessant vinden om je mee te nemen en te luisteren naar wat je hebt meegemaakt, waar je vandaan komt en hoe het daar is. Ook zij vertellen over hun land en wat ze doen en zijn daar trots op. Misschien is het juist wel de verre afstanden tussen dorpen, het wisselende weer, de sterke natuur in dit land die ervoor zorgt dat mensen meer op elkaar zijn aangewezen en daarom ook meer bereid zijn om elkaar (en twee rugzaktoeristen) te helpen. Wij vonden het in ieder geval een hele ervaring en prachtig om zoveel mensen te ontmoeten die zo open en trots op hun land zijn.

164

*) Sourdough (zuurdesem), een oud-gediende in Alaska, een naam die zijn oorsprong vond in de zuurdesem gebruikt door de goudzoekers omdat ze geen gist hadden.

Dankwoord

Alastair Humphreys schreef ooit: “Most of my memories of people are from the briefest of connections.” Deze reis heeft ons pad zich gekruist met talloze andere mensen. Een aantal van hen zijn we dankbaar en ondanks de briefest of connections zullen deze ontmoetingen in ons geheugen blijven staan.

Casey, dank je wel voor de ongelooflijke lift op een moment dat we er echt doorheen zaten.
Base Camp Anchorage: Eric, Nate, Ole, bedankt voor de goede zorgen, de nieuwe ideeën voor mooie tochten en het lenen van de wandelstokken toen onze set verdwenen was.
Patrick & Harlow, bedankt voor de aansteker toen de onze het had begeven, voor de goede ideeën, en de gastvrije uitnodiging.
Terri, dank voor het stoppen in de stromende regen om twee drijfnatte peddelaars een lift te geven.
Joel, dank je voor de talloze inspirerende gesprekken tijdens de koffie.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Verschillende kaarten rond de Talkeetna Mountains
1 : 63000
Beschikbaar via http://store.usgs.gov/

Kaarten van heel Alaska
DeLorme Alaska Atlas & Gazetteer
1 : 300000 tot 1 : 1200000
ISBN 0-89933-289-7

222: Denali National Park
National Geographic Trails Illustrated
1 : 225000

Backcountry Bear Basics, second editions
The mountaineers books
Dave Smith
ISBN 978-1-59485-028-8

Gelopen trails

Trail langs Kings River
Coastal Trail (per fiets) in Anchorage
Rond Spencer Lake, daarna per packraft over Placer River
Resurrection Trail van Hope naar Cooper Landing
Mount Marathon
Lost Lake Trail en Primrose Trail van Seward tot Primrose
Kesugi Ridge Trail

La dernière légende

De GR571, een verhaal in drie delen. Deel één leidde ons door de vallei van de Amblève. Het tweede deel ging door het dal van de Salm. Nu wordt het tijd voor het dal van de Lienne.

04

De ondertitel van de GR, de Valleien der Legendes, slaat op de vele legendes die zich in dit gebied afspelen. In het eerste deel hebben we al kennis gemaakt met de duivel van de Fonds de Quarreux. Dit deel zou gaan over de fee genaamd Lienne en een gouden geit.

02

Beiden komen we helaas niet tegen. Eigenlijk komen we helemaal niemand tegen op de mooie paden onderweg. De eigenaresse van de camping in Targnon kijkt raar op als we aankomen, omdat ze in de afgelopen 28 jaar steeds minder mensen GRs heeft zien wandelen. Zonde, dit is een prachtige route, en zo dicht bij huis.

23

25

Via de Fonds de Quarreux, van de legende van het eerste deel, komen we uiteindelijk weer terug bij Remouchamps.

Merci pour l’Ardenne Mystérieuse!

34

35

12

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Bibliografie

GR571, Vallées des Légendes Amblève, Salm, Lienne
Topo-Guide du Sentier de Grande Randonnée
ISBN 2-9600450-6-8

21 amfibieën op de Semois

Voorjaar, het is weer tijd voor het jaarlijkse packraftweekend met de Vlaamse vrienden van Hiking Advisor. Komend weekend zijn we te vinden op de Semois.
We hebben onze drysuits mee. Bij wijze van experiment gaan we die ook als regenpak gebruiken, mocht dat nodig zijn. Natuurlijk is dat nodig: bij vertrek regent het, dus we hijsen ons in de zweetpakken en wandelen naar het instappunt.

