If ye like the nut, crack it.

… the need to get out, to test yourself, to flush out the system, and, above all, to have some fun.
– Al Alvarez, Feeding the Rat

Geen idee wat we konden verwachten, toen we ons maanden geleden opgaven voor the OMM, the Original Mountain Marathon. Rennen door de Schotse heuvels, oriënteren, twee dagen lang met een bivak na de eerste dag, in teams van twee personen en geen georganiseerde ondersteuning. Laten we geen afstand kiezen waar we zeker van weten dat we het halen, laten we net over de grens kijken, feeding the rat.

Daar liggen we dan, eind oktober in Tweedsmuir. De afgelopen dagen was het on-Schots prachtig weer. Veel zon, geen regen, wel wind. We grapten nog dat we de zonnebrand vergeten waren. We gaan slapen in een weiland naast het Event Centre en we worden wakker in een waterbuffel-modder-paradijs. Toen we ons opgaven voor deze race lachten we erover: eind oktober, dé garantie voor slecht weer. Nu zouden we het liefst toch nog een keertje omdraaien, maar goed, if ye like the nut, crack it.

103

Het is onze eerste OMM en we hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Het eerste wat ons opvalt is de kleine rugzakjes van onze mede-racers. Er is een lijst met verplichte zaken die iedereen mee moet nemen. Wonderbaarlijk dat dat allemaal in zo’n klein rugzakje past.
Tot aan de start weten we niet wat onze route gaat worden. Elke minuut mag een team starten. Als we eindelijk vooraan staan, horen we: “Er zijn nog wat laatste wijzigingen gekomen. We hebben toch geen toestemming gekregen van één van de landeigenaren. Op jullie kaart is daarom een deel van de route met de hand ingetekend.” Dan gaat de toeter, we checken in, krijgen onze kaart en gaan een paar meter verderop kijken wat we vandaag gaan doen.

104

We verzinnen een prachtige strategie naar het eerste checkpoint, maar eenmaal uit het bos lopen we zo de dichte mist in. Het navigeren gaat nog wel, maar het terrein is echt medogeloos. Het is ploeteren door hoge graspollen, modder en lage heidestruikjes. De eerste dag begint met regen, mist en harde wind, maar verbetert daarna naar een klein zonnetje.

106

Tot checkpoint 4 moeten de checkpoints in een bepaalde volgorde afgelopen worden. Daarna moeten we 3 checkpoints kiezen van de 5. De keuze en volgorde is aan ons. Eigenlijk zijn we allebei al best moe. Als echte laaglanders kiezen we voor de 3 checkpoints met zo min mogelijk hoogteverschil, wel iets meer afstand. Bij het tweede optionele checkpoint komen we een mede-racer tegen. Hij kan nog wel, maar z’n maat zit er helemaal doorheen. Ze gaan alvast naar het bivakpunt. We kijken elkaar aan. Wat gaan we doen? Ook wij zijn kapot, maar een gemist checkpoint betekent einde race. Nee, we geven niet op, het wordt alles of niets.

111

Het derde optionele checkpoint vinden we sneller dan verwacht. De schemer zet al in als we beginnen met omhooglopen uit het dal. Het volgende checkpoint ligt in de andere vallei. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo moe ben geweest, nog drie checkpoints. Ik eet maar een reep voor de energie. We zien een ander team de andere bergrug oplopen. Geen idee welk parcours zij doen, maar als wij boven aankomen, zien we dat ze onze route zijn gaan volgen. Het volgende checkpoint bereiken we in het donker. De maan verdwijnt net achter een dik wolkendek, gelukkig regent het niet.

