Karnischer Höhenweg

“We gaan toch niet weer de eerste dag 1500 hoogtemeters lopen?” Telkens als we een trektocht doen, willen we het liefst vanuit het dal vertrekken en meteen in het gebergte komen. Elke keer slepen we een zware rugzak met al het eten vele hoogtemeters omhoog en elke keer zeggen we tegen elkaar dat we de eerste dag een beetje moeten inlopen en het rustiger aan moeten doen. “Ja hoor, we zien wel.”

We zien wel, dat wordt het thema van deze wandeltocht. We nemen voor zeven dagen eten mee, starten vanaf de camping in Sillian/Tassenberg om over de Karnischer Höhenweg te lopen. We doen rustig aan bij het vertrek en stijgen over pad 32 door het bos naar Hollbruck. Daar drinken we nog een bakje koffie en eten we een apfelstrudel voor de nodige energie. Via pad 15 vervolgen we onze weg omhoog naar de Höhenweg.

DSC_1087
Hollbruck.

Afgelopen jaar is er veel sneeuw gevallen, zelfs nog laat in het jaar. Dit jaar hebben we dan ook meer over sneeuw gelopen dan voorgaande jaren. We hebben veel ervaring op kunnen doen dit jaar, maar blijven ons afvragen wat de minimale dikte van een sneeuwbrug moet zijn om er nog veilig overheen te kunnen lopen met bepakking. Op weg omhoog vinden we een mooie sneeuwbrug van 10 cm dik, een cm of 30 boven de grond. Het testoordeel luidt dat zo’n sneeuwbrug Fred + bepakking makkelijk kan dragen. Pas na een keer of acht hard springen, zakt Fred erdoor. Een gat van twee schoenen groot blijft achter.

Tegen het eind van de middag zetten we de tarp op onder het Hochgräntenjoch. Hebben we toch 1500 hoogtemeters gelopen. Het pad was erg steil maar liep gemakkelijk, we stegen als vanzelf.

DSC_1140

Op het joch ligt een soldatenkerkhof van de Eerste Wereldoorlog. We zullen ook deze tocht veel overblijfselen uit deze wereldoorlog tegenkomen, omdat er flink gevochten is op de grens tussen Italië en Oostenrijk. Wat een verschil met hoe het nu is hier: een prachtige omgeving en op de hutten na is het op de hele route ongelooflijk stil.

DSC_1178
Soldatenkerkhof bij Hochgräntenjoch.

Omdat we het tijdens onze vorige tocht in Italië bij ongeveer dezelfde temperaturen en hoogtes erg warm hadden ’s nachts, besluiten we deze keer onze zomerslaapzakken mee te nemen. Helaas, de eerste nacht wordt het 3C. We doen extra lagen kleren aan, maar slapen niet al te best. Later in de week is er minder wind en stijgt de nachttemperatuur gelukkig weer. Overdag is het zonnig. Ondanks dat we al aardig bruin zijn geworden door de vele zonuren, verbranden we toch! Op deze hoogte is blijkbaar toch meer UV dan we denken.

Op weg naar de Neue Porzehütte worden we ’s ochtends opgeschrikt door het luide gefluit van een bergmarmot. Hij zit maar een meter of vier van ons af en blijft rustig zitten. De bergmarmotten zijn goed vertegenwoordigd in de Alpen en een aantal zijn veel minder schuw dan we gewend zijn.

DSC_1316

We komen ook eindelijk eens twee andere wandelaars tegen die met de tent rondtrekken. Ze vertellen waar ze gebivakkeerd hebben en we zien daar inderdaad nog wat platgetrapt gras. In alle gebieden met hutten waar we rondtrekken met de tent, valt het op hoe weinig andere mensen we zien met een tent. Bijna iedereen slaapt in de hut.

Naast de bergmarmotten zijn de schapen ook goed vertegenwoordigd in dit deel van de Alpen. Ook zij hebben het warm: we komen een kleine kudde tegen, die met zijn allen tegen elkaar aan staan met hun kop in het kleine beetje schaarse schaduw dat er te vinden is in de omgeving.

DSC_1292
Dringen voor de schaduw.

Vandaag komen we nog een marmot tegen. Deze heeft zo’n lekker stukje gras gevonden dat we hem tot twee-en-een-halve meter kunnen naderen zonder dat hij fluit of wegrent. Misschien is hij wel bijziend!

Tijdens het maken van een nachtopname wekken we per ongeluk een vos. Hij laat van zich horen, maar laat zich jammergenoeg niet zien. De tweede keer dat hij zich laat horen die nacht, slaapt Fred gewoon door.

Op het bord naar het Hochweißsteinhaus heeft iemand met viltstift geschreven: “gefährliches Schneefeld”. We hebben van te voren geïnformeerd bij de VVV of er nog veel sneeuw ligt op onze route en zij verzekerde ons dat het sneeuwvrij is. We hadden ook ingeschat dat er misschien nog wat kleine sneeuwveldjes zouden kunnen zijn, maar een groot sneeuwveld hadden we niet verwacht. Er is een pad omheen aangegeven, maar achteraf vonden we het pad eromheen gevaarlijker dan over het sneeuwveld te gaan. Vanaf de andere kant staat een paar bordjes met “Weg gesperrt.”

De rest van de route na het Hochweißsteinhaus wisselt tussen karresporen en paadjes door het bos. Weinig vergezichten op hoge bergen helaas.