P4110395

De rugzakken gaan af, we eten iets en blazen onze packraft op. De groene wei wordt opgefleurd met gele, rode, groene en blauwe boten. De eerste “stroomversnelling” is al te zien vanaf het instappunt wat de twijfel aanwakkert bij een paar beginners.

Een paar kilometer verderop is de dam bij Cugnon. Na inspectie en uitleg van Joery en Willem gaat een groot deel van de groep er varend overheen. “Het valt toch wel mee, hoe groot is de kans dat je moet zwemmen daar?” Op het moment dat de vraag gesteld wordt, lijkt die kans zeer klein. Een paar minuten later dobbert er toch iemand in het water.

Tijdens de pauze maken we een kleine klim naar het uitzichtspunt en de grotten van Saint-Remacle. Het is nu nog maar een kort stukje peddelen naar de bivakplaats.

P4110422

We leren er een aantal dingen: Een zak kooltjes meenemen om te kunnen barbecueën is een goed idee voor een weekendje weg. Er zijn vele manieren om te bivakkeren, met de tent, met de tarp, of gewoon met een packraft, wat hout en een stuk aluminiumfolie.
Regendruppels en de eerste muggen worden verjaagd door het kampvuur. Samen rond het vuur worden culturele verschillen en praktische tips besproken. We weten nu bijvoorbeeld waarom Debbie ‘ne Hollander meeneemt het bos in.

P4110424

We worden wakker in de mist die al snel oplost als de zon eenmaal begint te schijnen. We varen verder met prachtig weer. Tussen Dohan en Bouillon eten we in een heerlijk zonnetje. Het laatste stuk varen maken we één grote drijvende cirkel met alle 21 packrafts, wat maar nèt past in de Semois. Aangekomen in Bouillon bouwen we een toren van Pisa met zoveel mogelijk packrafts.

P4120496

P4120559

P4120598

Hiking Advisor, dank weer voor het organiseren van dit gezellige weekend.

Het idee van het statief is gebaseerd op het statief van the Deliverance team. Een prachtig idee, tack!

Semois bij Bouillon: waterhoogte 71 cm en debiet 19 m3/s

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Video

Wax on, wax off

Afgelopen voorjaar heb ik een waxcursus gedaan om zelf onze ski’s te onderhouden. Met een beetje handigheid is het waxen van de ski’s gemakkelijk zelf te doen en zelf doen is leuk en kostenbesparend. Op deze cursus leer je niet alleen waxen, maar ook hoe een ski is gemaakt en hoe je hem het beste onderhoudt.

Het enige gereedschap dat je per sé nodig hebt en veel geld kost is de bok om je ski’s op te leggen tijdens het waxen. De ski’s mogen niet schuiven en het waxen geeft troep, dus de keukentafel is geen optie. Met wat restjes hout en een paar stukjes closed-cell foam is al snel een gereedschap gemaakt die je op de workmate kan bevestigen:

P4050367

P4050368

Alles wat je nodig hebt voor het onderhoud past in een klein kistje:

P4050390

Het enige dat je verder nodig hebt is wat tijd. Wax on, wax off (don’t forget to breath, very important)…

P4050381

P4050376

P4050386

Bibliografie

Vasa Sport – Het complete waxboek
3e druk, november 2013
Machiel Ittmann
http://www.vasasport.nl

Ski eller skøyter

Voorzichtig zet ik nog een stap. Een paar meter terug is de sneeuw overgegaan in een plaat ijs. Eerst nog relatief zacht, het soort ijs waar je treetjes in kan trappen. Nu is het hard en blauw. Het is zoeken naar kleine oneffenheden waar de schoenzool nog grip op heeft. Weer een stap verder. Ik merk pas dat ik uitgegleden ben als ik al op de grond lig en de versnelling van het glijden over het ijs voel. Het draaien op de buik gaat verbazingwekkend makkelijk met een zware rugzak. Automatisch rem ik op handen en voeten zoals jaren geleden geleerd. Ik merk niks van het remmen. Handen en knieen misschien? Nee, geen verschil. Opeens lig ik stil in een sneeuwduin. Als ik omhoog kijk, mijn blik zoekend naar Charissa, zie ik dat ze net over hetzelfde stuk naar beneden komt glijden en langs me in de sneeuwduin tot stilstand komt. Ski eller skøyter, skiën of schaatsen?