Bij dit checkpoint treffen we een aantal andere teams. Iedereen doet de hoofdlampen op en eet nog wat. Op weg naar de laatste twee checkpoints, dichtbij de bivakweide. Deze keer is het plan om pal west te lopen dan over twee hekjes te klimmen en afdalen in het dal van de bivakweide. Het terrein was al moeilijk loopbaar bij daglicht, het lijkt nog moeilijker bij het schijnsel van een hoofdlampje. De teams steunen elkaar en met een man of acht lopen we dit laatste stuk. Het is heel normaal om elkaar te helpen in de race, al moet het er voor een observeerder vreemd uitzien: Zeshonderd man die er vrijwillig voor kiezen om te strijden tegen de klok en de elementen. De laatsten proberen nu door het donker hun weg te vinden door de Schotse heuvels. Het alternatief om met een biertje voor de tv te hangen klinkt toch ook wel aantrekkelijk.

107

We vinden de hekjes en de vallei van de bivakweide. De laatste twee checkpoints zijn onvindbaar in het donker. De sluitingstijd van acht uur nadert en om twee minuten over acht lopen we het bivakterrein op. We worden aangemoedigd door een uitgelaten groepje vrijwilligers die klappen en juichen. Thanks guys! Einde race, twee checkpoints gemist en twee minuten te laat. Helaas.

Teleurgesteld zijn we er niet echt om. We zijn kapot, echt helemaal leeg. We hebben alles gegeven wat we hadden en we hebben ervan genoten. Nu is het tent opzetten, koken, eten en dan slapen. We zijn zo moe dat we de slaap niet goed kunnen vatten.

110

Om zes uur klinkt een eenzame doedelzakspeler. Niet lang na de start van z’n lied gevolgd door de organisatie die met een megafoon rondrent om iedereen een goedemorgen te wensen. Over een uur mogen de eerste teams al starten. We hebben geluk dat dit weekend de wintertijd is ingegaan en we een uurtje langer hebben mogen slapen.

Aangezien we uit de race liggen, heeft het voor ons geen zin meer om te starten de tweede dag. De kortste weg terug is 13 km. Eindelijk zien we waar we gisteren gelopen hebben. De dichte mist is weg en vandaag lopen we een deel van de route van gisteren in een klein zonnetje en snoeiharde wind.

114

The Original Mountain Marathon, een hele ervaring. We waren koud, nat, blij, moe, uitgeput maar toch ook enthousiast om door te gaan. We hebben gegeven wat we konden en kijken terug met een voldaan gevoel. De sfeer van deze wedstrijd is uniek. Dit gaan we zeker nog een keer doen, maar, for this year the rat has been fed.

Foto’s

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Analyse

201

De eerste dag hebben we 35 km afgelegd, de tweede dag 13 km. In totaal hebben we 2670 hoogtemeters omhoog en omlaag gelopen. Er zijn 116 teams gestart op ons parcours, daarvan zijn er 73 gefinished op het bivakterrein. Aan het eind van de tweede dag zijn er maar 42 teams gefinished, één derde ongeveer.

Wat hadden we zelf beter kunnen doen?

  • Harder trainen is natuurlijk een open deur. Maar hoe train je voor iets waarvan je niet precies weet hoe het eraan toe gaat?
  • We zagen veel mensen lopen met kleinere rugzakken dan wij hebben. Als vergelijk: onze rugzak woog 9 kg, de rugzak van een teamlid uit de Elite klasse was 6 kg. Er is een lijst van verplichte zaken die je bij moet hebben. Daar voldeden we aan, verder hadden we niet zoveel extra bij. We zagen wel dat er spullen zijn die bijvoorbeeld een jas en een slaapzak combineren. Of een regen/loopbroek. Dat scheelt misschien een paar kilo, maar het blijft de vraag of je je geld wilt besteden aan dit soort specifieke spullen die je verder nergens voor gebruikt.
  • De keuze van optionele checkpoints hadden we anders kunnen doen. We hebben gekozen om AC, CD en AD te doen, zo min mogelijk hoogtemeters. Misschien hadden we beter AO, AC en CD kunnen doen. Een beetje meer hoogtemeters, qua afstand ongeveer gelijk, maar veel meer over paden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s