Bij de Wolayer See-Hütte is het het drukste van het hele traject. Vanaf drie kanten kun je vanuit het dal naar deze hut komen en het is weekend. Beide faktoren zorgen voor grote drukte. We komen er tegen twaalf uur aan en trakteren ons op een warme maaltijd om de calorieën aan te vullen.

DSC_1389
Wolayer See-Hütte.

We kijken onderweg onze ogen uit als we iemand tegenkomen met een strimmer om het gras te maaien. Wat doet hij hier in de bergen? Daar zijn de vele koeien toch voor? Het duurt tot vanavond voordat we snappen wat hij hier doet: Delen van het pad die niet zo vaak gelopen worden, worden al snel overwoekerd. Deze meneer maait daar het gras en onkruid, zodat de mensen het pad kunnen blijven zien. Wij hebben dit nog nooit gezien!

Bij het Plöckenhaus horen we een helikopter rondcirkelen. Er is een reddingsaktie aan de gang en ze halen vier klimmers uit de wand van de Frischenkofel.

Op de kaart staat aangegeven dat ’s zomers een bus rijdt vanaf het Plöckenhaus om wandelaars naar het dal te brengen. (Deze bus rijdt niet in het weekend) Wij lopen door, maar gaan niet de hele Karnischer Höhenweg lopen. Het deel na de Plöckenpass is meer door de bossen en geen hooggebergte meer. Wij besluiten nog een “stukje” door te lopen en dan de Polinik te beklimmen. Daarna kunnen we afdalen naar het dal.

We lopen langs de Grünsee, wat privégrond blijkt te zijn. Er stromen hier nog een paar riviertjes, maar we willen wat hoger staan en dan kunnen we net zo goed daar water nemen. Een slechte beslissing blijkt achteraf. De hogergelegen riviertjes staan allemaal droog. We moeten helemaal doorstijgen tot de Obere Spielbodenalm voordat we een bronnetje vinden die nog water geeft. Bij de alm zit een boer te genieten van het zonnetje. We vragen hem of we water mogen pakken en hij knikt instemmend. We vullen onze waterzak en veldfles en vertrekken weer richting Polinik. Hij blijft ons observeren totdat we uit het zicht verdwenen zijn. Hij snapt er niets van, zo laat op de dag nog twee mensen die met bijna tien liter water de berg op lopen.

We eten wat op het plateau. Er staan nog veel koeien in dit dal dus lopen we toch nog een stuk door voordat we onze tarp opzetten. Het zal niet de eerste keer zijn dat we ’s nachts vriendelijk gewekt worden door onze grazende en melk-producerende vrienden. Als we de pas (Spielbodentörl) bereiken, laten we per ongeluk een paar gemzen schrikken. Ze hadden vast geen mensen meer verwacht zo laat. Ze blazen hard om elkaar te waarschuwen en stormen daarna naar beneden. Onderweg trappen ze nog flink wat stenen los. Ze komen nog één keer terug, wat later op de avond, maar laten niet meer van zich horen.

DSC_1402
Top Polinik.

Om tien uur de volgende ochtend staan we op de top van de Polinik. Het uitzicht is prachtig, maar het is ook merkbaar dat het neveliger is dan in het begin van de week. Vlak voordat we weer willen afdalen, komen we nog een wandelaar tegen. Aan de blik in zijn ogen is te zien dat hij niet verwacht had dat er al mensen voor hem op de top zouden staan. We dalen af naar de pas en daarna naar Mauthen en Kötschach via pad 430.

DSC_1411
Polinik gezien vanuit Kötschach.

Helaas rijden er op zondag helemaal geen bussen of treinen. We treffen toevallig een Duitse familie die ook gewandeld heeft en in dezelfde richting terug willen. We besluiten een taxi te delen. Het duurt twee uur voordat die ons op kan halen en daarna nog een uur rijden door het dal voordat we terug zijn op de camping. De hele week hebben we prachtig weer gehad, zon, heldere nachten en heel soms onweer in de verte. Zodra we de camping oprijden regent het pijpestelen. Wat een timing.

In alle boeken waar deze tocht in vermeld staat, staat geschreven dat het een drukke tocht is. Wij hadden IJslandse Laugavegur taferelen verwacht, waar je de hele tijd mensen ziet en dezelfde mensen tegenkomt. Het blijkt dat de drukte zich voornamelijk concentreert bij de hutten. Bijna elke hut is gemakkelijk te belopen vanuit het dal en vele dagjesmensen doen dit. Over de hoogteweg zelf komen we een paar mensen tegen, zeker niet de drukte die we gevreesd hadden.
De tijden die in ons boek vermeld staat, zijn niet altijd correct. De tijden die de Oostenrijkse borden vermelden kloppen een stuk beter met de tijden die wij gelopen hebben.

Klik hier om alle foto’s te bekijken.

Film

Bibliografie

Bergverlag Rother GmbH, München
Hüttentrekking Band 1, 32 Mehrtagestouren von Hütte zu Hütte
Ralf Gantzhorn & Andreas Seeger
ISBN 978-3-7633-3007-2

Kompass Wandern – Rad – Skitouren
1:50 000
47 Lienzer Dolomiten / Lesachtal
Karnischer Höhenweg

3 gedachten over “Karnischer Höhenweg

  1. Goedemiddag, ik ga hoogstwaarschijnlijk in Mei ook deze tocht maken. Ik zie dat jullie ook gewoon hebben gebivakkeerd? Dit is dus blijkbaar geen probleem? Heel mooi verslag trouwens😉 Krijg er alleen maar meer zin in!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s