Abruzzo, terra dell’orso marsicano

Vliegen. Het is niet de eerste keer, maar écht wennen doet het nooit. “Ready for take-off”, het geluid van de motoren zwelt aan van een hoge piep naar een bulderende lawine van geluid. Als we in onze stoelen worden gedrukt door de versnelling kijk ik naar links. Tussen het raam en mij zit een oude Italiaan. Hij heeft geen woord gezegd sinds we instapten en heeft de hele tijd al een bedrukt gezicht. Vlak voordat de wielen loskomen van de grond slaat hij nog snel een kruisje. We zijn niet de enigen die vliegen minder prettig vinden. Pas anderhalf uur later als we landen in Italië ontspant hij.

P6140167

Italië, de Apenijnen. We hebben geen plan van dag tot dag, we hebben twee gebieden uitgezocht en gaan proberen om ze met elkaar te verbinden over de rug van de bergen. We weten niet precies hoe het terrein eruit ziet, of er wel of geen pad is en hoe snel we zullen zijn. We bekijken de voortgang van dag tot dag en maken het beste van het moment.

P6130133

Majella

De eerste dag in Majella vanuit het dal omhoog is er een pad, wat de tweede dag ook meteen weer verdwijnt zodra we goed en wel de graat oplopen. We zien soms nog een verdwaalde stip of rood-wit, maar hier wordt duidelijk nauwelijks gelopen. Het is lekker weer, gelukkig niet té warm. Omdat we door struiken moeten bushwacken gaat ’t niet zo snel als gehoopt. Onderweg zijn er geen waterbronnen, maar we hopen bij de herdershut uit te komen waar ook een bron is. Als we in de buurt van de herdershut komen, vinden we een beekje. Droog, geen goed teken. Bij de herdershut zelf is wel een bron, maar die staat ook al droog. Het water gaat op rantsoen.
We hebben een aantal -weliswaar oude- tochtverslagen gelezen, dus we hadden niet verwacht dat water zo schaars zou zijn. Hoe nu verder? Morgen doorlopen over de graat en hopen dat we onderweg water vinden, met het risico zonder te zitten?
De volgende ochtend kiezen we ervoor om af te dalen. We gebruiken de GPS als 21e eeuwse wichelroede. Een paar kilometer van de hut zou een bron moeten liggen: Fonte Orsana.

P6140157

Het eerste deel is steil maar nog met pad. Al vrij snel wordt het steil en padloos. Heel erg steil en echt padloos. Dwars door het bos komen we aan bij de bron. Droog. Er zijn genoeg diersporen en we zien dat hier echt wel eens water stroomt, maar niet nu. De volgende bron ligt weer een paar kilometer verderop. We kiezen ervoor om op de GPS dwars door het steile bos te lopen. Foute keuze, we verkwisten een paar uur en dwalen steeds verder af. We hebben nog een halve liter water en besluiten zoveel als kan te bezuinigen.
Als we een boom tegenkomen met daarin een poeltje regenwater kunnen we ons niet bedwingen. We drinken eruit via ons waterfilter. Nèt niet Bear Grylls, die zou een stukje holle tak van een boom afkappen en dat als rietje gebruiken. Of het water filteren door z’n oude sok. Wij gebruiken ons high-tech waterfilter. Het water smaakt goed.

P6140160

Uiteindelijk komen we in de buurt van de andere bron. Het zandpad wordt langzaam drassig. Verderop stroomt een beekje van een voet breed. Nog iets verder wordt het wat meer water en dan staat er ineens een gemetselde drinkbak. Water! Tijdens het vullen van onze waterzakken worden we tot twee keer toe gestoord door wilde paarden die blijkbaar ook dorst hebben.
Die avond lopen de wolven rond onze tent. Aan beesten geen gebrek hier.