Dit jaar zijn we in Trollheimen om een week te skiën. We willen Trekanten doen, De Driehoek. “Volgens de media gaat héél Noorwegen skiën op paasvakantie. Degenen die dat niet doen zijn zielig. De statistieken vertellen echter dat nog geen tien procent van de Noorse bevolking gaat skiën.” (Bron: Henk Brugman – Een Leven In Noorwegen) Voor de Noren in de omgeving Trollheimen is Trekanten de belangrijkste tocht met Pasen: een driehoek door de dalen van Trollheimen. Prachtig uitzicht onderweg en twee voor Noorse begrippen hoge passen.

14

Het eerste stuk is gespoord. Het is zondag en vele Noren zijn te vinden op hun langlaufski’s. Even naar de bemande hut, daar wat eten en dan weer terug naar huis. Als familie-uitje met hond en kind of als sport-aktiviteit, zoals een rondje hardlopen in Nederland. We worden een paar keer bijna uit de loipe geblazen, zo hard waait het. Overal liggen afgewaaide takjes en dennenappels. Dit is ook meteen het enige stuk dat gespoord is.

In plaats van Trekanten, De Driehoek, wordt ’t Linje voor ons, een lijn.

’s Avonds is het ineens stil. De hele dag gierde de wind om ons heen. Zelfs in de Gjevilvasshytta hoorde je de wind en ineens is hij weg. Ook ’s ochtends als we vertrekken is er weinig wind. We klimmen omhoog door het bos, althans dat proberen we. Het is zo ijzig dat onze ski’s geen grip hebben. We doen vrij vlot onze skivellen onder om ze de rest van de week niet meer uit te doen. We komen uit het bos en de wind begint weer net zo hard te blazen als gisteren. We werpen een blik op wat ons de komende week te wachten staat: oude sneeuw met ijs en weggeblazen stuifsneeuw op duinen.

22

We maken een dagtocht naar Grȧfjellet waar we een kudde rendieren tegenkomen. De route van Jøldalshytta naar Trollheimshytta is te hoog gegrepen in deze condities. We staan vroeg op, steken de bevroren rivier over en beginnen aan het stijgen langs het Langfjellet massief. Het gaat van sneeuw op ijs over op één grote ijsplaat zonder sneeuw. We hadden stijgijzers mee moeten nemen. Hoe hoger we komen, hoe moeilijker het wordt. We halen de pas niet en keren terug naarde Jøldalshytta. In plaats van Trekanten, De Driehoek, wordt ’t Linje voor ons, een lijn.

Morgen staat hij vroeg op, hij gaat via de loipe 45 km terug skiën naar huis.

Als we een dag later weer in Gjevilvasshytta aankomen is de kachel al aan. Een oudere man, Yngvar overnacht er. Hij skiet de Trekanten en was gisteren in de Trollheimshytta. Hij heeft geen kaart meegenomen omdat hij het gebied goed kent en heeft de zuidelijke route naar de hut genomen in plaats van onze noordelijke route. Zelfs met z’n 64 jaar ski ervaring (Tel maar uit hoe oud hij is …) vond hij het één van zijn moeilijkste doorsteken. De weg terug van de Trollheimshytta naar Gjevilvasshytta was net zo moeilijk: over een kleine graatdoorsteek met afdaling had hij drie uur gedaan. In het begin van de avond is hij een beetje verlegen omdat hij niet zo goed Engels kan spreken. Zodra we onze kaart van het gebied op tafel leggen, begint hij voluit te praten, erg leuk. Morgen staat hij vroeg op, hij gaat via de loipe 45 km terug skiën naar huis.

04

Alhoewel we normaal liever met de tent rondtrekken zijn in de winter de DNT hutten favoriet. Tijdens deze tocht komen we driemaal andere mensen tegen in de hutten. Natuurlijk allemaal Noren, Trollheimen is niet zo bekend in het buitenland. In de huttenboeken zien we maar een handjevol buitenlanders per jaar. De laatste avond delen we de hut met een Noorse die gemakkelijk Engels praat en komen we veel te weten over Noorwegen, de Noren en hun cultuur.

17

18

25

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Filmpje

Bibliografie

DNT, Uglant IT
Trollheimen
Turkart 1 : 50 000

Henk Brugman – Een Leven In Noorwegen

Woudlopers Oriëntatie Run

Het lijkt wel of we terug in de schoolbanken zijn. De afgelopen week hebben we onze huistaak gemaakt, vandaag is de dag dat we moeten presteren. Om half tien begint de briefing, vijf voor tien mogen we onze envelop ophalen. Om tien uur is dan eindelijk het startsein, de envelop mag open, we zijn begonnen! Een week ervoor kregen we de huistaak opgestuurd. Deze keer als een 9 minuten durend YouTube filmpje. Deels kon je uit het filmpje een stuk van de route opmaken, deels roept het filmpje meer vragen op dan dat het beantwoordt. De briefing is al net zo. Zijn de aanwijzingen nog wel aanwijzingen te noemen als ze alleen maar meer vragen oproepen? 01 In de envelop zitten zes pagina’s met kaarten, een dubbelzijdig roadbook, twee scorekaarten, munitie, een ballon en een koord met vrolijk gekleurde plastic doppen. Onderweg wordt het vast allemaal duidelijk. We nemen een half uurtje de tijd om de kaarten op volgorde te leggen, coördinaten in te tekenen en het roadbook een keer door te nemen. Dan zijn we weg. Met 13 C is het niet echt winter te noemen, maar regen en harde wind maken het wel guur.

Moe, voldaan en een erg leuke ervaring rijker rijden we huiswaarts.

Het begin herkennen we uit het filmpje. Twee speciale posten hebben we al. Bij de tweede komen we ook al onze eerste “valse post” tegen. We waren hier al voor gewaarschuwd: In de buurt van een echte post kunnen ook valse posten hangen. Als je daarvan het controlenummer opschrijft, heb je een fout die straftijd kost. We zullen daar de nodige ervaring mee opdoen in de komende zes uren. Special C ligt volgens het roadbook op een traject vanaf checkpoint 3: “Ga achtereenvolgens 35 m op 45 graden / 40 m op 350 graden / 35 m op 270 graden / 65 m op 165 graden.” Hadden we dat nu toch maar uitgetekend. Eenmaal bij CP 3 komen we er natuurlijk achter dat dit traject dwars door een bosje en een moeras gaat. We rekenen snel wat uit en komen tot de conclusie dat we weer ergens in de buurt van CP 3 uit moeten komen. Helaas liggen er vier posten rond CP 3, we kiezen de verkeerde. 03 Na een tijdje hardlopen, kaartlezen, aanwijzingen interpreteren en af en toe een slokje water en een koek vraagt Charissa hoe lang we al onderweg zijn. Ik kijk op m’n horloge: “Twee-en-een-half uur.” Wat?!? Zo lang al? We dachten dat we net een uurtje in de race zaten. Halverwege de race moeten we op flessen schieten om extra aanwijzingen te krijgen en mogen we gaan boom snuffelen. Helaas herkennen we de instinker niet, wat ons weer straftijd kost. Ondertussen begint de eindtijd al in zicht te komen. We gaan niet meer alle posten kunnen halen, dus we stippelen een kortere route uit naar het eindpunt. 04 Regelmatig komen we andere mensen tegen met kaart in de hand, dwars door het bos rennend. Zijn ze verdwaald of hebben ze een betere strategie? Hoe hoog of laag zullen we uiteindelijk scoren als nieuwkomers? Tegen vier uur is de deadline, als je later aankomt kost dat straftijd. We maken ons laatste sprintje. Langzaam begint het door te dringen dat we allebei toch wel moe zijn. Drie-en-twintig minuten te laat stopt onze tijd. Ook het laatste stukje terug naar het beginpunt leggen we rennend af om niet te veel af te koelen. 07 Terug bij het beginpunt doen we onze natte kleren uit en eten een bord spaghetti met de andere deelnemers. Tips worden uitgewisseld, fouten (h)erkend. Dit is het moment dat de regen en kou alweer vergeten zijn en de sterke verhalen beginnen te ontstaan. Dan is het tijd voor de uitslag: We worden 13e overall en 4e in het mixed klassement. Moe, voldaan en een erg leuke ervaring rijker rijden we huiswaarts. Kunnen we al een reservering doen voor een volgende deelname?

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Filmpje

Analyse

Natuurlijk hebben we achteraf gekeken wat we beter kunnen doen. We hebben in de zes uur en drie-en-twintig minuten ongeveer zeven-en-twintig kilometers afgelegd. Dat is niet eens zo veel minder dan de andere teams. Een paar dagen na de race kregen we alle uitslagen, waarmee een paar mooie grafieken gemaakt kunnen worden. Eén van de conclusies die we kunnen maken is dat de teams die hoog geëindigd zijn weinig fouten maken en snel zijn. Niks verrassends, gewoon ervaring opdoen. B Een andere conclusie is dat in het begin bijna iedereen alle posten vindt en de meeste goed heeft. In het tweede deel worden een stuk minder posten aangedaan en meer fouten gemaakt. G (Meer grafieken staan bij de foto’s.)