P6150243

In Majella komen we een aantal keren mensen tegen die hop plukken. Zo ook op een ochtend: we zien mensen en twee grote witte honden. Als we voorbijlopen beginnen de honden met ons mee te lopen. Leuk. Hoe langer ze meelopen, hoe minder leuk het wordt. Waarom roepen ze hun honden niet terug? Het begint steeds irritanter te worden, tot we een half uur van de mensen verwijderd zijn. De honden maken nog steeds geen aanstalte om terug te gaan.
We hebben al helemaal geen zin om een half uur terug te lopen (en daarna weer een half uur terug naar hier!) om iemand anders z’n honden terug te brengen. We doen het toch maar, wie weet hoe lang ze anders nog mee blijven lopen?
Terug bij de plukkers moeten we de situatie nog uitleggen met twee woorden Italiaans en veel handgebaren. Communiceren gaat moeizaam, maar uiteindelijk lukt ‘t. Wat blijkt: Het waren zwerfhonden. Ze waren vanuit het dal meegelopen met de plukkers. Mooi is dat.

P6160290

P6170397

Gran Sasso

Een aantal dagen zal het silouet van de Corno Grande ons vergezellen. Het is nog te vroeg in het seizoen om de top te beklimmen, daarvoor zijn pickel en stijgijzers nodig. We lopen er daarom maar omheen, wat niet onder doet aan schoonheid.P6210527

Ondanks dat het hele gebied maximaal een dag lopen van de bewoonde wereld ligt, komen we bijna niemand tegen. Eén ochtend voor ons vertrek horen we zacht geplof in het dal. Tijdens het opbreken van de tent wordt het harder en harder. Een auto… Nee, het is een boer op tractor met een koe op zijn aanhanger. Als hij ons ziet doet hij de deur van z’n tractor open en roept iets in het Italiaans. “Sono Hollandese, non parlo Italiano.” Hij zet z’n tractor uit, stapt uit en komt naar ons toegelopen. We begrijpen dat hij op zoek is naar z’n kudde. Zijn kudde hebben we inderdaad gezien, gisteravond zijn die een stuk het dal door richting een bron gelopen. We wijzen waar we ze gezien hebben, knikken en zeggen “Acht, otto. Zes, sei grote en ehm due ehm” – “Si, due bambini!“, twee kleintjes inderdaad. We willen hem nog vragen of hij een koe of een stier in z’n aanhanger heeft staan en zeggen dat het niet vanochtend was dat we z’n kudde hebben gezien maar gisterenavond. Ons vertaalboekje komt woorden tekort dus na een tijdje bladeren en elkaar aankijken krijgen we een hand en vervolgt hij z’n weg. In ieder geval de goede kant op. De enige persoon die we zien die dag.

P6250698

P6210550 We overnachten tweemaal in Rifugio Duca degli Abruzzi, een groot contrast met overnachten in ons tentje. Waar we onderweg niemand tegenkomen wordt de hut overdag platgelopen met dagjesmensen. ’s Avonds overnachten mensen die de volgende dag naar de top gaan. We hadden het geluk om tijdens het eten een aantal mensen uit Rome te treffen die Engels spraken. Zo kwamen we wat meer te weten over hun reizen en over de eet- en drinkgewoonten van Italianen. Het was gezellig die avonds. Een oude, kleine en knusse hut, met vriendelijke huttenwaarden die graag uitleg geven over het gebied.P6300806

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Carta Escursionistica, Edizioni il Lupo
Gran Sasso d’Italia
1 : 25 000

Met aanvullingen van OpenStreetMap.

Praktisch

Water. Autonoom onderweg zijn in deze gebieden in de zomer is haast niet mogelijk. Begin juli waren een aantal bronnen al droog. Hoogzomer zijn er dorpjes in de buurt van Gran Sasso die een waterquota hebben, zo schaars is het water.
Teken. Vooral in Majella waren erg veel teken. Neem een tekentang mee en controleer jezelf elke avond!
Hutjes. Er zijn een groot aantal hutjes in beide parken. In Gran Sasso zijn ze bijna allemaal afgesloten. Vertrouw niet wat op de kaart staat aangegeven. Een extreem voorbeeld is rifugio San Nicola die op de kaart aangegeven staat als bemand, maar in werkelijkheid een ruïne is.
Paden. Sommige paden zijn niet aangeven, sommige zijn overwoekerd. Je moet kaart en kompas kunnen gebruiken. Padloos wandelen gaat niet zo snel, houdt daarmee rekening in je planning.
Honden. Er zijn veel zwerfhonden. Drie keer hebben honden tot een uur lang met ons meegelopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s